Pomimo zimowej, trochę ponurej, ale i niezbyt mroźnej aury postanowiliśmy wybrać się na małą niedzielną pieszą wycieczkę „śladem” niedawno otwartego Mostu Cybińskiego (zwanego także „Mostem Biskupa Jordana”).

TUTAJ więcej informacji o moście

Spędziliśmy troszkę czasu na Śródce, w pobliżu Cybiny i na Ostrowie Tumskim -spacerując i podziwiając m.in. Katedrę, kościoły i ww. nowootwartą przeprawę przez dorzecze Warty.

Nieco później, obfotografując już doszczętnie nowy nabytek poznańskiej architektury hydrotechnicznej -niemal natychmiast powzięliśmy decyzję, że to jeszcze nie koniec dnia

…po czym ruszyliśmy w kierunku ronda Śródka na tamtejszą pętlę autobusową.

Zapragęliśmy coś jeszcze zobaczyć, przeżyć… ten dzień nie mógł się tak po prostu skończyć!

Zapadła decyzja: autobus linii nr 73, który zawiezie nas do Janikowa!

Jeszcze tam nie byliśmy, co więc stało na przeszkodzie… Czasem jest tak, że ma się coś w zasięgu ręki/ wzroku/ planów, a mimo to nie jest się w stanie zrealizować celu… Ale zawsze warto!

Wsiedliśmy więc w MPKowski autobus, by już prawie za chwilę być w Janikowie.

Po powrocie do Poznania poszliśmy jeszcze na mały spacer do Parku Dębina… Widok tego miejsca zimową porą po prostu zachwyca!

Zima nie przeszkodziła w przemierzaniu nowych szlaków… a nawet tak drobne miejskie wycieczki, jak ta -pozwalają nie siedzieć w domu, urozmaicić tydzień  i oderwać nas choć w małym stopniu od codzienności!

Pozdrawiam!

Ostatnią bodajże rowerową wyprawę w 2007r. odbyliśmy 4 października tegoż roku, kierując się do WPNu.

Magia kolorów tego miejsca jesienią wręcz zachwyca!

Zrobiliśmy kilka zdjęć, spójrzcie:

Oto zdjęcia z grzybobrania, na które wybraliśmy się z Magdą i Maciejem 30 września 2007r., do Puszczy Noteckiej -okolice Sierakowa (województwo Wielkopolskie):

Miejsce: Wielkopolski Park Narodowy

Data: 16.09.2007r.
Godz.: 12:30 – 20:00
Pogoda: temp. 18 stopni, słonecznie, zachmurzenie /opady: brak, wiatr: 3 m/s
Ilość osób: 2

Ilość osób: 2 os.

Ilość rowerów: 2 szt.

heh…

Tak, tak…

Znów zagościliśmy w przepięknym o tej porze roku -Wielkopolskim Parku Narodowym!

Jako, iż niedzielna, bardzo słoneczna i po prostu piękna pogoda -zachęcała wręcz do wyjścia na dwór i skorzystania z uroków wrześniowego słońca-uznaliśmy, iż marnotrawstwem w pewnym sensie byłoby przesiedzenie tak pięknego dnia w domu (albo na wykładach ;P )

Postanowiliśmy więc wybrać się na mały piknik -majówkę (tak tak, we wrześniu ) i ogólnie spędzić czas na terenie WPNu.

Wyruszyliśmy niejako ok. godz. 13:00, jadąc ścieżką wiodącą wzdłuż Warty, by wjechać w końcu do ww. parku

Tu można podziwiać wspaniałe rozlewisko Warty, którego wygląd i kształt zmienia się praktycznie z pory roku na porę:

Później, leśnymi szlakami skierowaliśmy się do pierwszego niejako celu, Osowej Góry

Tego dnia wyglądała ona niezwykle, spójrzcie…

Aż trudno uwierzyć, że to zdjęcie zostało zrobione w połowie września!

Spędziliśmy na osowej łące ok. 1,5 godz., po czym wyruszyliśmy w dalszą trasę, kierując się trasą od Krosinka, wspaniale wyglądającą szczególnie jesienią

…aż na Morenę Dymaczewską

Niebo tego dnia, zupełnie blękitne :

I grzyby nieco przypominające piłeczki do golfa hehe…

Wracając zaś Greiserówką, mieliśmy okazję podziwiać taki oto zachód słońca:

cudownie oświetlający Wielkopolski Park Narodowy

Szkoda, że ten piękny dzień tak szybko się skończył…

Na wyjazd ten wybraliśmy się w połowie lipca, a celem było zwiedzanie pięknych i stosunkowo czystych terenów Drawieńskiego Parku Narodowego.

O samym parku można przeczytać na oficjalnej stronie.

Na wyprawę pojechaliśmy pociągiem do Krzyża Wlkp., skąd już całkiem niedaleko do ww. Parku.

Drobne zakupy spożywcze i po chwili ruszyliśmy w stronę biwakowiska w DPN, gdzie też przenocowaliśmy.

W drodze moje spore zaskoczenie -minęliśmy poletko… konopii indyjskiej w wersji przemysłowej

(W konopiach przemysłowych – w odróżnieniu od konopi indyjskich- znajdują się jedynie śladowe ilości substancji psychoaktywnej, tzw. „THC”).

Muszę przyznać, że dość dziwnie wyglądało to poletko

No nic, zrobiliśmy kilka zdjęć i pojechaliśmy dalej.

Na polu biwakowym -po rozbiciu namiotu- chwilę posiedzieliśmy przy ognisku.

Uwielbiam siedzieć latem przy ognisku! -Lato, jezioro, wakacje… Czego chcieć więcej?

Nazajutrz pojechaliśmy dalej, w kierunku Drezdenka… Zwiedziliśmy sporo terenów.

Na drugi nocleg wybraliśmy Ławicę, małą miejscowość niedaleko Sierakowa i Międzychodu.

Oto zdjęcia:

Wyjazd ten odbył się w konwencji tzw. ‚spontanów’

Nieplanowany do końca -ani sama trasa, ani pogoda ostatniego weekendu ale kto powiedział, że tylko zaplanowane wycieczki są godne przeżycia?

Pojechaliśmy popołudniem ze stacji Poznań -Górczyn, docelowo zmierzając do Świebodzina, gdzie zakończyliśmy naszą ostatnią wyprawę… Sobotnia pogoda płatała nam figle swoją zmiennością, więc tego dnia -prócz słońca w pełni i deszczu z ‚oberwania chmury’ -mieliśmy również okazję obejrzeć piękną tęczę

Jako, że docierając do celu podróży PKP -było już dość późno, postanowiliśmy ruszyć od razu. Jako główny cel obraliśmy zaś poniemieckie śluzy -zapory spiętrzające wodę- na rzece Ołobok, niedaleko Świebodzina

I jeden wniosek: Pojezierze Lubuskie jest piękne!

Oto dowody:

Na wycieczki pojechaliśmy 16 i 17.06.2007r.

W niedzielę, po ranku pełnym stresu i niepewności ze względu na egzamin z ekonomii oraz oczekiwanie na pobudkę Wojtka postanowiliśmy przejechac się na ‚małą wycieczkę’ (-właśnie taka była planowana ) w północne rejony Poznania -tym razem obraliśmy kierunek na Puszczę Zielonkę.

Szczególnie zaintrygowało nas jedno ze wzniesień -tzw. Dziewicza Góra, której szerszy opis można znaleźć TUTAJ.

Dzień wcześniej, w sobotę, niejednokrotnie mijaliśmy tę zagadkową górę; w niedzielę zaś nie mniej ciekawa była sama droga dotarcia -nie tyle na jej szczyt, co w ogóle w jej okolice -nie okazało się to wbrew pozorom takie zupełnie proste

Jednak teraz już wiemy -wycieczkowiczom chcącym udac się w te piękne rejony zdecydowanie radzę udać się na Dziewiczą Górę wprost z podpoznańskiej gminy Czerwonak

Droga na sam szczyt ww. wzniesienia (143 m.n.p.m.) należy do bardzo stromych i zapewniam -jak najbardziej wskazana jest zarówno dobra przerzutka na górskich ustawieniach, jak i duże skupienie wewnętrzne, które przeradza się wraz z każdym pokonywanym metrem n.p.m. -w zaciętą walkę z sobą i swymi słabościami

Osobiście -wygrałam tę walkę

Tym razem zrobiliśmy jakieś 70 km -troszkę mniej, niż sobotni dystans prawie 100 km

Cała trasa dostępna pod tym TYM LINKIEM

Wycieczka jak najbardziej udana!

Pojechaliśmy w czwartek, nieco opóźnionym pociągiem (kierunek docelowo -Frankfurt n/Odrą), wysiadając w Zbąszyniu.

Jako, iż było to Boże Ciało, po drodze nie ominęły nas lokalne obrządki tegoż święta -niezwykle konserwatywne i tradycyjne…

Pierwszy nocleg (pod gołym niebem na legowisku z trzciny! ) -> niezwykła plaża zlokalizowana w Borowym Młynie niedaleko Pszczewa.

Kolejny upalny dzień spędziliśmy na swych maszynach przemierzając taką miejscowośc jak np. Międzyrzecz zaopatrując się przy okazji w różnego rodzaju napoje chłodzące

Drugi nocleg -> namiot rozbity na łące zlokalizowanej nad przepięknym i czyściutkim jez. Lubikowskim Doceniam wszelkiego rodzaju posiłki, szczególnie okonie i płotki wprost z jeziora

Trzeciego dnia nieco zaskoczyła nas pogoda, generalnie -nadciągająca burza.

Jednak po dłuższym oczekiwaniu na opad -postanowiliśmy ruszyc w trasę; burza jednak nas nie ominęła Niebawem ponownie zrobiło się upalnie, choc deszcz jednak troszkę oczyścił powietrze

Tego dnia przebyliśmy najwięcej km/dzień -78 Zwiedziliśmy również ‚przydrożny’ bunkier.

Nocleg -> planowo miał byc to las nad jez. Długim, jednak ostatecznie ulokowaliśmy się nad jez. Chycina

Ostatni dzień był właściwie dniem powrotnym, więc jechaliśmy wprost do Świebodzina

Cel został osiągnięty!

Cudowna, niezapomniana wyprawa!

Ale… wakacje dopiero się rozpoczynają!

Oto zdjęcia z wyjazdu:

Wyprawa w nieznany przez nas jeszcze rejon nadnotecki odbyla się 5.05.2007r.

Pierwszy etap to jazda pociągiem do Piły, wyjątkowo gładko przemieszczającym sie po remontowanym poznańskim węźle kolejowym.

Pogoda tego dnia wręcz zachęcała do jakiegokolwiek wyjścia, wyrwania się z czterech ścian

Niecałe 2 godziny i już jesteśmy w znajomej Pile, mieście odrobinę zapomnianym, stanowiącym jakby jedynie przedsmak Wielkopolskiej obyczajowości (ach, ten ich deptak… )

Poszukiwania czegoś w rodzaju baru mlecznego ‚z prawdziwego zdarzenia’ pochłonęło większość czasu w tymże miejscu, jedynie znajomego przystanku na naszej drodze w rejony dzikie i nieznane, niczym przypadkowe miejsce na mapie, wskazane w większości ciekawością odwiedzenia zagłębia zapomnianej, dawnej Wielkopolski… Czegoś na miarę klimatu zupełnie z innego rejonu Polski.

Chwilę przed godz. 12:00 i już siedzimy w pociągu do Bydgoszczy Nie wysiadamy jednak w Białośliwiu, mijamy to znajome już miejsce słuchając muzyki i podziwiając nadnoteckie spiętrzenia krajobrazu

Stacja docelowa: Osiek Nad Notecią /gm. Wyrzysk/ –> wysiadamy wraz z licznymi (zapewne) mieszkańcami tej dumnej metropolii

Dojście do zbocza góry zajmuje odrobinę cennego czasu, ale czymże jest chwila pokonana miasteczkiem i to w dodatku główną ulicą! ;P Odprowadzani ciekawskim wzrokiem mieszkańców dochodzimy do granicy: oto przed nami nadnotecka Dębowa Góra w całej okazałości!

Skręcamy w dróżkę, Wojtek zaś wspina się na ‚ambonkę’ -budkę do polowań myśliwych

Po drodze, na samym początku udaje nam się również odwiedzić ciekawy, ewangelicki cmentarz…

Wędrówkę na szczyt czas zacząć!

Muszę przyznać, iż droga nie należy do łatwych. Jako, że postanowiliśmy iść na szczyt dłuższą drogą (notabene -niezły objazd ) -bardziej dały nam się we znaki standardowe poniekąd przeciwności terenu (tak tak, wliczając obecne w nadmiarze komary :/ ).

Droga, która w większości pokrywa się zresztą ze szlakiem rowerowym -pełna jest różnych spiętrzeń terenu, wzniesień, spirali… Ale wrażenia z jej przejścia rekompensują piękne widoki i przeświadczenie obecne na każdym kroku -to nie może być Wielkopolska!

Rejon Dębowej Góry jest bowiem jakby oderwany od standardowych poglądów na nasze ‚płaskie, acz wyżynne’ województwo -znacznie bardziej przypomina podkarpackie Bieszczady

Niesłusznie należy do niedocenianych terenów, mimo, iż jest tam przecież rezerwat ‚Zielona Góra’ (w czasie całej wędrówki po wzniesieniach napotkaliśmy dokładnie 2 ludzi i 1 traktor hehe )

Cały czas towarzyszyło nam również niebywałe szczęście (albo szósty zmysł Wojtka ;P ), jeśli chodzi o orientację w terenie -mimo, iż szlak jest w miarę dobrze oznaczony ww. instynkt był niezwykle pomocny, szczególnie w okolicach szczytu Dębowej Góry

Dotarliśmy!

Satysfakcja z osiągnięcia celu, tak oczekiwanego -ustąpiła nieco zmęczeniu, czemu daliśmy wyraz poprzez zasłużony odpoczynek na łączce usianej pachnącą lucerną

Stamtąd już krótka droga do małego dworca PKP w jednej z okolicznych miejscowości /gm. Białośliwie ;)/ i równie krótkie oczekiwanie na ‚banę’ do Piły Głównej ;))

Jak już wspomniałam, cały dzień towarzyszyło nam niebywałe szczęście, nie tylko na szlakach, ale też w biegu na powrotny pociąg do Poznania

Czas oglądania fotek z wypadu był jakby ukoronowaniem tego przepięknego dnia.

Naprawdę, okolice odwiedzone przez nas w majowy jeszcze weekend pozostawiły trwałe przeświadczenie o naturalnych walorach tego niezwykłego miejsca. Wielkopolskiego miejsca.

Oto równie malownicze fotki:

Słoneczny dzień, wiosna w pełni, wszędzie już zielono… i żółto!

Nie ma to jak rekreacyjna wiosenna wycieczka do Wielkopolskiego Parku Narodowego i okolicznych miejscowości

Oto fotki: