Nad królową polskich rzek, Wisłę, chciałam wybrać się już dawno. Nie licząc kilku podróży pociągiem poprzez Toruń, gdzie Wisłę widzi się zaledwie przez chwilę, i to z okna -w tym roku wybrałam się nad nią tak naprawdę po raz pierwszy. Miałam również okazję o wiele dłużej na nią popatrzeć. Potęga, ogrom wody i przestrzeni spotęgowały olbrzymie piaskowe wydmy, które znajdują się niedaleko miast: Góra Kalwaria oraz Karczew. Owe wydmy zostały objęte ochroną, stanowią one Rezerwat o nazwie „Łachy Brzeskie”.

Jak opisuje Wikipedia, jest to:

faunistyczny rezerwat przyrody położony na terenie gmin: Góra Kalwaria i Karczew w województwie mazowieckim.

Został powołany Rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 23 grudnia 1998 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 166, poz. 1224^[1]). Zajmuje powierzchnię 476,31 ha.

Teren rezerwatu obejmuje wyspy, piaszczyste łachy oraz wody płynące Wisły między Otwockiem Wielkim a Górą Kalwarią. Celem ochrony było zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych ostoi lęgowych rzadkich i ginących gatunków ptaków występujących na obszarze rzeki Wisły.

Rezerwat jest bardzo ważną ostoją ptaków wodnych: mew, rybitw, siewkowatych. Ponadto na wyspach odpoczywają ptaki lecące nad doliną Wisły. Występują tu również m.in. czaple oraz bieliki.

Naprawdę warto się tam wybrać i na własne oczy zobaczyć ogrom tego miejsca, zwłaszcza opisywanych wydm i łach piasku, które potrafią się tworzyć w najbardziej nieoczekiwanych miejscach, i to nie tylko na nadbrzeżu… Abstrahując, zadziwia mnie szczególnie fakt, iż na największej polskiej rzece, jaką jest Wisła -wały przeciwpowodziowe (do których tak bardzo przywykliśmy w Wielkopolsce na naszej ukochanej Warcie) okazują się w zasadzie jedynie „symboliczne”, tzn. dość niskie w stosunku do miary rzeki: z tego, co zaobserwowałam (chociażby obok widocznego na zdjęciach mostu kolejowego) dosłownie obok wałów funkcjonuje już normalna zabudowa domów mieszkalnych…

Oto zdjęcia:

Dziś pierwszy dzień wiosny, która notabene w tym roku faktycznie powitała nas trochę wcześniej, niż w zeszłym -zarówno pod względem „pogodowym”, jak i astronomicznym

Na tę okazję fantastycznie wpasowały się Ranniki Zimowe (lub Wiosenne -jak kto woli ) z Rezerwatu „Kokoryczowe Wzgórze” w poznańskim Radojewie, które właśnie są w szczytowej fazie kwitnienia (Byłam tam nie tak dawno, na początku marca, ale wtedy nie było efektu takiego, jaki jest teraz).

Tytuł wpisu mówi sam za siebie: prawdziwe apogeum, czyli wielki, żółciutki dywan z kwiatów wita nas po wkroczeniu do parku. W połączeniu z wszechobecnym już śpiewem i świergotaniem ptaków, bezchmurnym niebem i słońcem -całość tworzy piękny, bajkowy klimat. Warto wspomnieć, że kwitnieniu ranników towarzyszą także pszczoły uwijające się wśród żółtych jak słoneczka, kwiatków!

Wszystkim, którzy jeszcze nie odwiedzili tego pięknego i jedynego w swoim rodzaju miejsca -polecam jak najszybszą wizytę, ponieważ każdy ciepły dzień wiosny niestety skraca czas życia tych niezwykłych roślin.

(Przypominam również, że Ranniki Zimowe są silnie trujące)

Zima w tym roku okazała się bardzo nieprzewidywalna, mając na uwadze dość „ciepły” -jak na tę porę roku- grudzień i styczeń.

Tymczasem luty przymroził i przypomniał wszystkim, że jeszcze nie wiosna Do niej trzeba jeszcze poczekać ponad miesiąc. W związku z tym chciałabym zaprezentować małą galeryjkę zdjęć mroźnej, arktycznej zimy 2012

Moją uwagę zwróciły szczególnie dzikie zwierzaki, które jak widać -pomimo ekstremum zimy- dość dobrze radzą sobie z chłodem, śniegiem i wiatrem.

Kwiczoły spotkane na brzegach jeziora wesoło świergotały wcinając kalinę a pewna ciekawska sarenka z Dębiny próbowała eksplorować nowe tereny skracając sobie drogę przez zamarzniętą Wartę

Oba zwierzątka można obejrzeć pod tymi linkami:

KWICZOŁY:

http://youtu.be/sotHJQB5Uy0

SARENKA:

http://youtu.be/AhsH1X27lOU

STRUGA ZIMĄ (-12 stopni):

http://youtu.be/Zanf-vIqjRM

Co możemy zobaczyć spacerując nad Wartą, zagłębiając się w nadrzeczną roślinność…?

Okazuje się, że bardzo wiele stworzeń -odpowiedź poniżej

…czyli co można zobaczyć ostatnio na codzień w zasięgu swojego własnego wzroku -wystarczy się rozejrzeć

W miniony weekend wybraliśmy się do pobliskiej Dębiny, by poobserwować pierwsze oznaki -dopiero co nastałej- wiosny.
Nie przeszkadzał nam ani siąpiący deszcz, ani obecne jeszcze zimno: ubraliśmy się ciepło i z aparatem w dłoniach wyruszyliśmy na pierwszy tegoroczny wiosenny spacer.

Już po wejściu w ‚Dębinowy świat’ wypatrywałam zielonych listków.

A oto i efekt -pierwsze zdjęcie galerii przedstawiają młode, jeszcze nie rozwinięte fiołki
Ach, dało się nawet zauważyć młodą zieloną trawę.
Nareszcie optymistyczna zieleń, która po ponurej zimie cieszy oczy

Dębina jest też ewenementem z innego powodu -kiedy tylko weszliśmy do parku (zaraz obok ulicy Dolna Wilda) – słowiki, sikorki i dzięcioły zafundowały nam piękny, intensywny wiosenny koncert
Czuło się radość w ich głosikach, a wystarczyło po prostu stać w miejscu i słuchać, słuchać, słuchać… chciałam jeszcze zostać, naprawdę niesamowita była ta chwila (szkoda, że nie miałam dyktafonu), jednak wspólnie zadecydowaliśmy, że ruszamy dalej.

Dębina jest niesamowicie piękna, a wystarczy tak niewiele -rozejrzeć się wokół siebie. Krajobrazy -myląco- są jeszcze nieco jesienne. ospałe; ale piękne.
Nowy mostek na Grundeli prezentował się pięknie, co widać na fotkach

Największym zauważonym symbolicznym symptomem wiosny był pączek porzeczki alpejskiej

No i ta kwitnąca leszczyna… wszystko przekonuje, że wiosna już jest wśród nas
Nawet gołąb grzywacz spotkany w Dębince świadczył o wiośnie
Niesamowite spotkanie, ten dziki gołąb był naprawdę duży.

Widok z rozdzielonej grundelowej grobli i piękne widoki z ww. nowego dębinowego mostka były nie do opisania -to trzeba zobaczyć
Myślę, że budowa mostków bardzo dużo daje Dębinie -wzbogaca i podkreśla jej naturalne piękno; sprawia, że spacerując po parku można na nowo odkryć atrakcyjność tego miejsca… Polecam!

Spacerując niedaleko wału kolejowego udało nam się wypatrzeć młody, kwitnący oset
Dotarliśmy również do miejsca zupełnie przeze mnie nieznanego -pomnika miejsca straceń polskich żołnierzy w czasie II Wojny Światowej -polanki niedaleko wału kolejowego w Dębinie.

Na tym etapie zakończyliśmy naszą wycieczkę; w następnych odsłonach postaram się pokazać kolejne roślinne wiosenne metamorfozy tego samego miejsca (oddalonego ode mnie o zaledwie parę kroków; mijam jego skrawek codziennie w drodze do pracy)

Pozdrawiam wiosennie!

Oto galeria zdjęć z wakacyjnej wyprawy na Mazury, wprost do Krainy Wielkich Jezior

Pokaż WAKACJE 2008 r. -Mazury na większej mapie

Byliśmy również w Wilczym Szańcu w Gierłoży k/Kętrzyna, oto MAPKA.

Opis dzień po dniu:

• 30.07 (środa) przeddzień wyjazdu

…czyli ściąganie gipsu (wreszcie! ), zdobywanie map, dokupywanie najpotrzebniejszych rzeczy etc. -dzień zdecydowanie „techniczny”.

• 31.07 (czwartek) WYJAZD

o godzinie 5:55 w czwartek, pociągiem relacji Wrocław-Mikołajki rozpoczęła się tegoroczna wyprawa wakacyjna

Pociąg niezbyt zatłoczony, słonko przyjemnie ogrzewało… ekscytacja, przeglądanie map.

Sama trasa pociągu z początku biegła dziwnie -jechaliśmy nie przez P-ń Wschód czy Garbary, ale przez… Starołękę! W Toruniu z okna PKP oglądamy forty i wieżyczki w całkiem dobrym stanie. Podziwiamy Wisłę, chyba 5-krotnie szerszą od Warty, która wydaje się przy niej potokiem

Po dojechaniu na miejsce trochę kłopotu mieliśmy z wyjazdem z Olsztyna, przez słabo oznakowane drogi krajowe.

Pokonana trasa: OLSZTYN – MARKSEWO (Marksoby) -ok. 80 km

Trasa obfituje w dzikie jeziora, -a że wiedzie poprzez pojezierze olsztyńskie- również sama ich ilość robi wrażenie: tych, obok których przejeżdżaliśmy tego jednego dnia -naliczyłam ok. 10

Również duża część przejazdu tym odcinkiem pokrywa się z istniejącą trasą rowerową, bodajże czarny szlak wprost z Olsztyna na który trafiliśmy przypadkowo.

Od razu będąc na Mazurach wrażenie robi czystość, dzikość tego miejsca. Można to łatwo sprawdzić ilością porostów na drzewach -są niesamowicie rozrośnięte i bujne! Drugim wskaźnikiem są boćki i kruki -całe mnóstwo -praktycznie każda wieś ma minimum 1 bocianie gniazdo

Imponujące są też moreny, pagórkowatość otoczenia, czasami wprost bajkowa -krajobraz całkiem odmienny od Wielkopolski.

Jedynym mankamentem dnia było długie szukanie noclegu i rozbijanie namiotu o 21:40

• 1.08 (piątek)

trasa MARKSEWO -MIKOŁAJKI (ok.55 km)

Pobudka wraz ze słońcem, przy bezchmurnym niebie

Jedynie ciągle pojawiające się osy psuły czasem humor.

Tego dnia „zaliczyliśmy” jez. Mokre, czyste, ale o nieprzyjemnie zamulonym dnie :/

Ochrzczona przewodnikiem, prowadzę naszą ekipę poprzez kręte mazurskie ścieżki -czyli to ja wytyczam dalszą trasę.

Duża część tego etapu to lasy, o średnim natężeniu ruchu.

I nareszcie upragniony wjazd do Mikołajek Wrażenie robią żaglówki widoczne już z oddali i jez. Mikołajskie, w istocie będące małą zatoką jez. Śniardwy

Samo miasteczko jest niepowtarzalne, zwłaszcza gdy w oddali słychać szanty -staje się wtedy wręcz uosobieniem mazurskiego klimatu; nie sposób go nie odwiedzić, ani też -tym bardziej- zapomnieć

Tym razem czekał nas spokojny sen o rozsądnej porze na polu namiotowym pełnym Niemców i innych obcokrajowców

• 2.08 (sobota)

trasa MIKOŁAJKI – KWIK

Przywitał nas komfortowy poranek jak na wyprawy, choć pogoda nieco się pogorszyła -niebo zasnute było dość ciężkimi chmurami…

Około 10:00, po zjedzeniu śniadania na głównym placu Mikołajek, w towarzystwie Króla Sielaw -udaliśmy się w dalszą podróż. Czekała nas nie lada atrakcja -trasa, którą wyznaczyłam, przebiegała przez przesmyk między jeziorami Bełdany i Mikołajskim, a jedyną „szansą” na zaoszczędzenie sporej ilości niepotrzebnych w sumie kilometrów, było przedostanie się na drugą stronę promem, który był jedynym czynnym promem na wodach jezior mazurskich. Musieliśmy więc go zobaczyć!

Oto prom.

Wysiedliśmy, już po drugiej stronie, w miejscowości Wierzba i stąd pojechaliśmy w stronę miejscowości Wejsuny. Mijaliśmy przy okazji jedyny w Polsce Rezerwat Konika Polskiego.

Droga tego dnia wiodła większość czasu przez las Puszczy Piskiej (pełnej jagód) , a tymczasem niebo zasnuło się ciemnymi chmurami. Niedaleko Onufryjewa złapał nas pierwszy deszcz na tej wyprawie, który musieliśmy przeczekać pod PKSową wiatą :/

…
Oto zdjęcia:

Jak się okazuje, „Kokoryczowe Wzgórze” w Radojewie jest kokoryczowe nie tylko z nazwy!

Miałam okazję się o tym przekonać odwiedzając w pewne kwietniowe popołudnie ów rezerwat

Zapraszam do obejrzenia zdjęć pięknych roślin, które można podziwiać tam co roku

Zapraszam do obejrzenia zdjęć pięknych kwiatków na poznańskiej Cytadeli, które możemy tam oglądać podczas spaceru każdej wiosny!

Ostatnią bodajże rowerową wyprawę w 2007r. odbyliśmy 4 października tegoż roku, kierując się do WPNu.

Magia kolorów tego miejsca jesienią wręcz zachwyca!

Zrobiliśmy kilka zdjęć, spójrzcie:

Wyjazd ten odbył się w konwencji tzw. ‚spontanów’

Nieplanowany do końca -ani sama trasa, ani pogoda ostatniego weekendu ale kto powiedział, że tylko zaplanowane wycieczki są godne przeżycia?

Pojechaliśmy popołudniem ze stacji Poznań -Górczyn, docelowo zmierzając do Świebodzina, gdzie zakończyliśmy naszą ostatnią wyprawę… Sobotnia pogoda płatała nam figle swoją zmiennością, więc tego dnia -prócz słońca w pełni i deszczu z ‚oberwania chmury’ -mieliśmy również okazję obejrzeć piękną tęczę

Jako, że docierając do celu podróży PKP -było już dość późno, postanowiliśmy ruszyć od razu. Jako główny cel obraliśmy zaś poniemieckie śluzy -zapory spiętrzające wodę- na rzece Ołobok, niedaleko Świebodzina

I jeden wniosek: Pojezierze Lubuskie jest piękne!

Oto dowody: