… rozpościera się przepiękny przełom rzeki  Warty… Wprawdzie to nie podręcznikowy „przełom”, gdzie brzegi lądu opadają z obu stron stromymi skarpami, a rzeka wije się meandrując co chwilę o 180 stopni, ale jak na nasze wielkopolskie, płaskie krajobrazy -pejzaż jawi się bardzo ciekawy. Liczne wzniesienia, w które obfituje północne wybrzeże Warty, z których można podziwiać krajobraz, zieleń pól, traw i lasów, oraz po prostu sielskie, rolnicze widoki -to wszystko, przy czym człowiek mógłby odpocząć.

Krainy Puszczy Noteckiej i Sierakowskiego Parku Krajobrazowego prawie się przenikają, i mimo, że na pierwszy rzut oka nie mają punktów stycznych, choć obejmują podobne rejony Wielkopolski, są w zasadzie uzupełniającą się jednością, jeśli chodzi o piękno krajobrazu. Łączy je mianowicie rzeka Warta, która obdarowuje obie krainy -nadaje pagórkowemu i morenowemu parkowi łagodności, zaś puszczy -daje odrobinę „szaleństwa” w postaci zalesionych skarp.

Mimo, iż obecnie na Warcie obserwujemy stan ostrzegawczy (na dzień dzisiejszy: 408 cm we Wronkach), da się bezpiecznie podziwiać tereny doliny Warty.

Długo oczekiwana wyprawa na drugi koniec Polski, nad samą graniczną rzekę Bug i okolice. Byłam bardzo ciekawa widoków, wrażeń… A więc…

Bug jest jest jedyną rzeką stanowiącą granicę polski z dwoma krajami: Ukrainą i Białorusią. Jest również czwartą co do wielkości -rzeką Polski (zaraz po Wiśle, Odrze i Warcie).

W rzeczywistości, bynajmniej na odcinku granicznym, Bug jest pokroju (szerokości) naszej Warty. Co mnie bardzo zaskoczyło, to po pierwsze, dwa fakty: po pierwsze -prawie nie ma wzdłuż niego wałów chroniących przed wylewaniem rzeki i powodziami; po drugie -Bug, mimo swojego nieuregulowania- praktycznie w ogóle nie wylewa! Jako swoisty dowód niech posłuży rozmowa z miejscowym nadbużaninem (rocznik ’41), który zapytany o powódź najpierw głęboko się zdumiał, następnie zastanowił, po czym stwierdził, że oprócz -bodajże- roku 1964, nic takiego nie pamięta. Niesamowite!

Kolejną rzeczą, która mnie zaskoczyła, to konieczność „meldowania się” Straży Granicznej. Zapomniałam, że to nie Schengen, i że to tu kończy się granica Unii Europejskiej -wszak po drugiej strony rzeki jest już Białoruś ;). Biwakując, a już szczególnie nocując w tzw. Pasie Nadgranicznym (który obejmuje mniej więcej ok. 20 km wzdłuż granicy) naprawdę warto pamiętać o tym obowiązku, ponieważ Straż Graniczna regularnie patroluje granicę państwa i będąc „niezameldowanym” niemal na pewno (i to nawet w nocy) skończy się przymusową ewakuacją z biwakowiska, wylegitymowaniem oraz ukaraniem mandatem. I nie pomoże tu tłumaczenie, że „nie wiedziałem”

Trzecią rzeczą dla mnie nową, jest ilość cerkwi (wprawdzie nie widać tego na zdjęciach) i ludności prawosławnej, władającej dialektem bardzo różniącym się od naszego, zachodniego. Dla przykładu dwie anegdoty z wyprawy: będąc w okolicy Kostomłotów, klucząc nadbużańskimi szlakami, jakimś cudem trafiliśmy do Klasztoru w miejscowości Jabłeczna. Jako, iż w tym samym czasie odbywał się tam jakiś zjazd, odpust czy święcenia (sama nie wiem), i nawał ludzi i samochodów spowodował niemożność przejechania, Wojtek już z niemocy zapytał jakiegoś tubylca: -„Co to za miejscowość?” Odpowiedź padła od razu: -„Toż to panie Jableeeeeeeczna, Klasztor w Jableeeeecznej!” ;).

Druga anegdota z wyjazdu: będąc w sklepie w Terespolu, przy kasie, rozmawiałam o czymś z Wojtkiem. Po chwili zagadaliśmy do kasjerki, po czym ona: -„Chyba słyszę tu Poznań”. Troszkę się zdziwiłam, że to słyszy po gwarze, dialekcie etc., ale to dowodzi, jak bardzo nie słyszymy, co sami mówimy -z pozycji osoby trzeciej

Wspomnienia miłe, zatem warto obejrzeć zdjęcia:

Wyjazd ten odbył się w konwencji tzw. ‚spontanów’

Nieplanowany do końca -ani sama trasa, ani pogoda ostatniego weekendu ale kto powiedział, że tylko zaplanowane wycieczki są godne przeżycia?

Pojechaliśmy popołudniem ze stacji Poznań -Górczyn, docelowo zmierzając do Świebodzina, gdzie zakończyliśmy naszą ostatnią wyprawę… Sobotnia pogoda płatała nam figle swoją zmiennością, więc tego dnia -prócz słońca w pełni i deszczu z ‚oberwania chmury’ -mieliśmy również okazję obejrzeć piękną tęczę

Jako, że docierając do celu podróży PKP -było już dość późno, postanowiliśmy ruszyć od razu. Jako główny cel obraliśmy zaś poniemieckie śluzy -zapory spiętrzające wodę- na rzece Ołobok, niedaleko Świebodzina

I jeden wniosek: Pojezierze Lubuskie jest piękne!

Oto dowody:

Na wycieczki pojechaliśmy 16 i 17.06.2007r.

W niedzielę, po ranku pełnym stresu i niepewności ze względu na egzamin z ekonomii oraz oczekiwanie na pobudkę Wojtka postanowiliśmy przejechac się na ‚małą wycieczkę’ (-właśnie taka była planowana ) w północne rejony Poznania -tym razem obraliśmy kierunek na Puszczę Zielonkę.

Szczególnie zaintrygowało nas jedno ze wzniesień -tzw. Dziewicza Góra, której szerszy opis można znaleźć TUTAJ.

Dzień wcześniej, w sobotę, niejednokrotnie mijaliśmy tę zagadkową górę; w niedzielę zaś nie mniej ciekawa była sama droga dotarcia -nie tyle na jej szczyt, co w ogóle w jej okolice -nie okazało się to wbrew pozorom takie zupełnie proste

Jednak teraz już wiemy -wycieczkowiczom chcącym udac się w te piękne rejony zdecydowanie radzę udać się na Dziewiczą Górę wprost z podpoznańskiej gminy Czerwonak

Droga na sam szczyt ww. wzniesienia (143 m.n.p.m.) należy do bardzo stromych i zapewniam -jak najbardziej wskazana jest zarówno dobra przerzutka na górskich ustawieniach, jak i duże skupienie wewnętrzne, które przeradza się wraz z każdym pokonywanym metrem n.p.m. -w zaciętą walkę z sobą i swymi słabościami

Osobiście -wygrałam tę walkę

Tym razem zrobiliśmy jakieś 70 km -troszkę mniej, niż sobotni dystans prawie 100 km

Cała trasa dostępna pod tym TYM LINKIEM

Wycieczka jak najbardziej udana!

Pojechaliśmy w czwartek, nieco opóźnionym pociągiem (kierunek docelowo -Frankfurt n/Odrą), wysiadając w Zbąszyniu.

Jako, iż było to Boże Ciało, po drodze nie ominęły nas lokalne obrządki tegoż święta -niezwykle konserwatywne i tradycyjne…

Pierwszy nocleg (pod gołym niebem na legowisku z trzciny! ) -> niezwykła plaża zlokalizowana w Borowym Młynie niedaleko Pszczewa.

Kolejny upalny dzień spędziliśmy na swych maszynach przemierzając taką miejscowośc jak np. Międzyrzecz zaopatrując się przy okazji w różnego rodzaju napoje chłodzące

Drugi nocleg -> namiot rozbity na łące zlokalizowanej nad przepięknym i czyściutkim jez. Lubikowskim Doceniam wszelkiego rodzaju posiłki, szczególnie okonie i płotki wprost z jeziora

Trzeciego dnia nieco zaskoczyła nas pogoda, generalnie -nadciągająca burza.

Jednak po dłuższym oczekiwaniu na opad -postanowiliśmy ruszyc w trasę; burza jednak nas nie ominęła Niebawem ponownie zrobiło się upalnie, choc deszcz jednak troszkę oczyścił powietrze

Tego dnia przebyliśmy najwięcej km/dzień -78 Zwiedziliśmy również ‚przydrożny’ bunkier.

Nocleg -> planowo miał byc to las nad jez. Długim, jednak ostatecznie ulokowaliśmy się nad jez. Chycina

Ostatni dzień był właściwie dniem powrotnym, więc jechaliśmy wprost do Świebodzina

Cel został osiągnięty!

Cudowna, niezapomniana wyprawa!

Ale… wakacje dopiero się rozpoczynają!

Oto zdjęcia z wyjazdu: