TEN ARTYKUŁ, ZDJĘCIA I VIDEO OPISANO W WIADOMOŚCIACH PORTALU TVN24 O RANNIKACH ZIMOWYCH!

Link dostępny TUTAJ.

Na dworze coraz cieplej, i nie wiem, czy to przypadek i zwykły zbieg okoliczności, ale wiosna zaczęła się w tym roku dokładnie 1 marca

Tradycyjnie, aby uczcić jej nadejście -wybrałam się podziwiać ranniki zimowe/wiosenne (obie nazwy funkcjonują w nazewnictwie roślin) do poznańskiego Radojewa -do Parku „Kokoryczowe Wzgórze” Dzień w pełni sprzyjał: 6 stopni na plusie, dużo słońca i wreszcie można było nacieszyć się spacerowaniem bez czapki i rękawiczek

W poniższych relacjach można obejrzeć fotografie ranników z lat poprzednich (i nie tylko):

• Flinta, Kończak i ranniki, czyli wiosna w środku zimy
• Apogeum Ranników Zimowych
• Ranniki Zimowe w trzech odsłonach!
• Wiosna tuż tuż! (luty 2011)
• W poszukiwaniu Wiosny: Radojewo -7.03.2010r.
• Kokoryczowym Wzgórzem ku Cytadeli -28.02.2010r.
• Szczyt formy ranników wiosennych -24.02.2008r.
• Dziewicza Góra, Radojewo, Morasko: 30 km -3.02.2008r.

//www.youtube.com/watch?v=Lvp0kD1zXpQ

Zdjęć ranników aż do przesady, ale chyba warto, skoro są one tylko jeden raz w roku, i to jeszcze pierwsze -po zimie!

Marcowe słońce zachęcało do kolejnej rowerowej wycieczki, toteż postanowiłam wybrać się tym razem w okolice Poznania. Wybór padł na Rezerwat Śnieżycowy Jar (w gminie Murowana Goślina).

Chciałam po pierwsze zobaczyć śnieżyce, które tak cudnie kwitną co roku (z daleka widać, jakby tworzyły piękny biały dywan) oraz zwiedzić nadwarciański szlak rowerowy (który docelowo z Poznania biegnie bodajże aż do Międzychodu).

Obie rzeczy się udały, kilometraż całej trasy to ok. 54 km (znów ze zdecydowaną przewagą duktów leśnych i polnych), tym razem i ścieżka bardzo dobrze utrzymana i oznaczona Po prostu dobrze się nią jedzie.

Poprzednie wizyty w „Śnieżycowym Jarze” opisywałam tutaj:

Śnieżycowy Jar ożył! /Poznań -Biedrusko -Starczanowo -29.02.2008r. -wycieczka rowerowa

Śnieżycowy Jar znów ożył! (26.03.2011) -wycieczka piesza

Jednego tylko nie przewidziałam -takiego najazdu ludzi na rezerwat…

Piękna pogoda przyciągnęła nie tylko rowerzystów i spacerowiczów, ale również kilka dość sporych zorganizowanych grup nordic-walking’owych (tzw. „kijkarzy”) Osoby zmotoryzowane przy wjeździe i do Starczanowa, i do lasu niedaleko rezerwatu -zajmowały każdy wolny skrawek miejsca. Słowem: tłum. No tak, wszak wolny dzień + piękna pogoda = tłumy Ale to nic: przyjechałam, zrobiłam zdjęcia (niestety brak makro z uwagi na obecność strażników leśnych: można dostać mandat wychodząc poza barierkę) i czas było ruszać w drogę powrotną

Poniższą trasę pokonałam dwukrotnie, start i meta w Radojewie:

Pokaż Radojewo ?Śnieżycowy Jar (x2 = 54km) na większej mapie

Trasa pokazana jest w uproszczeniu, gdyż w niektórych miejscach „zbaczałam” ze szlaku robiąc zdjęcia.

Profil topograficzny trasy:

A oto zdjęcia:

Przedwiośnie już na całego Całe szczęście, bo zimy, choć pięknej, miałam już trochę dość, a każda pora roku musi mieć swoje 5 minut ;).

Ranniki jak co roku, są dla mnie oznaką, że wiosna już na dobre w drodze W tym roku powitamy ją o dzień wcześniej, niż zazwyczaj (ze względu na rok przystępny astronomiczny Pierwszy Dzień Wiosny to 20.03.br.).

Poprzednie wycieczki po „Kokoryczowym Wzgórzu”:

Wiosna tuż tuż! (luty 2011)

W poszukiwaniu Wiosny: Radojewo -7.03.2010r.

Kokoryczowym Wzgórzem ku Cytadeli -28.02.2010r.

Szczyt formy ranników wiosennych -24.02.2008r.

Dziewicza Góra, Radojewo, Morasko: 30 km -3.02.2008r.

Uwielbiam tą porę roku już od samego momentu jej wyczekiwania, wypatrywania jej symptomów… Wiosna niesie ze sobą niesamowitą radość po szarościach zimy, kwitnienie roślin, życie, śpiew ptaków, pierwsze promyki słońca i piękne, soczyste barwy natury… Aż chce się żyć!

Mamy w Poznaniu prawdziwe szczęście: możemy obserwować Ranniki Zimowe bardzo blisko naszego miasta, w Rezerwacie „Kokoryczowe Wzgórze”. Znajduje się on bardzo blisko Poznania, za Naramowicami -w Radojewie. Samochodem, nawet z drugiego końca miasta -dojazd zajmuje ok. 20 minut, autobusem MPK również da się tu dotrzeć bez przeszkód: kursuje tu linia 67 (Radojewo -Garbary). Dojazd jest wymarzony, ale warto wiedzieć, że jest to w końcu rezerwat, czyli bardziej, niż zwykle należy szanować tu przyrodę (NIE ZRYWAĆ roślin), i najlepiej obserwować rozrost i kwitnienie ranników z wydeptanego szlaku. Warto również pamiętać, że cała roślina Rannika Zimowego jest TRUJĄCA (nie wolno jej zrywać -grozi to ZATRUCIEM).

Ranniki, które widać poniżej -obserwowałam w ciągu niespełna dwóch tygodni, podczas trzech spacerów po Kokoryczowym Wzgórzu. Widać trzy etapy ich wzrostu: od przebijania się przez śnieg, który jeszcze zalegał w Parku, po stopniowy wzrost, aż do słonecznego marcowego dnia. Nie jest to jednak ich apogeum! -by zaobserwować Ranniki Zimowe w pełnej krasie i szczycie  kwitnienia polecałabym wizytę na Kokoryczowym Wzgórzu za tydzień (ok. 10.03.br), oczywiście warunkiem jest utrzymująca się pogoda bez śniegu i zbytnich przymrozków ;). Wtedy dopiero można będzie zaobserwować piękny, wiosenny, żółty dywan kwiatów

…jak dla mnie powinien nazywać się „Śnieżycowym RAJEM”

Jest kilka miejsc w pobliżu Poznania, które po prostu trzeba odwiedzić, zwłaszcza porą wiosenną; i obok Radojewa jest to niewątpliwie Śnieżycowy Jar, nieopodal wsi Starczanowo.

Stosunkowo niezbyt szeroko znany -jak co roku wabi wonią i widokiem (oba wrażenia niezapomniane!) Śnieżyc Wiosennych, które są niewątpliwie pierwszą wiosenną atrakcją, o którą warto się pokusić!

Obok Śnieżycowego Jaru znajduje się także inny ciekawy obiekt: Kasztelania Radzimska, czyli pradawne grodzisko, które zaistniało dzięki sąsiedztwu Warty (z racji swojego położenia często zamieniało się w wyspę).

Warta na tych ziemiach także należy do ciekawych terenów; urozmaicona linia brzegowa jest idealna do wycieczek pieszych, rowerowych i spacerów. Tym bardziej, iż po drugiej stronie rzeki jest poligon Biedrusko.

Dzikie ziemie, opasane z jednej strony przez Wartę, z drugiej zaś przez przełom Puszczy Zielonki i Puszczy Noteckiej, zarysowane licznymi pagórkami -z pewnością są doskonałym miejscem na wiosenne wycieczki

Polecam zobaczyć osobiście -ja co roku jestem pod wrażeniem widoku śnieżyc!

Oprócz Śnieżycowego Jaru -miło było zobaczyć też Strzeszyn: łyska wyglądająca coraz cieplejszych dni i kwitnący już podbiał świadczyły o całkowicie panującej już wiośnie

Jesień, a szczególnie listopad, w tym roku obfituje w kolory -miałam okazję się o tym przekonać spacerując brzegiem rz. Warty w Wartosławiu, Zatomiu Starym i będąc nad pewnym uroczym jeziorem na Pojezierzu Sierakowsko -Międzychodzkim

To nawet nie do pomyślenia, ale… kwitną teraz kwiaty! I to kwiaty kalafiora

Spójrzcie sami:

Na przekór nazwie Pierścień Poznański, który już nie raz uprzykrzył nam wyjazd, humor i dzień -postanowiłam nasz własny, autorski szlak nazwać „Obręczą”

Mapa dostępna pod TYM ADRESEM, gorąco zachęcam do kopiowania trasy, ponieważ uważam, że jest łatwiejsza, bardziej urokliwa i przede wszystkim -co ważne dla poznańskich rowerzystów- jest BLISKO miasta! -I to o wiele bliżej niż właściwy Pierścień, nie trzeba dojeżdżać PKP, ani innymi środkami lokomocji Oczywiście w pewnych momentach nasz szlak pokrywa się z ww. Pierścieniem., ale  uznaliśmy, że większość dostępnych tras jest wartych zboczenia z trasy

Nie twierdzę oczywiście, że szlak jest całkiem nowy (bo nie jest

Nasz szlak to mix kilku tras: wiedzie (począwszy od Malty) najpierw Szlakiem Cysterskim (szlakiem czarnym, mimo, że w zamierzeniu zmierza aż do Owińsk) -tylko do Bogucina, później Szlakiem Żółtym (Kicin), za Owińskami zaczyna się Pierścień Poznański, a na wysokości Kiekrza jedziemy Szlakiem Zielonym.

Szlak wiedzie następującymi miejscowościami i miejscami, począwszy od Poznania:

okolice Swarzędza -Gruszczyn -Bogucin -Kicin (okolice Dziewiczej Góry) -Owińska -Bolechowo -Biedrusko (poligon) -Złotowo -Kiekrz -jezioro Strzeszyńskie i Rusałka- park Sołacki.

Całość trasy, którą pokonaliśmy -to 73 km; wyjazd: 11:00, powrót 18:00.

Dla jednych dużo, dla jednych mało -warto natomiast wiedzieć, że trzeba w międzyczasie tak długiego wyjazdu (5 h samej jazdy) robić konieczne przerwy

TRASA:

My zaczęliśmy w Dębinie. Przyroda wspomagana słońcem i wszechobecną wiosną budzi się już do życia na całego! Dostrzegamy bajeczne kwiatki widoczne poniżej w galerii Mijamy Dębinę, chwila jazdy i już jesteśmy nad Wartą. O jak wiele lepiej jedzie się teraz jej brzegiem bez stanowiących utrapienie „chęchów” (czyt.: roślinności) po lewej stronie! -na szczęście została ona doszczętnie wykarczowana, co sprzyja podróżom wzdłuż rzeki.

Jeszcze większa chwila i jesteśmy na Malcie Na samym wjeździe miły widok w postaci drogowskazu dla rowerzystów ze szlakami, na które można wyruszyć Tabliczki profesjonalne -i co najważniejsze- aktualne

Krótki postój u źródełka i już możemy ruszać dalej, w las! W drodze mijamy chyba z 5 wiewiórek Jedziemy wzdłuż stawków Olszak I i II, później jeziora Swarzędzkiego… Ciepło, ponad 20 stopni, ale słońce nieco zachmurzone… Może się opalimy?

Pierwszy dłuższy postój już w okolicach Swarzędza, tuż obok jez. Swarzędzkiego. Chwila, by coś zjeść i napić się wody -w końcu mamy już ponad 15 km na liczniku

Ruszamy dalej, mijamy Gruszczyn, przejazdy kolejowe w Bogucinie, rzekę Główną i jej dolinę, a także wjeżdżamy na nasz zeszłoroczny szlak czereśniowy Na tej dróżce znajdziecie w sezonie tyle czereśni, że ho ho!

Wjeżdżamy podjazdem na równinę a stąd już niedaleko do Dziewiczej Góry!

Nie wjeżdżamy jednak na górę, mijamy ją bokiem Kicinem, a później niedaleko Miękowa wyjeżdżamy na szosę w kierunku Owińsk. Na szczęście jest tu ścieżka rowerowa …która jednak w pewnym momencie się kończy…  by później, w okolicach Owińsk i Bolechowa znów się zacząć

Za Bolechowem skręcamy z szosy w lewo, na Biedrusko. Przekraczamy tym samym Wartę (po prawej stronie widoczne niegdysiejsze przęsła mostu).

W Biedrusku znów dłuższy postój, trzeba wspomóc organizm

Wjeżdżamy na poligon, na szczęscie szlaban był otwarty. Tu nareszcie są większe możliwości na nadrobienie drogi czasem

I zupełna niepodzianka -słyszymy odgłosy silników jakby czołgów… a później je dostrzegamy -4 bojowe wozy piechoty właśnie wracają z ćwiczeń -nie mogłam odmówić sobie zrobienia kilku zdjęć -taka okazja nie zdarza się zbyt często

Po przejeździe poligonem wjeżdżamy do Złotnik, stamtąd już płynnie do Kiekrza, a później cały czas Zielonym Szlakiem w kierunku Dębiny, gdzie rozpoczęliśmy wyprawę.

Jak co roku o tej porze, stęskniona za Panią Wiosną, postanowiłam jej poszukać i utwierdzić się w przekonaniu, że Jej przybycie jest bardziej, niż rychłe…

Zatęskniłam również za Radojewem, które uwielbiam i które już dawno dołączyło do moich ulubionych miejsc; zapomina się w nim o wszystkim i zatraca w specyficznym klimacie… Kocham spacerować po Kokoryczowym Wzgórzu, łapać na wpół dziekie koty w kadr aparatu,  odwiedzać bobry budujące swe żeremia, podziwiać ruiny na wzgórzu, i kwiaty: ranniki, kokorycze… Ach

Niestety mało już miejsc posiada to magiczne COŚ, co sprawia, że po prostu chce nam się tam WRACAĆ.

Choćby szukająć Pani Wiosny

W przededniu Dnia Kobiet (czyli również i ww. Pani ) wyruszyliśmy więc w drogę poznańskim MPK, w kierunku Radojewa.

Przede wszystkim, i co oczywiście warto wspomnieć -pozytywnie zaskoczył nas widok Mobilnego Automatu Biletowego zamontowanego w -hmm, „niszowej” linii autobusu 67, kursującego do Radojewa

Oby więcej takich inicjatyw poznańskiego MPK!

Linia ta w ogóle wydaje mi się wyjątkowa, jak na Poznań; zawsze jadąc jej trasą zapominam, że to nadal miast To przez widoki, tak niasamowite i klimatyczne…

Ok, wysiadamy więc

Zawsze podobał mi się mur, bardzo blisko przystanku; niby tak banalny, ale tak naprawdę jest tu „szarą eminencją”.

Wprowadza w klimat Radojewa i parku, a przy bliższym zaznajomieniu się z nim możemy odczytać wprost z cegieł (a dokładniej ze stempli na nich) niezwykłą historię niegdysiejszej wsi -tak, to tu wyrabiano cegły na potrzeby wybudowania Cytadeli.

(Jako ciekawostkę dodam, że tylko jedna cegła na murze nie pasuje do reszty: zamiast nazwy „Radoiewo” nosi imię „Praemnitz” -zainteresowanych odsyłam pod wiatę przystankową MPK )

Po kilku zdjęciach udajemy się dalej, w kierunku Kokoryczowego Wzgórza.

Dworek nadal stoi, dokładnie w takim samym stanie jak przed niemal rokiem -trochę to smutne biorąc pod uwagę jego historię i potencjał… Po prostu szkoda naprawdę ciekawego obiektu architektonicznego.

Niestety już na wstępie konfrontacja z wandalami -dwójka szalejących na quadach osób niezwykle nas oburzyła. Wyjeżdżali właśnie z parku (!) pozostawiając po sobie spore zniszczenia; pół biedy gdyby jeździli tylko po oficjalnych ścieżkach! Niestety zdążyli narobić szkód na wzgórzach, niszcząc różne rośliny, w tym i ranniki :/

Nie mam pojęcia, co skłania wandali do niszczenia czegoś tak pięknego, jak przyroda; pomijając moralność -nawet wbrew prawu.

Wchodząc głębiej w park -uwadze nie uszły oczywiście ranniki zimowe, swoiste królowe obecnej pory roku -przedwiośnia

To tylko jeden z powodów, by wybrać się do radojewskiego parku na weekendową wycieczkę, zapewniam!

Spacer po parku jak zwykle odprężał, zdążyliśmy nawet zrobić sobie spacer do najodleglejszego miejsca -stawów z pięknymi, rozłożystymi platanami. To kolejne magiczne miejsce, tak spokojne, że można usłyszeć nie tylko mały strumyk przecinający akweny i śpiew ptaków, ale też własne myśli…

Po drodze minęliśmy też cmentarzyk byłych właścicieli -rodziny von Treskow.

Co ciekawe, systematycznie ktoś ich odwiedza, o czym świadczą świeże znicze na grobach.

Spacer zakończyliśmy wędrówką po dróżce wiodącej nieopodal pól, kierując się ku przystankowi MPK.

I znów mieliśmy szczęście trafić na ten sam autobus, z zamontowanym biletomatem

Jednym słowem: Wiosna już jest, powoli przejmuje dowodzenie, a Pani Zimie mówimy „bye bye” minimum do grudnia!

Oto zdjęcia:

Zapraszam do obejrzenia zdjęć pięknych kwiatków na poznańskiej Cytadeli, które możemy tam oglądać podczas spaceru każdej wiosny!

Ostatniego dnia lutego zachęceni bardzo ładną pogodą -ruszyliśmy na pierwszą w tym roku wyprawę rowerową, za cel obierając sobie rezerwat śnieżyc wiosennych –Śnieżycowy Jar ,niedaleko wsi Starczanowo (gm. Murowana Goślina); pokonana odległość to ok. 90 km

Trasa wiodła poprzez Poznań, ulicą Naramowicką, dalej ul. Rubież i Nadwarciańską wzdłuż Warty, gdzie chwilkę odpoczęliśmy, ale po chwili ruszyliśmy dalej, kierując się najpierw w stronę Radojewa, a dalej -do Biedruska, Promnic i głównego celu -Starczanowa

Okoliczne drogi i pogoda -niemal cały czas nam sprzyjały, co tylko uatrakcyjniało wyjazd

Jechaliśmy ulicami… lasami… i polami co łatwo zauważyć na zdjęciach poniżej

W końcu dotarliśmy do celu

Śnieżyce pomimo lutego -były już w apogeum swojego rozkwitu!

Ww. rezerwat to skrawek prawdziwej, kwitnącej wiosny (która wkrótce nadejdzie!), także zachęcam do jego odwiedzenia!