Trasa do obejrzenia TUTAJ

Jak w tytule -całość trasy, licząc od wyjazdu z domu, do przyjazdu do domu -w przybliżeniu miała 150 km.ns

Podzieliliśmy sobie ten dystans na 3 dni, tak, by dziennie pokonywać maksimum 50 km, gdyż wyjazd zaplanowany był jako typowo rekreacyjny (a nie „gnanie na oślep” i stawianie na ilość kilometrów)

1 maja 2009: DZIEŃ 1

Poznań -Świebodzin -(Lubrza – Boryszyn -Wysoka -Pieski -Kursko) -Chycina

Początek wyjazdu był troszkę nerwowy, a to ze względu na kilka nałożonych na siebie okoliczności.

Na dworcu głównym byliśmy po godz. 10:00 -kolejki do kas straszne (więc nie było mowy o kupieniu w nich biletu), a na peronie dodatkowo okazało się, że w podstawionym już pociągu niestety zabrakło wagonu rowerowego!

Dodam tylko, że  nie byliśmy bynajmniej jedynymi rowerzystami wybierającymi się w stronę Frankfurtu nach Oder…

Tradycyjnie nasze „kochane PKP” zawaliło sprawę swoim totalnym brakiem wyobraźni co do długiego majowego weekendu (!), co niestety m.in. poskutkowało bezradnym pozostaniem w Poznaniu kilkorga rowerzystów niemających gdzie zmieścić się ze swoimi pojazdami.

W końcu jednak -mimo przeciwności- ruszyliśmy o 10:45 w stronę Świebodzina.

Po godz. 12:00, a właściwie przed 13:00.

Po prszestudiowaniu map zdecydowaliśmy się pojechać do Lubrzy inną, niż dotychczas, drogą -która notabene okazała się spoooorą moreną i najwyższym punktem w okolicy <zdjęcia poniżej>

Czekał nas zatem spory podjazd… Uff… Ale daliśmy radę i w nagrodę zatrzymaliśmy się na chwilę podziwiać widoki

Dalsza droga była dla nas sporą niespodzianką, gdyż jechaliśmy nią po raz pierwszy. Ale już we wsi Rusinów Wojtek kupił swój uwielbiany napój, na który potocznie mówimy „Jasiek”:D dlatego, szczęśliwy i wzmocniony, chętnie pojechał w dalszą drogę

Niedługo potem na naszej trasie napotkaliśmy wieżę -patrzalnię przeciwpożarową <zdjęcie poniżej>, na szczycie której pan leśnik (?) spokojnie słuchał sobie U2 -akcent muzyczny nam się spodobał, a pana pozdrawiamy!

Abstrahując od tematu -jak łatwo zauważyć, część dróg, po których poruszamy się po woj. lubuskim w swoich wyjazdach -jest brukowana; co jest z kolei oryginalną pozostałością po bytowaniu tu Niemców i budowaniu przez nich różnego typu budowli taktycznych (np. panzerwerków). Bruk lepiej niż nawet dobrze ubita ziemia -służył dojazdowi do nich, stąd jeśli przebywa się w woj. lubuskim i dostrzegamy drogę zmieniającą się we wybrukowaną -możemy być pewni, że w pobliżu znajduje się np. poniemiecki panzerwerk

Ok, dotarliśmy do Lubrzy!

Krótki posiłek (i kilka fotek) na środku miasteczka w towarzystwie czołgu to równie miła odmiana od kilku godz. już spędzonych na rowerze <foto poniżej> Czołg na środku Lubrzy to rosyjski T34, przemalowany „na modne moro” W każdym razie warto zobaczyć!

Później mijamy wieś Wysoka, w lewo skrótem przez las do Piesków i już coraz bliżej Chyciny!

W Kursku (czy Wam też kojarzy się z Rosją? ), ciągle smagani prawie już letnim słońcem (zero nawet jednej chmurki!) zatrzymujemy się właściwie tylko na chwilę -po kilka zielonuśkich młodych szparagów rosnących sobie beztrosko przysamej drodze Smakowały wybornie

Jeszcze chwila i już jesteśmy u celu -w Chycinie!

Pierwszą rzeczą, która dała nam „w kość” natychmiast -był istny ogrom komarów!

Ale cóż, rozbiliśmy się na oficjalnym miejscu biwakowym nad jez. Chycina, szybko rozstawiliśmy namiot i popsikaliśmy się anty-komarem Jednak muszę przyznać, że nic tak na nie działa, jak ognisko -dym jest dla nich nie do przebolenia.

Była również i pierwsza kąpiel! Czysta i ciepła woda wręcz zachęcała do zanurzenia się.

Na biwakowisku towarzyszyła nam również m.in. spora grupa studentów -kajakarzy ze Szczecina

Tak oto minął pierwszy dzień wyjazdu

2 MAJA 2009: DZIEŃ 2

Chycina (-Bledzew -Skwierzyna -Twierdzielewo -Kalsko) -Lubikowo

Początek drugiego dnia minął pod znakiem ataku komarów -zaraz po wyjściu z namiotu zaatakowały masowo

Trzeba więc było zwijać się jak najszybciej i ruszać w dalszą drogę…

Opuściliśmy Chycinę i skierowaliśmy się w stronę Bledzewa.

Tam odpoczęliśmy chwilkę na rynku, przypatrując się jakimś gorączkowym przygotowaniom do jakiegoś świę?a (-może Dni Bledzewa?).

Szczególnie zaskoczyły nas bledzewskie cheerleaderki <foto poniżej>

Zjedliśmy coniecoś, spojrzeliśmy na mapę i już byliśmy na drodze do Skwierzyny. Przy wjeździe minęliśmy zabytkową pruską budkę dróżniczą <foto…>

Trzeba wspomnieć, że początkowy plan wycieczki przewidywał dalszy jej bieg w kierunku skraju Puszczy Noteckiej, ku miejscowości Mokrzec -i stamtąd do Krzyża Wlkp.

Jednak będąc w Skwierzynie, nad Wartą <foto poniżej> -zmieniliśmy zdanie; Wojtek skusił mnie Lubikowem, który już kiedyś odwiedziliśmy. Teraz byliśmy na tyle blisko, że taki przejazd nie byłby problemem, a i miejscówka: piękna i pewna (wiedzieliśmy o „legalnym” biwakowisku LP).

Decyzja była więc prosta: zmieniamy plan i jedziemy do Lubikowa

Odbiliśmy z wyjazdowej drogi ze Skwierzyny -na Chełmsko i dalej na Twierdzielewo, Kalsko i właśnie jezioro Lubikowskie.

Droga przez las do biwakowiska była trochę trudna i zawiła, ale z rewelacyjną wojtkową pamięcią daliśmy radę

Na miejscu okazało się, że jesteśmy jednymi z nielicznych osób zamierzającymi pobiwakować w tym miejscu a już na pewno jedynymi zostającymi na noc. Być może więcej ludzi przyjeżdża tu w sezonie, ale póki co -grono było wyjątkowo zawężone

Nadal cudowna pogoda, szybko rozbiliśmy więc biwakowisko, wykąpaliśmy się w pięknej czyściutkiej wodzie i rozpaliliśmy ognisko, by odstraszyć wyjątkowo natrętne komarzyska, które ani na chwilę nie dawały o sobie zapomnieć…

Pod wieczór „odwiedziła nas” jeszcze bardzo sympatyczna grupa z Międzyrzecza -pozdrawiam!

Co do wrażeń ogólnych muszę jeszcze wspomnieć o jednej ważnej rzeczy -cały czas, podczas pobytu nad Lubikowskim jeziorem słychać było dziwny odgłos -miarowy, systematyczny… o dziwnym brzmieniu, jakby dmuchanie w butelkę…  niesie się echem po całej tafli wodnej, z różnych kierunków. Głos, którego na pewno nie słyszeliśmy będąc zeszłym razem nad tymże jeziorem.

Zaciekawił nas do tego stopnia, że postanowiłam po powrocie sprawdzić jego pochodzenie w Internecie.

Okazało się, że to ptak: bekas, który najprawdopodobniej powrócił w te rejony po dłuższej nieobecności

Ale nie dawał zasnąć nawet w nocy -sprawdziłam…

3 MAJA 2009: DZIEŃ 3

Lubikowo (-Pszew -Trzciel) -Zbąszyń

Dzień pod znakiem powrotu do Poznania.

Zwijając obozowisko w Lubikowie spotkaliśmy grupę płetwonurków z Wrocławia i okolic, która wybrała się nad jez. Lubikowskie ponurkować. Tego dnia było wyjątkowo gorąco, więc niemal od razu po wyjeździe z lasu krótkie rękawy poszły w ruch

Śniadanie zjedliśmy na dawnym boisku piłkarskim za wsią Stołuń, ale znów zaatakowały nas wstrętne owady (tym razem meszki -w pełnym słońcu!), więc pośpieszyliśmy się i znów w drogę!

Droga wiodła przez Pszczewskim Park Krajobrazowy i nawierzchnią przypominała naszą swojską podpoznańską greiserówkę -drogę z betonowych płyt. „Najlepszą akcją” tej drogi -i to w cudzysłowiu, wykazał się pewien wrocławski kierowca…

Mianowicie, gdy spokojnie jechaliśmy „gęsiego” ową drogą, na której równie spokojnie mijały nas czasem pojawiające się samochody -nagle pojawił się bohater owej historii. Podjechał do nas z tyłu, trąbiąc, byśmy ustąpili mu całość drogi -zmuszając nas tym samym na zjazd na piasek znajdujący się z naszej prawej strony. Nie było tam jednak znaku dotyczącego pierwszeństwo przejazdu, co oznaczało, że jesteśmy równorzędnymi z autami -pojazdami; skoro inne auta bez problemu zmieściły się z nami na drodze, to i ten wrocławski kierowca będzie musiał

Kierowca narobił szumu bezpodstawnym klaksonem ( spokojnie metr szerokości od naszych rowerów), po czym -nagle wyprzedzając nas -pojechał dalej. Pointą było jednak to, co zrobił za chwilę: rozładowując swoją frustrację zjechał na chwilę na ww. piaskowe pobocze, czym wzbił lekkie tumany piasku i kurzu w górę prosto na nas; po czym znów spokojnie zjechał na betonową drogę i pojechał dalej.

Achhh, jak odegrał się niedobrym rowerzystom niechcącym ustąpić drogi jego wypasionemu autku z importu!

Takiego braku kultury jazdy dawno już nie widzieliśmy; szkoda, że niektórzy kierowcy nadal traktują rowerzystów jak kogoś gorszego. :/

W sumie jednak owy kierowca nas rozbawił, i szybko o nim zapomnieliśmy

W drodze minęliśmy piękny, coraz bardziej turystyczny Pszczew, Trzciel, minęliśmy Obrę i tak oto dojechaliśmy do Zbąszynia -w samą porę, pociąg mieliśmy o 15:26

Tak minęła wycieczka

OTO ZDJĘCIA z wyjazdu:

Tym razem, jako ciekawą alternatywę na spędzenie czasu przy średnio sprzyjającej pogodzie, wraz z parą znajomych odwiedziliśmy Łagów Lubuski.

Biorąc pod uwagę różne okoliczności -na miejsce dotarliśmy samochodem, w piątek ok. 19:30. Przywitała nas „niezbyt ładna pogoda”, a konkretnie deszcz wzmagający się z minuty na minutę…

Nocleg zaplanowany był pod namiotami, nie mieliśmy więc wyboru -rozkładaliśmy je w prawdziwej ulewie, która skończyła się jednak po ok. 40 min.

Nazajutrz z rana pogoda wcale nie była lepsza -niezbyt optymistycznie  wyglądał nasz poranek ok.7:30

Wieży w Jemiołowie prawie nie było widać, a pogoda zaczęła się poprawiać dopiero przed 9:00

Co niektórzy mieli nawet odwagę na poranną kąpiel…;) …a niektórzy woleli się trochę poopalać

Aż w końcu ładnie się rozpogodziło i nawet zrobiło się cieplej

Łagów słynie z pięknego jeziora, z niepowtarzalną wodą o turkusowym kolorze

(choć niezwykle trudno ująć tą barwę na zdjęciu zwykłą ‚cyfrówką’)

Właśnie ten charakterystyczny kolor jeziora i jego cudna przejrzystość sprawiają, że licznie odwiedzają je różne grupy płetwonurków.

Około 11:00 uznaliśmy z Wojtkiem, że zrobimy sobie spacer do miasteczka. Pogoda była na to wprost idealna.

Idąc ścieżką wzdłuż jeziora -odkryliśmy przy okazji dodatkową atrakcję: linę do skoków do wody.

Czyli jednym słowem -musimy tu wrócić

Na kolejnych zdjęciach widać wspomnianą wcześniej turkusową wodę jeziora Trześniowskiego; aż nie chce się wierzyć, że to jezioro…

W drodze do miasteczka (która notabene sama w sobie jest bardzo urokliwa) minęliśmy stary (zapewne poniemiecki) dworek.

Oczywiście nie mogliśmy sobie odmówić wejścia na wieżę zamku Joannitów

Łagów z wieży prezentuje się znakomicie

Widok drugiego jeziora, ostatnie spojrzenie z wieży… i schodzimy.

Będąc w Łagowie, tak jak i przed rokiem, trzeba było również spróbować ryby (konkretnie: lina, rok wcześniej: sielawy) z tutejszego jeziora… po której za chwilę nic nie zostało

Odwiedziliśmy również malowniczy łagowski wiadukt kolejowy.

Wiadukt -jak i wieża- góruje nad miasteczkiem. W międzyczasie zdążył spotkać nas mały deszczyk, a spacerek dobiegał końca.

Wsiedliśmy więc w auto i podczas małej wycieczki w okolice Kurska spotkaliśmy takie oto krowy (bawoły? żubry? bizony? tury?)

Po powrocie postanowiliśmy skorzystać z (jeszcze) dobrej pogody i pójść poskakać z odkrytej wcześniej liny, do wody.

Niestety ja ze względu na gips podczas tego wyjazdu ani razu nie popływałam w łagowskim jeziorku :/

Za to niektórzy dawali czadu na linie 

Za jakąś dobrą godzinę niestety w naszym kierunku nadciągała burza, więc musieliśmy szybko zmykać do ‚obozowiska’

Wieczór zakończył się siedzeniem przy ognisku, które co jakiś czas przerywały niespodziewane ulewy. W nocy z soboty na niedzielę nad Łagowem przeszły chyba z cztery burze :/ ale nasz namiot jakoś przetrwał

W niedzielę rano pogoda pogorszyła się jednak na tyle, że byliśmy zmuszeni spakować się i jechać z powrotem do domu :/

Tak oto minął nam weekend w Łagowie w pełni wakacji

Oto fotki:

W pierwszy piękny czerwcowy weekend (7-8.06.2008r.) wybraliśmy się na wyprawę -tradycyjnie już- w lubuskie rejony. Nasza dwuosobowa ekipa powiększyła się o jeszcze jedną osobę.

Na początku galerii mapka wyjazdu.

Kolorem czerwonym oznaczona jest sobotnia trasa, pokonaliśmy tego dnia prawie ok. 90 km, niebieskim zaś -trasa niedzielna, wiodąca z miejsca noclegu -Łagowa Lubuskiego- do stacji PKP w Toporowie.

Ruszyliśmy ze Zbąszynia, jeszcze w woj. Wielkopolskim.

Ale zacznijmy od początku…

Wstaliśmy o 5:00 rano, szybka mobilizacja i już uszykowani ruszamy na stację Poznań -Górczyn.

Do Zbąszynia dotarliśmy około 7:30, my posilałyśmy się śniadankiem a Wojtek wypatrzył śliczną parkę boćków
Skierowaliśmy się w stronę Trzciela i Pszczewa, gdzie -po przekroczeniu granic Pszczewskiego Parku Krajobrazowego- znajduje się jedna z bardziej urokliwych tras, jaką miałam szczęście jechać
Po prostu cudowne uczucie być w tak pięknym miejscu, szczególnie latem… Miejsce zupełnie niedoceniane , nieprzypadkowo ma status Parku Krajobrazowego. Polecam jak najbardziej, warto zobaczyć je choć raz!! Później będzie się tylko wracać

Mijaliśmy piękne lasy, pola, aż w końcu dotarliśmy do Pszczewa
Muszę przyznać, że to miasteczko jest niezwykłe… ma w sobie coś przyciągającego, niesamowitego
(Nasz team i maszyny -na małym postoju: przyczepka jak zwykle nieoceniona )

Nieco później -dalsza część odpoczynku nad czyściutkim jez. Pszczewskim
Wyjeżdżając z Pszczewa w kierunku Międzyrzecza spotkaliśmy takich oto trzech panów …z drewna (fotka w galerii)
I oto Międzyrzecz! A w nim zamek królewski!
Po małym postoju w tym urokliwym miejscu -skierowaliśmy się w stronę Kurska, gdzie znajduje się piękny most obrotowy; niestety już nieużywany.

Celem tego dnia była również Grupa Warowna Schill, którą mieliśmy zamiar zwiedzić.

OTO JEJ SCHEMAT.
Schill jest dość mroczną grupą warowną, to muszę przyznać po wizycie tam… Choć szczerze mówiąc Ludendorff bardziej mi się podobał.

W galerii pod wpisem kilka zdjęć z wnętrz Schill’owskich podziemii.

Kontynuując reportaż z wycieczki dalej skierowaliśmy się w stronę miejscowości Zarzyń, skąd rozciągała się ponad 4-kilometrowa poniemiecka droga brukowa (w większości pod górkę- do Sieniawy), którą zapewne wszyscy dobrze zapamiętamy

Ale cóż to była za satysfakcja z pokonania jej w całości rowerem! W upale, lekkim zmęczeniu poprzednimi kilometrami, a jednocześnie mając obok siebie tak wspaniałe widoki!
Wszyscy w pierwotnym składzie dotarliśmy do Łagowa!
Około 18:00 przekroczyliśmy granice miasteczka Wspaniałe, turkusowe i przyjemnie chłodne jeziorko -już na nas czekało:
Niemal od razu wszyscy się wykapaliśmy, by przypieczętować ten fantastyczny dzień

Nazajutrz już niestety odjeżdżamy z powrotem do Poznania, pociągiem o 16:19 z Toporowa.
Jednej z ostatnich fotek nie mogłam sobie odmówić : Wojtek czerpie na peronie energię z Kosmosu

Tak oto zakończyła się weekendowa przygoda w woj. Lubuskim; całość trasy to ok.115 km.
Ale wakacje już niedaleko!
Oby tylko pogoda dopisywała!

Był to weekendowy wyjazd, a nasz skład chwilowo został powiększony o jedną osobę

Pojechaliśmy pociągiem z Poznania Głównego przed godz. 20:00, a na miejscu (w Świebodzinie) byliśmy ok. godz. 22:00.

W mroku nocy dotarliśmy na pierwsze noclegowisko, czyli tamę na rzece Ołobok

Drugi nocleg -był to Łagów Lubuski, skąd też wyruszyliśmy do domu.

W każdym razie pogoda dopisała na całego, można było korzystać z lata do woli!

Oto fotki:

Wyjazd ten odbył się w konwencji tzw. ‚spontanów’

Nieplanowany do końca -ani sama trasa, ani pogoda ostatniego weekendu ale kto powiedział, że tylko zaplanowane wycieczki są godne przeżycia?

Pojechaliśmy popołudniem ze stacji Poznań -Górczyn, docelowo zmierzając do Świebodzina, gdzie zakończyliśmy naszą ostatnią wyprawę… Sobotnia pogoda płatała nam figle swoją zmiennością, więc tego dnia -prócz słońca w pełni i deszczu z ‚oberwania chmury’ -mieliśmy również okazję obejrzeć piękną tęczę

Jako, że docierając do celu podróży PKP -było już dość późno, postanowiliśmy ruszyć od razu. Jako główny cel obraliśmy zaś poniemieckie śluzy -zapory spiętrzające wodę- na rzece Ołobok, niedaleko Świebodzina

I jeden wniosek: Pojezierze Lubuskie jest piękne!

Oto dowody: