Ropucha szara pojawia się dość wcześnie. Na niżu można ją spotkać już pod koniec marca. Gody rozpoczyna na początku kwietnia, nie ma szczególnych wymagań co do zbiornika. Jeśli woda zajmuje większy obszar, ropuchy trzymają się w strefie przybrzeżnej.

Ubarwienie godowe u tego gatunku nie występuje. U samców pojawiają się w tym okresie czarne modzele godowe na trzech pierwszych palcach kończyn przednich, stają się agresywne i często z braku samicy atakują inne zwierzęta. Ich głos jest słaby, ze względu na brak rezonatorów.

Samica składa jaja w dwóch sznurach i rozwiesza wśród roślin (w górach owija wokół kamieni). Pojedynczy sznur ma długość 2,5-5 m, a liczba złożonych jaj to około 2765 do 9746. Pojedyncze jajo ma średnicę ok. 1,7 mm (dane według Bergera).

Kijanki mają czarny grzbiet, brzuch jest jaśniejszy. Ich długość dochodzi do 2,5-3,5 cm. Przeobrażenie przypada na koniec czerwca. Młode ropuszki opuszczają wtedy masowo wodę. Ze względu na to, że podczas przeobrażenia tracą ogon, są mniejsze od kijanek ? 5-10 mm. W czasie tych masowych wędrówek wiele z nich ginie. Są one pożerane przez ptaki, inne płazy, a czasem owady i pająki. Giną również pod kołami samochodów. Dojrzałość płciową osiągają w 2 (samce) i 3 (samice) roku życia.

Cytat: Wikipedia.pl -więcej o Ropuchach Szarych TUTAJ.

//www.youtube.com/watch?v=iTxf8lYfxDw

Długo oczekiwana wyprawa na drugi koniec Polski, nad samą graniczną rzekę Bug i okolice. Byłam bardzo ciekawa widoków, wrażeń… A więc…

Bug jest jest jedyną rzeką stanowiącą granicę polski z dwoma krajami: Ukrainą i Białorusią. Jest również czwartą co do wielkości -rzeką Polski (zaraz po Wiśle, Odrze i Warcie).

W rzeczywistości, bynajmniej na odcinku granicznym, Bug jest pokroju (szerokości) naszej Warty. Co mnie bardzo zaskoczyło, to po pierwsze, dwa fakty: po pierwsze -prawie nie ma wzdłuż niego wałów chroniących przed wylewaniem rzeki i powodziami; po drugie -Bug, mimo swojego nieuregulowania- praktycznie w ogóle nie wylewa! Jako swoisty dowód niech posłuży rozmowa z miejscowym nadbużaninem (rocznik ’41), który zapytany o powódź najpierw głęboko się zdumiał, następnie zastanowił, po czym stwierdził, że oprócz -bodajże- roku 1964, nic takiego nie pamięta. Niesamowite!

Kolejną rzeczą, która mnie zaskoczyła, to konieczność „meldowania się” Straży Granicznej. Zapomniałam, że to nie Schengen, i że to tu kończy się granica Unii Europejskiej -wszak po drugiej strony rzeki jest już Białoruś ;). Biwakując, a już szczególnie nocując w tzw. Pasie Nadgranicznym (który obejmuje mniej więcej ok. 20 km wzdłuż granicy) naprawdę warto pamiętać o tym obowiązku, ponieważ Straż Graniczna regularnie patroluje granicę państwa i będąc „niezameldowanym” niemal na pewno (i to nawet w nocy) skończy się przymusową ewakuacją z biwakowiska, wylegitymowaniem oraz ukaraniem mandatem. I nie pomoże tu tłumaczenie, że „nie wiedziałem”

Trzecią rzeczą dla mnie nową, jest ilość cerkwi (wprawdzie nie widać tego na zdjęciach) i ludności prawosławnej, władającej dialektem bardzo różniącym się od naszego, zachodniego. Dla przykładu dwie anegdoty z wyprawy: będąc w okolicy Kostomłotów, klucząc nadbużańskimi szlakami, jakimś cudem trafiliśmy do Klasztoru w miejscowości Jabłeczna. Jako, iż w tym samym czasie odbywał się tam jakiś zjazd, odpust czy święcenia (sama nie wiem), i nawał ludzi i samochodów spowodował niemożność przejechania, Wojtek już z niemocy zapytał jakiegoś tubylca: -„Co to za miejscowość?” Odpowiedź padła od razu: -„Toż to panie Jableeeeeeeczna, Klasztor w Jableeeeecznej!” ;).

Druga anegdota z wyjazdu: będąc w sklepie w Terespolu, przy kasie, rozmawiałam o czymś z Wojtkiem. Po chwili zagadaliśmy do kasjerki, po czym ona: -„Chyba słyszę tu Poznań”. Troszkę się zdziwiłam, że to słyszy po gwarze, dialekcie etc., ale to dowodzi, jak bardzo nie słyszymy, co sami mówimy -z pozycji osoby trzeciej

Wspomnienia miłe, zatem warto obejrzeć zdjęcia: