Zima, ostatnia dekada lutego. Wzgórze Winiarskie górujące nad Poznaniem całe pokryte jest czapą śniegu. Mroźny wiatr przenika na wskroś, potęgując odczuwalny chłód. Z ciężkich, szarych chmur pada śnieg.  Jest 23 lutego 1945 roku…

Być może było tak wtedy, dokładnie 68 lat temu. Wiadomo na pewno natomiast, że tego pamiętnego dnia dwie wrogie armie, Niemcy i Rosjanie, stoczyły ze sobą walkę, która zakończyła się wyzwoleniem Poznania. Na pamiątkę tego wydarzenia, od kilku lat w tym samym miejscu odbywa się rekonstrukcja bitwy o Poznań. Wzgórze Winiarskie, dziś lepiej znane jako Cytadela Poznańska -staje się niemym świadkiem scen sprzed lat. W tym roku, w ten sam symboliczny dzień nad Cytadelą znów rozbrzmiewał huk wystrzałów, a niemieckie okrzyki bojowe przenikały się z rosyjskimi.

W tym roku inscenizacja odbyła się w zupełnie nowym miejscu: na polanie pod Dzwonem Pokoju. W poprzednich latach były to: Brama Polna i polana naprzeciw Muzeum Uzbrojenia (nieopodal starej radiostacji). Myślę, że jak na skalę takiego przedsięwzięcia miejsce tegoroczne jest bardzo dobre: nareszcie wszyscy widzowie mieli szansę się pomieścić (bez przysłowiowego „wchodzenia sobie na głowę”); zresztą o tym miejscu wspominałam rok temu w relacji z zeszłorocznej Bitwy o Poznań. Rekonstrukcja z roku na rok staje się coraz popularniejszym wydarzeniem, także organizatorzy muszą wziąć pod uwagę rozrastającą się publiczność -i wg mnie po raz pierwszy pod tym względem sprostali zadaniu, co zawdzięczają również ukształtowaniu terenu wokół polany (liczne górki i wzniesienia ułatwiające obserwację).

Niestety, tegoroczna impreza wydawała mi się słabsza scenariuszowo, niż poprzednie… Nie wiem, czy jest to winą zbyt dużego terenu przeznaczonego na rekonstrukcję i tym samym „ginących tam” (nie tak widocznych) formacji obu armii i ciężkiego sprzętu. Brak czołgu T-34 też ma zapewne znaczenie, bo zamiast niego na polach walki pojawił się mniejszy T70M, który nie robił takiego wrażenia jak poprzednik na mniejszych polach walki w zeszłym roku.

Wcześniejsze relacje:

Bitwa o Poznań 2012 -T34 zdobył Cytadelę!

Bitwa o Poznań 2011

Bitwa…

//www.youtube.com/watch?v=dv4xmuQ0XVM

…i PO bitwie:

//www.youtube.com/watch?v=-gbOrejWJyU

Oto fotorelacja:

Co roku -od dobrych trzech lat- czekam na luty. Dlaczego? Dlatego, że w połowie tego miesiąca na Cytadeli odbywa się rekonstrukcja historyczna pt.”Bitwa o Poznań”. W tym roku niestety pogoda nie do końca dopisała, ale i tak warto było się wybrać na kolejną jej odsłonę

Zeszłoroczną poznańską rekonstrukcję na Cytadeli opisywałam tutaj:

Bitwa o Poznań 2011 -warto zajrzeć i poczytać

Pokaż Bitwa o Poznań 2011 na większej mapie

Co do obecnej inscenizacji: warto zauważyć, iż z roku na rok -rekonstrukcja poznańskiej bitwy z 1945r. jest coraz lepiej przygotowana, a co za tym idzie- jest również bardziej atrakcyjna dla widzów.

W tym roku -w porównaniu z rokiem zeszłym- forma znów się rozwinęła i w ten oto sposób mieliśmy okazję podziwiać oryginalny rosyjski czołg T-34 uczestniczący w inscenizacji (jako ciekawostkę potraktujmy również fakt, że po raz pierwszy od prawie 70 lat wjechał on na teren poznańskiej Cytadeli).

Uważam, że forma rekonstrukcji powinna się zmieniać, ewoluować, rozwijać A już samo „uczestnictwo” czołgu jest tego dobrym symptomem, krokiem naprzód. W stolicy Wielkopolski -póki co- nie ma drugiej takiej imprezy, więc warto pielęgnować to, co zostało wykształcone w świadomości Poznaniaków, a bynajmniej mojej: LUTY =INSCENIZACJA =HISTORIA.

Film:

//www.youtube.com/watch?v=FGnhHDeBnCQ

Dnia: 20.02.2011.

W tym roku rekonstrukcja miała miejsce w innym miejscu, niż w zeszłym roku:

Pokaż Bitwa o Poznań 2011 na większej mapie

,czyli zamiast zeszłorocznej Bramy Polnej (która notabene jest wg mnie za mała na tego typu imprezy) -spektakl odbył się na Polanie niedaleko wysadzonej radiostacji. Oczywiście nie obyło się bez małego zamieszania, ponieważ na plakacie promującym wydarzenie nie było opisane jasno, o jaką polanę chodzi.
Można było napisać o ruinach wysadzonej radiostacji, którą większość spacerowiczów kojarzy i już wg mnie byłoby łatwiej trafić na miejsce
Moim zdaniem nowe miejsce jest o wiele lepsze od Bramy Polnej -i nie chodzi tu już o nowość, tylko o przestrzeń -wyraźnie dało się odczuć, iż na tegorocznej rekonstrukcji historycznej pojawiło się (conajmniej!) TRZY razy tyle ludzi, co w roku 2010! Obyło się zatem bez incydentów typu: wchodzenie przypadkowych osób na teren inscenizacji, co jest ważne nie tylko ze względów bezpieczeństwa.
Widać, że organizatorom zależy i postarali się zadbać o profesjonalne zaplecze spektaklu -oto pojawili się np. ochroniarze pilnujący bezpieczeństwa i w końcu właściwe i do końca ogrodzone taśmą pole bitwy.
Oczywiście wiąże się to z większymi kosztami imprezy, ale warto zauważyć i podkreślić, że z roku na rok organizatorzy uczą się na własnych błędach
Poznań powinien promować wydarzenia kulturalne, a tym bardziej łączące kulturę z podtrzymywaniem pamięci, historii, tradycji i swego rodzaju patriotyzmu lokalnego -to pewne i pewnie każdy poznaniak się ze mną zgodzi.
Mnie dziwi tylko jedno: reakcja władz miasta. To, że właściwie dopiero w ostatniej chwili od prezydenta Poznania pojawiła się inicjatywa, by wspomóc imprezę dokładając z budżetu brakujące środki.
Wiadomo, że tego rodzaju imprezy są ograniczone budżetowo: w końcu organizuje je stowarzeszenie, które samo w sobie przychodów właściwie nie ma i jako, że Poznań jako miasto nie może się pochwalić zbyt wieloma imprezami tego typu (w sumie NIE MA innych propozycji) -warto byłoby corocznie zainwestować pewną określoną kwotę pieniędzy na ten cel!
Uważam, że rekonstrukcja jak najbardziej warta jest zainwestowania -po ilości ludzi obecnych dziś na Cytadeli łatwo można wywnioskować (-i nie trzeba być specjalistą!), że bardzo potrzebne są tego typu inicjatywy, i warto wspomóc je finansowo -poza tym wspomóc medialnie i wypromować, bo mają szansę stać się wizytówką miasta!
Niewiele osób o tym wie, ale Poznań (oprócz Warszawy) jest jednym miejscem w Polsce, gdzie jest Cytadela!
Warto to podkreślać, bo Fort Winiary był największym fortem artyleryjskim w Europie -po prostu szkoda zmarnować potencjał, który widzieli już Niemcy.
Szkoda, że tak ulotne wartości jak pieniądze -są w stanie zaprzepaścić szansę na pielęgnowanie czegoś tak wspaniałego, jak uczestnictwo w kultywowaniu pasjonującej historii -jeśli nie dla siebie, to dla przyszłych pokoleń. Czy to tak wiele, by zmarnować coś,czym Poznań mógł się kiedyś szczycić na skalę europejską?!
Jako przykład dla naszych poznańskich włodarzy podam małą miejscowość Boryszyn (w woj. lubuskim), słynną Pętlę Boryszyńską i inscenizacje historyczne, które odbywają się tam co roku -władze wykorzystały potencjał, zainwestowały i tak co roku możemy zauważyć napływ gości z wielu krajów UE.
Oby Poznań dorósł do takiej świadomości!

FILMY:

Początek:

//www.youtube.com/watch?v=pIS-ODLxsiE

Szturm Niemców:

//www.youtube.com/watch?v=h4oxdvFG3pY

Szturm Rosjan:

//www.youtube.com/watch?v=bkYeCM4EAX8

Szturm Rosjan 2:

//www.youtube.com/watch?v=lteDb9oPjCk

Szturm Rosjan 3:

//www.youtube.com/watch?v=dzNOD6l0JHw

Koniec:

//www.youtube.com/watch?v=hOb3hQwTdPo

Nasza pierwsza wycieczka do Radojewa odbyła się w zarazem w ostatni weekend, jak i dzień lutego.

Dobry czas na spacer, rozchodzenie nowych butów i wyrwanie się z zimowego letargu, tym bardziej, iż pozostałości po zimie nareszcie odchodzą powoli w niepamięć

Pogoda od początku nam sprzyjała; błękitne niebo i temperatura na plusie to było naprawdę coś motywującego

Pojechaliśmy więc autobusem linii 67, by na radojewskiej pętli wysiąść.

Idąc ulicą Piołunową w kierunku Kokoryczowego Wzgórza możemy zaobserwować ciekawy widok: po prawej stronie stara stodoła tylko pozornie „straszy” swoim widokiem. Kiedy tylko podejdzie się bliżej, zauważy się w niej coś ciekawego -odsłonięte cegły są bardzo nietypowe, po ich strukturze widać bowiem, że nie były standardowo wypalane w piecu, ale wysychały na wolnym powietrzu.

Świadczy to o tym, że stodoła ta jest bardzo stara, może nawet starsza, niż radojewski dworek.

Idąc dalej, oczywiście naszą uwagę zwróciły ranniki zimowe (albo raczej „wiosenne” ) dopiero co wyłaniające się na zewnątrz.

Był to też poniekąd jeden z celów naszej wycieczki -ranniki jako zwiastun zbliżającej się wielkimi krokami wiosny

Dotarliśmy również na pseudo-ruiny, malownicze, jak zawsze

Spacer po Kokoryczowym Wzgórzu jak zawsze sprawia, że w ogóle nie czuję się, jak w obrębie miasta, a co dopiero w Poznaniu…

Najbardziej spodobała mi się koza w oknie niestety nie chciała wyjść ze swojego przytulnego schronienia.

Ze wzgórza przy dobrej widoczności da się dostrzec odrobinę poligonu w Biedrusku, ciekawy widok.

Niestety my musieliśmy już prawie biec na autobus powrotny

Jak wskazuje tytuł wpisu, z Radojewa udaliśmy się wprost na Cytadelę, gdzie to Wojtek miał mi do opowiedzenia szczegółową jej historię.

Z Rawelinu nr IV powoli, spacerkiem, poczłapaliśmy dawną fosą w kierunku Rawelinu nr I.

Pogoda nieco się zepsuła, ale nam w ogóle to nie przeszkadzało No i miałam rzadką -jak dla mnie- okazję sfotografować stemple na cegłach Cytadeli Poznańskiej.

Świetna wycieczka, polecam każdemu -zarówno rodowitemu Poznaniakowi, jak i przybyszowi z innych okolic Polski- każdy odnajdzie coś dla siebie.

Nie kazdy Poznaniak wie przecież, że Cytadela Poznańska -a właściwie „Fort Winiary”-  jest jedną z dwóch w skali Polski… (Stosowne źródło)

Ale nie o tym tutaj…

W każdym razie zachęcam jak najbardziej do spaceru po naszej Cytadeli pod kątem historycznym, zarówno z przewodnikiem, który nie tylko ciekawie opowie, ale -a nuż- zafascynuje; jak i równie ciekawą lekturą we własnym zakresie

Dawno nie jechaliśmy tym traktem, więc tytułowy szlak obraliśmy sobie za cel na ten weekend

Jest bardzo ładny, praktycznie w całości jedzie się lasem, po dobrze ubitych szutrowych drogach -najpierw mijając jezioro Rusałka, stadninę koni na Woli, a docelowo dojeżdża się do jeziora Strzeszyńskiego; choć sam szlak wiedzie dalej (w kierunku Kiekrza).

…”tylko” trzeba jeszcze do niego dojechać

W weekendy „przewija się” nim sporo osób -głównie spacerowiczów oraz biegaczy, choć rowerzystów też jest niemało

Wyruszyliśmy z Dębca, Dębiną, wałami i wzdłuż Warty, by później odbić na Cytadelę.

Wzdłuż niej odbiliśmy na Sołacz, bardzo ładny rejon Poznania. W parku przywitała nas parka gołębi grzywaczy… i -co można ładnie zaobserwować na zdjęciach w galerii- wysyp krokusów. Udało mi się uchwycić również pszczołę

Jechaliśmy m.in. Parkiem Sołackim i wzdłuż stadniny na poznańskiej Woli.

Jezioro Strzeszyńskie w marcowym słońcu prezentowało się bardzo ładnie

Z wycieczki wracaliśmy m.in. Starym Rynkiem; pogoda była ładna, 8 stopni, a zachmurzenie umiarkowane jednak ze względu na opady deszczu dzień wcześniej, w sobotę, -na leśnych drogach było sporo kałuż i błota.

Trasa naprawdę warta odwiedzenia!

Zapraszam do obejrzenia zdjęć pięknych kwiatków na poznańskiej Cytadeli, które możemy tam oglądać podczas spaceru każdej wiosny!