Dziś dzień taki, jak lubię… czyli nie ma to, jak 6-godzinna wycieczka pieszo -komunikacyjna

Ale do rzeczy. Obudziło mnie słońce, co ostatnio nie zdarza się zbyt często, i -ku mojej uciesze- dzień zapowiadał się naprawdę obiecująco. Nie ma co ukrywać -marzę już o wiośnie (marcu, kwietniu minimum -a najlepiej o maju), brak mi słońca i światła, dłuższego dnia i czasu, by porobić aktywnie coś sensownego (czytaj: wypraw )… Dlatego takiego dnia, jak dzisiejsza sobota -nie mogłam przegapić

Najbardziej lubię całe dnie spędzane na wycieczce (piesze po prostu uwielbiam), więc czasami po prostu nie potrzeba nic więcej do szczęścia, niż wsiąść choćby w autobus i wybrać się na taką całodniową wycieczkę do swojego ulubionego miejsca. W moim przypadku jest to Radojewo. Wyruszyliśmy więc ok. 11:30, by być z powrotem ok. 17:30. Nie wiem, ile km zrobiliśmy, ale zapewnie sporo…

Poprzednie wycieczki do Radojewa:

• Dziewicza Góra, Radojewo, Morasko: 30 km -3.02.2008r.
• Szczyt formy ranników wiosennych -24.02.2008r.
• Kokoryczowym Wzgórzem ku Cytadeli -28.02.2010r.
• W poszukiwaniu Wiosny: Radojewo -7.03.2010r.
• Wiosna tuż tuż! (luty 2011)
• Ranniki Zimowe w trzech odsłonach!
• Apogeum Ranników Zimowych

Wchodząc do parku w oczy rzuca się dobrze nam znany krajobraz: po lewej stronie kamienista droga w dół, do Warty, z przydrożną kapliczką. Po prawej: pałac rodu Von Treskow, zaniedbany, aczkolwiek widać ślady bytności firmy, która ma w posiadaniu owy dworek (świeżo wybetonowane murki obok wejścia oraz zabezpieczenia okien na oknach i drzwiach dworkowych „garaży”).

Idziemy dalej ścieżką… Niestety ani śladu po rannikach (spodziewałam się tego) -myślę, że w tym roku wykiełkują na przełomie stycznia /lutego. Mimo, że dziś wietrzny dzień -w parku cisza. Znam ten jego specyficzny mikroklimat, Radojewo jest magiczne. Wokół tylko cisza, świergot licznych ptaków (zwłaszcza dzięciołów -ten dźwięk będzie nam towarzyszył przez całą wycieczkę) oraz raz po raz -stukot koron drzew o siebie (wywołanym w górze wiatrem). Przyjemnie się idzie przez to bajkowe królestwo spokoju… Spoglądam na urokliwe platany obok stawów -jak zwykle zachwycają. Wychodząc z parku moją uwagę zwracają kolory okolicznych pól obsianych oziminą -są po prostu niesamowite, a dzisiejsze naturalne, słoneczne oświetlenie -dodaje im fantastycznego uroku i soczystych barw. Aż się chce wiosny

Idziemy powoli w dół, ku Warcie, małym nachyleniem poziomu, ale zawsze Nigdy nie szłam tą ścieżką -odkryłam coś nowego! Wokół same pola, liczne myśliwskie ambony, a przed nami -las. Odkrywam też obecność głogu i krzewów dzikiej róży, i nareszcie -przy zimie- odróżniam je od siebie dzięki rozmiarom i konarom Wkraczamy na leśną mini-szosę, by po chwili z niej zejść, cały czas w kierunku Warty. I w tym momencie czuję, że przekraczam jakąś niewidzialną granicę: widok, który wyłania mi się zza sosnowego lasku, po prostu mnie zachwyca. Staję na skraju tego cudownego miejsca i podziwiam: rozległa i szeroka polana, usiana kretowiskami i wyniosłymi, dumnymi, nadwarciańskimi dębami. Jest zarazem widokowa i bardzo kameralna -to mi się naprawdę podoba i od razu pragnę wrócić tu jeszcze raz, i to i wiosną, i latem, i jesienią

Idziemy łęgową polaną w lewo, mając po prawej stronie cały czas równolegle rzekę Wartę, schowaną za małym wierzbowym laskiem. Dochodzimy do znanego nam już potoku, przekraczamy go i udajemy się na rekonesans Warty. Cały czas towrzyszą nam już wspomnane wcześniej dzięcioły: stukoczą nie tyle o konary i gałęzie, co o szyszki (wydłubując nasiona), dzięki czemu namierzamy kilka tzw. „kuźni dzięcioła”. Fascynujące jest obserwowanie tego pięknego ptaka o ciekawym ubarwieniu: czarny frak, a pod spodem czerwone kalesony
Kuźnie -są to miejsca, w których dzięcioł się pożywia, wkładająć w zagłębienia między konarami lub w specjalnie wykutych miejscach w drzewie -szyszki, i wydłubuje z nich nasiona. Najłatwiej rozpoznać „kuźnię” po widoku i ilości spożytych szyszek na ziemi -po objedzeniu ptaszek po prostu zrzuca ją w dół, by spożyć następną

Słońce zaszło za chmury już kilka dobrych chwil temu i zaczyna bardzo powoli się ochładzać i ściemniać… Ruszamy jeszcze na chwilę wzdłuż Warty, by za kilka chwil podążać w stronę przystanku autobusowego linii nr 67. Okazuje się, że z miejsca, w którym jesteśmy -pół godziny nie jest wystarczającym limitem czasowym, by pokonać ową drogę (co oznacza, że byliśmy jakieś 3 km od przystanku, idąc trochę szybszym tempem, niż przeciętne ludzkie spacerowe 5 km/h). Myślę, że dziś zrobiliśmy minimum łącznie jakieś ponad 10 km: jak mi tego brakowało!

Oto dzięcioł w swojej kuźni:

//www.youtube.com/watch?v=QOYK8svouKs

Zdjęcia:

Niedzielny poranek powitał mnie rześkim powietrzem, więc postanowiłam wybrać się na spacer. Wokół tylko mgła, cisza, spokój… Oraz różne odcienie bieli i szarości.

I tak naprawdę tylko obecność śniegu przypominała o zimie wokół; temperatura i ogólna aura bardziej przypominały przedwiośnie, niż „przedzimie”…

//www.youtube.com/watch?v=7JDiOGpNyJ4

Mimo, że kartki w kalendarzu odsłoniły już miesiąc grudzień -pogoda w niczym nie przypomina prawie już zimowej aury. Jest doskonała pod względem aktywności, a szczególnie dla pieszych wycieczek.

Już tak jest z jesienią, że szczególnie kojarzą się z nią góry. Nie ma wg mnie nic piękniejszego, niż jesienne pejzaże górskie…

No tak -pomyślicie- najbliższe góry (tj. oficjalne pasma górskie) są jakieś minimum 200 km stąd, od Poznania… Faktycznie, krajobraz Wielkopolski nie obfituje w jakieś szczególne różnice poziomów, ale i u nas coś się znajdzie dla górskich wędrowców I to wcale nie tak daleko od Poznania.

Jako lokalna patriotka, promująca swój region -proponuję pieszą wycieczkę właśnie po najbliższej nam, Poznaniakom i Wielkopolanom -narodowej ostoi przyrody: Wielkopolskim Parku Narodowym Szlak, który przedstawiam -jest alternatywną wersją i „mixem” oficjalnych szlaków: niebieskiego, czerwonego i pomarańczowego /rowerowego.

Z czystym sumieniem mogę polecić ją nawet na krótkie, jesienno-zimowe dni: trasa ma ok. 13,5 km i nawet przy średnim tempie zdążymy pokonać ją w czasie ok. 5 godzin (i tym samym zdążyć na pociąg powrotny przed zmrokiem, który zimą zapada bardzo szybko).

Poniższy szlak obejmuje m.in.: tereny nieczynnych już wyrobisk (tzw. „glinianek”) na terenie mosińskiego Pożegowa, wieżę widokową z panoramą na WPN, Mosinę i -przy dobrej widoczności- również i Poznań (wieża obecnie jest w budowie), jeziora: Kociołek i Góreckie, skarpę nad jez. Góreckim z widokiem na Wyspę Zamkową z ruinami.

Oto proponowana trasa:

Pokaż Podpoznańskie Bieszczady (WPN) na większej mapie

Wcześniejsze PIESZE WYCIECZKI do WPNu opisywałam tutaj:

Trasa Stęszew -Mosina, szlakiem niebieskim -26.01.2008r.

WPN (Mosina -Osowa Góra -Stęszew): 13.05.2007

WPN -piesza wycieczka: 1.05.2007

Słyszałam niedawno opinię, że południe Wielkopolski można nazwać swoistymi „Karpatami Wielkopolski”. Idąc za ciosem -wg mnie również południowe okolice Poznania można śmiało nazwać „Podpoznańskimi Bieszczadami”. Mam tu szczególnie na myśli prezentowane poniżej zdjęcia z Wielkopolskiego Parku Narodowego, a szczególnie Osową Górę (132 m.n.p.m.) i całe pasmo moren, które znajduje się na terenie parku. Nieprzypadkowo na jego terenie znajdziemy całą masę nazw własnych niekoniecznie związanych z równinną Wielkopolską, a właśnie z górami: choćby „Szwedzkie Góry”, „Sarnie Doły”, „Suche Zbocza” czy nawet naszą podpoznańską wersję „Babiej Góry” (tak tak, tej słynnej ). Uwagę zwraca, zarówno na mapie, jak i podczas spaceru -dość duża ilość wzniesień, i to mających minimum 70 m.n.p.m. -a co za tym idzie: różnice poziomów. Podczas spaceru mamy zagwarantowane bardzo częste wspinanie się pod górę albo dla odmiany zejście w dolinę ;). Rzadko kiedy droga jest monotonna i równinna.
Interaktywną mapę WPNu można obejrzeć TUTAJ, warto również odwiedzić oficjalną stronę internetową parku.

Wycieczkę pieszą rozpoczynamy na dworcu PKP w Mosinie (wybrałam to miejsce jako start ze względu na dość dobre połączenie kolejowe); również i tu kończymy spacer. Oczywiście z Poznania do Mosiny istnieje szereg innych połączeń, od własnego samochodu począwszy, przez podmiejski autobus, aż do PKSu.

Idziemy przez miasto kolejno: ul. Dworcową, ul. Niezłomnych (po lewej stronie, na niewielkim placyku przy Kanale Mosińskim znajduje się uwieczniony w posągu lokalny bohater: Elegant Mosiński -warto zrobić sobie zdjęcie z owym panem ), ul. Garbarska, ul. Krotowskiego, rondem dalej prosto i na najbliższej przecznicy skręcamy w prawo w ul. Budzyńską. Z daleka widać Osową Górę -i już od teraz zaczynamy wspinać się na jej masyw Różnica poziomów jest widoczna gołym okiem.

Mijamy nieczynne już torowisko PKP i stację Mosina -Pożegowo. Trochę trudno w to uwierzyć, ale niegdyś jeździł tędy pociąg pełen spacerowiczów i turystów chcących skorzystać z uroków Wielkopolskiego Parku Narodowego. Niestety, połączenie wycofano, gdyż ponoć okazało się dla kolejarzy nierentowne.

Niebawem, na rozdrożu, skręcamy w prawo w ul. Spacerową. Ta niepozorna, bardzo urokliwa uliczka -poprowadzi nas wprost na zbiorniki Aquanetu, czyli na sam szczyt owej góry Warto wiedzieć, że kiedyś ul. Spacerowa była jedyną drogą dojazdową poznańskiego zakładu wodociągów do zbiorników na szczycie masywu; w oryginale była to droga brukowa wybudowana jeszcze przez Niemców. Obecnie został na nią wylany asfalt, co czyni tą drogę bardzo komfortową, nie tylko dla spacerowiczów, ale również dla rowerzystów

UWAGA! Tutaj przydarzyła nam się niecodzienna przygoda!

Podczas wchodzenia na masyw, niedaleko zbiorników Aquanetu, nagle po prawej stronie usłyszeliśmy szelest urywanych gałęzi. Zastygłam ze strachu! Wpierw myślałam, że to inni turyści (ludzie), ale nagle spostrzegłam się: omg, widzę naprzeciw siebie stado ok.30-stu potężnych, dorosłych osobników jelenia! Były już zimowo ubarwione(dość ciemny odcień brązu), z w pełni wykształconym porożem… Pędziły wprost na nas, a  uratowała nas tylko szybka akcja Wojtka: tupanie butami w podłoże! Na szczęście jelenie zrozumiały sygnały i szybko zmieniły kierunek biegu na zupełnie inny… Ufff… Nigdy nie spodziewałabym się takiego towarzystwa ok. 10:30, w takim rejonie (który dotąd uważałam za dość obyty przez ludzi), a w dodatku: w niedzielę!

Niestety nie zrobiłam zdjęć ani filmu -akcja trwała sekundy, zanim jelenie uciekły w popłochu, a i ja nie zamierzałam ich uwieczniać za cenę stratowania (wszak zawsze mogły zmienić zdanie i zawrócić).

Wyglądało to mniej więcej tak:

//www.youtube.com/watch?v=-t-S1ZHoxOI

Idąc szlakiem dalej -dochodzimy nad wyrobisko, które okrążamy; już z daleka widać budowaną tu drewnianą wieżę widokową.

Na rozdrożu przecinamy ul. Pożegowską i kierujemy się ul. Skrzynecką w stronę „serca” WPNu: czyli najbardziej rozpoznawalnych wiat i miejsc postojowych. Stąd już widać równie znaną łąkę na Osowej Górze oraz starą, nieczynną stację kolejową.

Niebawem, dość prostą drogą w dół (czuć znaczne obniżenie terenu) i widać jez. Kociołek.Kierujemy się szlakiem, wzdłuż jego prawego brzegu. Niestety, w bliskiej okolicy jeziorka -widać znaczne ślady bytowania bobra, który niszczy w szczególności okazałe lipy i buki… Te same ślady napotykamy niestety nad jez. Góreckim, nad które docieramy niebawem… Wszędzie poobgryzane pnie drzew, a są to dość świeże ślady. Dziwna rzecz w Parku Narodowym jednak trochę oddalonym od Warty, czy choćby Kanału Mosińskiego. Czyżby ktoś wpuścił tu bobra specjalnie?

Rzecz z bobrem w tle dziwi o wiele bardziej, gdy zastanowimy się, na jaki tereny go wpuszczono: mało tu drzew, jakie bóbr jada w swoim środowisku naturalnym najchętniej: czyli osik, wierzb, topoli itd. Nad brzegiem ani Kociołka, ani Góreckiego prawie nie ma takich odmian drzew! Pozostaje pytanie, po co ktoś wpuścił tu bobra?

Dochodząc do jez. Góreckiego -skręcamy w lewo i wchodzimy na czerwony szlak. Wiedzie on jego samym zachodnim brzegiem. Urozmaicona linia brzegowa nie pozwala nam się nudzić; niedaleko po wkroczeniu na te tereny po swojej prawej stronie mamy plażę nad jez. Góreckim, aerator:

//www.youtube.com/watch?v=1987XZoF4ow

(o tym, czy jest AERATOR można poczytać TUTAJ)

i posiadłość Zarządu Parku w Jeziorach. Miejsca te widać szczególnie dobrze jesienią, kiedy to wszystkie liście opadną i odsłaniają szeroką panoramę na taflę jeziora. Niebawem dochodzimy do „załamania” jeziora Góreckiego -oto widać wyspę! Nietrudno oprzeć się wrażeniu, iż imanuje ona niezwykłym urokiem, wszak to Wyspa Zamkowa! Zamek istotnie jest, a raczej jego ruiny, które w tym przypadku tylko dodają „klimatu”. Warto zatrzymać się tu na chwilę i popatrzeć na ową wyspę, która pełni podwójną rolę: jest również istotną ostoją kormoranów!

Aż wstyd, ale cóż…

Otóż dopiero niedawno, podczas spaceru -natknęłam się w północnej części Dębiny (czyli tej dzikszej -bo po drugiej, niż stawy- stronie): na kamienne (granitowe) słupki z wykutym na górze symbolem krzyża maltańskiego.

Na zdjęciach dość wyraźnie widać, że ów krzyż został uwieczniony (naniesiony) w kilku odmianach (co być może sugeruje inne czasy powstawania słupków?).

Kamienne „obeliski” znajdują się zaraz po przekroczeniu wału kolejowego (od strony stawów i parkingu trzeba kierować się pod most); i również umiejscowione są wzdłuż wału w linii ciągłej równoległej -stąd moje przypuszczenie, iż są one być może niegdysiejszymi słupami granicznymi.

Czego? Tego nie wiem. Niestety na ich temat nie znalazłam w Internecie żadnej informacji,  chociaż w/g historyków takie (lub podobne) słupy graniczne oznaczają najczęściej granice niegdysiejszych włości, najczęściej duchowieństwa -zakonów.

Tylko jedno mnie zastanawia -skąd posiadłości zakonu w samym środku kompleksu zwanym parkiem Dębina? Dla wyjaśnienia dodam, że wokół są same lasy, a najbliższe ówczesne kościoły znajdują się na Dębcu i na Starołęce -czyli za Wartą (oba odpowiednio min. 2-3 km od wspomnianych słupków).

Niestety nie jestem historykiem, ale sprawa zaciekawiła mnie do tego stopnia, by owe krzyże pokazać i może z pomocą odwiedzających moją stronę -rozwiązać zagadkę

Zapraszam na zdjęciową wycieczkę pewną piękną rzeczką, która okazale wije się wcale niedaleko Poznania -rzeką Wełną.

Bajkowa sceneria, czysta i przejrzysta woda, mnogość podwodnych roślin i ryb, które możemy podziwiać jak w akwarium -to tylko niektóre atrakcje, które na nas czekają!

Mamy jeszcze póki co -lato, a Wełna o tej porze wprost żyje; swój ulubiony odcinek mają tu zarówno kajakarze (bardzo uczęszczany szlak kajakowy), jak i wędkarze (bogactwo ryb) i spacerowicze (różnorodność terenu).

Mi osobiście w opisywanej rzeczce podoba się jej różnorodność: raz płynie leniwie, by nagle zakręcić i spiętrzyć się niczym górski potok… W czasie tej wycieczki kilkakrotnie czułam się prawie jak nad Sanem (co prawda nigdy nad niem nie byłam, ale właśnie tak sobie wyobrażam początek biegu tej rzeki ).

Warto wiedzieć, że w pobliżu znajdują się dwa rezerwaty przyrody: „Wełna” i „Promenada”, oraz jeden z dwóch w Polsce rezerwatów ichtiologicznych: „Słonawy”. Więcej o rezerwatach znajdziemy TUTAJ.

Również całkiem blisko -w Jaraczu-Młynie znajduje się Muzeum Młynarstwa; stąd również rozpoczynają spływy kajakarze.

By odwiedzić Wełnę -wystarczy udać się pociągiem, PKS-em lub samochodem do Obornik, a stamtąd do miejscowości Jaracz.

Pokazany tutaj odcinek rzeczki wiedzie od Jaracza-Młynu do ujścia rz. Flinty.

Jednym słowem: rzeka Wełna uroku pełna!

…i podgrzybki również, a jakże!

Jako, że pogoda ostatnio jest bardziej jesienna, niż letnia (no, może poza temperaturami), zaciekawiło mnie, co też dzieje się w lesie?

Czy grzyby już się pojawiły? Na zmianę aura upałowo-deszczowa, a to wyraźny sygnał, by udać się do lasu w poszukiwaniu kapeluszników

Rok temu -owszem i były- ale na początku września, czyli właściwie już jesienią.

Na TEJ STRONIE można sprawdzić na mapce występowanie grzybów, ale myślę, że i tak warto wybrać się samemu na rekonesans (a korzyści są przecież jasne -ruch na świeżym powietrzu ).

Dla przykładu -w dniu, kiedy sprawdzałam „dostępność” grzybów na ww. stronie -miejsce, gdzie mieliśmy pojechać było krwistoczerwone. Teraz jest już zupełnie innej barwy

I okazało się, że JUŻ SĄ, teraz -na początku sierpnia Ilości może nie rekordowe, ale są

Nic, tylko spacerować po naszych czystych lasach, a przy okazji rozglądać się za grzybkami

A oto, co udało nam się wypatrzeć

Pierwszy wiosenny spacer, z akcentem na „wiosenny” -nareszcie!

Warta z miesiąca na miesiąc się zmienia -i nic tego nie zmieni; nam, ludziom, pozostaje tylko obserwacja tych zmian.

Dla tych, co kochają Wartę -prosty wniosek: wybierzcie się nad rzekę, już teraz!

Rzeka się zmienia, ewoluuje. Szybciej, niż nam się wydaje.

Prostym przykładem są widoki piasku i piaszczystych wydm, wyjętych niczym z nadmorskiego krajobrazu…

Kto wszedł w tematykę Warty i rzek w Polsce -wie, o czym mówię

Wydmy nad Wartą, prawie już obszerne, jak nad Wisłą (choć tam są rozleglejsze i tworzą tzw. „kępy” =wyspy), są u nas skutkiem zeszłorocznej i tegorocznej powodzi; rzeka cały czas przesypuje piasek, ale z czasem woda ustępuje, piasek zaś zostaje.

Oto galeria:

…jak dla mnie powinien nazywać się „Śnieżycowym RAJEM”

Jest kilka miejsc w pobliżu Poznania, które po prostu trzeba odwiedzić, zwłaszcza porą wiosenną; i obok Radojewa jest to niewątpliwie Śnieżycowy Jar, nieopodal wsi Starczanowo.

Stosunkowo niezbyt szeroko znany -jak co roku wabi wonią i widokiem (oba wrażenia niezapomniane!) Śnieżyc Wiosennych, które są niewątpliwie pierwszą wiosenną atrakcją, o którą warto się pokusić!

Obok Śnieżycowego Jaru znajduje się także inny ciekawy obiekt: Kasztelania Radzimska, czyli pradawne grodzisko, które zaistniało dzięki sąsiedztwu Warty (z racji swojego położenia często zamieniało się w wyspę).

Warta na tych ziemiach także należy do ciekawych terenów; urozmaicona linia brzegowa jest idealna do wycieczek pieszych, rowerowych i spacerów. Tym bardziej, iż po drugiej stronie rzeki jest poligon Biedrusko.

Dzikie ziemie, opasane z jednej strony przez Wartę, z drugiej zaś przez przełom Puszczy Zielonki i Puszczy Noteckiej, zarysowane licznymi pagórkami -z pewnością są doskonałym miejscem na wiosenne wycieczki

Polecam zobaczyć osobiście -ja co roku jestem pod wrażeniem widoku śnieżyc!

Oprócz Śnieżycowego Jaru -miło było zobaczyć też Strzeszyn: łyska wyglądająca coraz cieplejszych dni i kwitnący już podbiał świadczyły o całkowicie panującej już wiośnie

Oto zdjęcia Warty w Poznaniu  w marcu 2011: śnieg już topnieje, lód rozmarza -najwyższy czas na wiosnę!

Kanał Mosiński:

[See image gallery at mojewyprawy.com]

Puszczykowo i Luboń:

[See image gallery at mojewyprawy.com]

Kątnik i Poznań:

[See image gallery at mojewyprawy.com]