Wycieczka obejmowała -jak w tytule- trasę: Torzym -Łagów (2 noclegi)- Toporów -Niesulice -Niedźwiedź -Mostki.

Początek, jak to zazwyczaj bywa, poprzez PKP (relacja Poznań -Frankfurt n. Odrą; godz. 10:45 z Poznania), by po dwóch godzinach podróży wysiąść w Torzymiu.

Dla zainteresowanych trasa: TUTAJ

Mieliśmy do dyspozycji następujące mapy:

1. Mapa północno -zachodniej Polski

2. Atlas szlaków rowerowych woj. lubuskiego: informacje TUTAJ

3. Mapa Pojezierza Łagowskiego/ MRU.

Od razu nadmieniam, że mapa nr 2 -tzw. ‚Atlas szlaków rowerowych woj. lubuskiego’ jest totalnie niekompetentny!

Szlaki rzadko zgodne są z rzeczywistością (choćby ich kolor czy umiejscowienie), a podczas wyjazdu spokojnie możnaby sobie ‚odpuścić’ spoglądanie na niego, by np. nie pomylić trasy (co zresztą już kilkakrotnie miało miejsce w naszym przypadku sugerując się ww. mapą). Jednym słowem -strata pieniędzy; na dodatek dość kiepsko przygotowany technicznie -to nie JEDEN atlas, ale zbiór SZEŚCIU małych map mogących łatwo się zawieruszyć w wyprawowym bagażu, trzeba pilnować zawartości. Jak dla mnie i znanych mi osób, które miały z nim do czynienia -niekompetentny i  niezasługujący na miano Atlasu rowerowego! I to atlasu -rzadko opisywanego- woj. lubuskiego!

Także nie polecam, chyba, że chcecie i lubicie się gubić

Wracając do wątku -trasa zaczęła się na PKP w Torzymiu, małym miasteczku zaledwie 50 km od granicy polsko-niemieckiej.

Pogoda była wymarzona na wycieczkę, a nawet -odrobinę- zbyt dobra -słońce nie dawało spokoju już po pierwszym kilometrze

Kierując się żółtym szlakiem z ww. „Atlasu rowerowego…” spróbowaliśmy pojechać od razu do miejscowości Walewice, ale po kilku kilometrach, ze wzglądu na baaardzo słabe oznaczenie tego szlaku- odpuściliśmy sobie i zawróciliśmy; tym razem pojechaliśmy w kierunku Sulęcina (zaznaczoną trasą).

Niestety szlaki w większości woj. lubuskiego nie należą do najlepiej oznakowanych, o czym mieliśmy okazję przekonać się jeszcze kilkakrotnie, m.in. podczas gdy -za jakiś czas- minęliśmy właśnie wioskę Walewice, nie było do końca jasne, w którą stronę dalej jechać…

Jednak jak zwykle dzięki Wojtkowej intuicji poradziliśmy sobie

Słonko piekło niemiłosiernie, ale nareszcie dotarliśmy do Łagowa Najpierw kąpiel w przepięknym jeziorku Trześniowskim by później umiejscowić się na najtańszym polu namiotowym u bardzo miłego chłopaka: Błażeja -tubylca :)(ul. Kolonia w Łagowie, 5 zł/os. za dobę!) -polecam gorąco!

Okazało się również, że mieliśmy szczęście /nieszczęście, ponieważ w tenże weekend w Łagowie zorganizowany był Zlot Motocyklistów; także nie ominęły nas opary benzyny, hałasy z silników i inne zwyczaje ‚motorowych’ łącznie z paradą maszyn, obowiązkową skórzaną odzieżą i innymi detalami

Nazajutrz rano pogoda wcale nie pogorszyła się i nic nie zapowiadało, by w porach popołudniowych odwiedziła nas burza

Jednak nasz namiot dał radę, a w końcu i tak rozpogodziło się na tyle, by znów rozpalić ognisko

Trzeciego dnia, w niedzielę rano -zebraliśmy się, namiot i ekwipunek i żegnając się z Łagowem -ruszyliśmy do Toporowa na pociąg. Jako, że zrobiliśmy to trochę ‚w ciemno’ -jak to bywa- przeliczyliśmy się -PKP wycofało bowiem pociąg, który kursował przez Toporów ok. godz. 12-13 (kiedyś nim wracaliśmy). Jedyny pociąg bezpośrednio w kierunku Poznania przejeżdża aktualnie przez Toporów o godz. 16:22 :/

Będąc tam już o 12:00 -uznaliśmy, że stratą czasu będzie siedzenie na dworcu bitych czterech godzin, czekając….

Toteż ruszyliśmy w dalsze beztroskie zwiedzanie w pobliskie okolice -tam, gdzie nas jeszcze nie było

Dalej była miejscowość Niedźwiedź i Przełazy -tuż nad jeziorem Niesłysz (Niesulice).

Usiedliśmy chwilę na przystani, by odpocząć -jezioro spodobało nam się na tyle, by je objechać wokół; tym bardziej, że wiódł tamtędy niebieski szlak, którym nigdy nie jechaliśmy. Zatem w drogę, mamy czas!

Warto wspomnieć, że -bardzo rekreacyjne- jezioro Niesłysz posiada pierwszą klasę czystości, jest dość rozległe i posiada urozmaiconą linię brzegową, stąd i liczne kąpieliska, ale i nawał turystów w sezonie

Polecam jak najbardziej!

Dodam również, że niedziela ze względu na swój specyficzny charakter wyprawowy -miała chyba najwięcej uroku

Liczne nowe trasy i ciekawość, co będzie za następnym zakrętem i co jeszcze zobaczymy -sprawiła, że w ogóle nie czuło się tych 40 km, które wtedy pokonaliśmy; czułam, że spokojnie mogłabym pokonać następne tyle

I tym sposobem dotarliśmy do Niesulic, później Krzeczkowic i Tyczyna, wprost do Mostek -akurat na czas pocigu

Na pewno powtórzymy wyjazd, choć zapewne z innym scenariuszem, tj. nieco inną trasą

Szkoda tylko, że pogoda nie dopisuje… ale to zaledwie środek wakacji, więc jest nadzieja, że będzie tylko lepiej

Pozdrawiam!

…czyli co można zobaczyć ostatnio na codzień w zasięgu swojego własnego wzroku -wystarczy się rozejrzeć

W miniony weekend wybraliśmy się do pobliskiej Dębiny, by poobserwować pierwsze oznaki -dopiero co nastałej- wiosny.
Nie przeszkadzał nam ani siąpiący deszcz, ani obecne jeszcze zimno: ubraliśmy się ciepło i z aparatem w dłoniach wyruszyliśmy na pierwszy tegoroczny wiosenny spacer.

Już po wejściu w ‚Dębinowy świat’ wypatrywałam zielonych listków.

A oto i efekt -pierwsze zdjęcie galerii przedstawiają młode, jeszcze nie rozwinięte fiołki
Ach, dało się nawet zauważyć młodą zieloną trawę.
Nareszcie optymistyczna zieleń, która po ponurej zimie cieszy oczy

Dębina jest też ewenementem z innego powodu -kiedy tylko weszliśmy do parku (zaraz obok ulicy Dolna Wilda) – słowiki, sikorki i dzięcioły zafundowały nam piękny, intensywny wiosenny koncert
Czuło się radość w ich głosikach, a wystarczyło po prostu stać w miejscu i słuchać, słuchać, słuchać… chciałam jeszcze zostać, naprawdę niesamowita była ta chwila (szkoda, że nie miałam dyktafonu), jednak wspólnie zadecydowaliśmy, że ruszamy dalej.

Dębina jest niesamowicie piękna, a wystarczy tak niewiele -rozejrzeć się wokół siebie. Krajobrazy -myląco- są jeszcze nieco jesienne. ospałe; ale piękne.
Nowy mostek na Grundeli prezentował się pięknie, co widać na fotkach

Największym zauważonym symbolicznym symptomem wiosny był pączek porzeczki alpejskiej

No i ta kwitnąca leszczyna… wszystko przekonuje, że wiosna już jest wśród nas
Nawet gołąb grzywacz spotkany w Dębince świadczył o wiośnie
Niesamowite spotkanie, ten dziki gołąb był naprawdę duży.

Widok z rozdzielonej grundelowej grobli i piękne widoki z ww. nowego dębinowego mostka były nie do opisania -to trzeba zobaczyć
Myślę, że budowa mostków bardzo dużo daje Dębinie -wzbogaca i podkreśla jej naturalne piękno; sprawia, że spacerując po parku można na nowo odkryć atrakcyjność tego miejsca… Polecam!

Spacerując niedaleko wału kolejowego udało nam się wypatrzeć młody, kwitnący oset
Dotarliśmy również do miejsca zupełnie przeze mnie nieznanego -pomnika miejsca straceń polskich żołnierzy w czasie II Wojny Światowej -polanki niedaleko wału kolejowego w Dębinie.

Na tym etapie zakończyliśmy naszą wycieczkę; w następnych odsłonach postaram się pokazać kolejne roślinne wiosenne metamorfozy tego samego miejsca (oddalonego ode mnie o zaledwie parę kroków; mijam jego skrawek codziennie w drodze do pracy)

Pozdrawiam wiosennie!

Ostatnio, w połowie lutego pojechaliśmy do sąsiedniego województwa kujawsko -pomorskiego, konkretnie do Inowrocławia.

Wyjazd niestety zdecydowanie nie-rowerowy

Profilaktycznie zabrałam aparat, gdyż mieliśmy możliwość choć w małym stopniu obejrzeć sobie mały kawałek Kujaw.

Od razu rzuciły nam się w oczy wszechobecne wiatraki,a raczej ‚turbiny wiatrowe’

Naprawdę dużo ich w okolicach Inowrocławia,  co widać w galerii

(I -może nie wygląda- ale tego dnia było baaaardzo zimno).

Wreszcie dojechaliśmy do Kruszwicy i odnaleźliśmy Mysią Wieżę; prezntowała się dumnie: Jak wszyscy wiedzą, z tym miejscem wiąże się legenda o królu Popielu, którego zjadły myszy . Było jednak za zimno i myszy chyba się poukrywały -żadnej nie udało nam się wypatrzeć

I -jak chyba każdy wie -Mysia Wieża znajduje się nad jeziorem Gopło

w sezonie można popływać po nim gondolą.

Niestety okazało się, że wieża tego dnia jest zamknięta, jednak mimo to dało się na nią wejść i zobaczyć panoramę jeziora Gopło

Przed nami było tylko kilka kroków po zakręconych schodach…   …i już mogliśmy zobaczyć, co stamtąd widać

-Białe, zaśnieżone połacie, to zamarznięta tafla ww. jeziora Gopło;  latem ta panorama musi wyglądać cudownie

Szczególnie spodobał mi się ‚balkonik” na kruszwickiej wieży

I na tym zakończyliśmy wizytę w Kruszwicy, może wrócimy tu jeszcze latem, rowerami… kto wie?

Dalej pojechaliśmy już do docelowego Inowrocławia, m.in. zobaczyliśmy słynne Solanki (opis działania’ można znaleźć tutaj).

I pomost/molo -prawie jak w Sopocie

Na tym zakończyliśmy naszą wycieczkę.

Jakiś czas temu do Poznania przyszła Zima, ta prawdziwa -ze śniegiem i ścinającym krew w żyłach mrozem
Postanowiliśmy się więc bliżej Jej przyjrzeć, w końcu przychodzi tylko raz w roku
W tym celu udaliśmy się w minioną sobotę (‚uzbrojeni’ ‚w łyżwy ) do Parku ‚Dębina’ na zamarznięty staw Borusa, który stał się istnym centrum rekreacji -dzieci i dorośli szaleli na figurówkach i sankach, grali w hokeja, a nawet wędkowali
Chwilę pojeździłam na łyżwach, a później przyszedł czas na spacer po Dębinie.

Mimo, że sobotnia pogoda nie rozpieszczała Poznaniaków słońcem, to spacerowało się całkiem miło rześkie powietrze pozwalało nabrać energii na cały dzień.
Zawędrowaliśmy również na tzw. ‚Grundelę’ całkiem skutą lodem, zastając niezniszczalne trzciny

_______________________________________________________________

W niedzielę, 11 stycznia br. wybraliśmy się nad Wartę, również skutą lodem, by pospacerować i obejrzeć ten niecodzienny widok.

Pogoda była prześliczna -słońce odbijało się w śniegu jeszcze bardziej rozjaśniając krajobraz
Cienka granica błędu odznaczała się na wyraz wyraźnie : zamarznięte kry na Warcie (lewa strona kadru jednej z fotografii w galerii) -efekt spowodowany wcześniejszym roztopieniem się gładkiej tafli lodu i ponownym jego zamarznięciem.

Były również ptaki (owa niezamarznięta przestrzeń na rzece ostała się właśnie tylko dzięki nim): spora grupa kaczek, mew, a nawet kawek
Dostały od nas w sumie kilka bochenków chleba

Po warciańskim spacerze pojechaliśmy jeszcze na chwilę na Maltę; chcieliśmy zobaczyć, jak prezentuje się zimową porą, bez wody (jedynie z korytem Cybiny na środku).
Na podobny pomysł wpadło widocznie więcej osób, bo -szczerze mówiąc- przechodząc niedaleko Kopca Wolności, i tym samym, stoku Malta Ski -czułam się trochę jak na zakopiańskich Krupówkach
Masa ludzi, wszędzie narty, sanki i ten krajobraz!
Na tym zakończyliśmy ostatnie weekendowe wyprawy