Za oknem środek zimy, więc niech zagości tutaj trochę lata Nic to, że zeszłego -ważne, że zdjęcia przywołują bardzo miłe wspomnienia i, że do następnego lata tylko cztery i pół miesiąca

Długo oczekiwana wyprawa na drugi koniec Polski, nad samą graniczną rzekę Bug i okolice. Byłam bardzo ciekawa widoków, wrażeń… A więc…

Bug jest jest jedyną rzeką stanowiącą granicę polski z dwoma krajami: Ukrainą i Białorusią. Jest również czwartą co do wielkości -rzeką Polski (zaraz po Wiśle, Odrze i Warcie).

W rzeczywistości, bynajmniej na odcinku granicznym, Bug jest pokroju (szerokości) naszej Warty. Co mnie bardzo zaskoczyło, to po pierwsze, dwa fakty: po pierwsze -prawie nie ma wzdłuż niego wałów chroniących przed wylewaniem rzeki i powodziami; po drugie -Bug, mimo swojego nieuregulowania- praktycznie w ogóle nie wylewa! Jako swoisty dowód niech posłuży rozmowa z miejscowym nadbużaninem (rocznik ’41), który zapytany o powódź najpierw głęboko się zdumiał, następnie zastanowił, po czym stwierdził, że oprócz -bodajże- roku 1964, nic takiego nie pamięta. Niesamowite!

Kolejną rzeczą, która mnie zaskoczyła, to konieczność „meldowania się” Straży Granicznej. Zapomniałam, że to nie Schengen, i że to tu kończy się granica Unii Europejskiej -wszak po drugiej strony rzeki jest już Białoruś ;). Biwakując, a już szczególnie nocując w tzw. Pasie Nadgranicznym (który obejmuje mniej więcej ok. 20 km wzdłuż granicy) naprawdę warto pamiętać o tym obowiązku, ponieważ Straż Graniczna regularnie patroluje granicę państwa i będąc „niezameldowanym” niemal na pewno (i to nawet w nocy) skończy się przymusową ewakuacją z biwakowiska, wylegitymowaniem oraz ukaraniem mandatem. I nie pomoże tu tłumaczenie, że „nie wiedziałem”

Trzecią rzeczą dla mnie nową, jest ilość cerkwi (wprawdzie nie widać tego na zdjęciach) i ludności prawosławnej, władającej dialektem bardzo różniącym się od naszego, zachodniego. Dla przykładu dwie anegdoty z wyprawy: będąc w okolicy Kostomłotów, klucząc nadbużańskimi szlakami, jakimś cudem trafiliśmy do Klasztoru w miejscowości Jabłeczna. Jako, iż w tym samym czasie odbywał się tam jakiś zjazd, odpust czy święcenia (sama nie wiem), i nawał ludzi i samochodów spowodował niemożność przejechania, Wojtek już z niemocy zapytał jakiegoś tubylca: -„Co to za miejscowość?” Odpowiedź padła od razu: -„Toż to panie Jableeeeeeeczna, Klasztor w Jableeeeecznej!” ;).

Druga anegdota z wyjazdu: będąc w sklepie w Terespolu, przy kasie, rozmawiałam o czymś z Wojtkiem. Po chwili zagadaliśmy do kasjerki, po czym ona: -„Chyba słyszę tu Poznań”. Troszkę się zdziwiłam, że to słyszy po gwarze, dialekcie etc., ale to dowodzi, jak bardzo nie słyszymy, co sami mówimy -z pozycji osoby trzeciej

Wspomnienia miłe, zatem warto obejrzeć zdjęcia:

Wycieczka obejmowała -jak w tytule- trasę: Torzym -Łagów (2 noclegi)- Toporów -Niesulice -Niedźwiedź -Mostki.

Początek, jak to zazwyczaj bywa, poprzez PKP (relacja Poznań -Frankfurt n. Odrą; godz. 10:45 z Poznania), by po dwóch godzinach podróży wysiąść w Torzymiu.

Dla zainteresowanych trasa: TUTAJ

Mieliśmy do dyspozycji następujące mapy:

1. Mapa północno -zachodniej Polski

2. Atlas szlaków rowerowych woj. lubuskiego: informacje TUTAJ

3. Mapa Pojezierza Łagowskiego/ MRU.

Od razu nadmieniam, że mapa nr 2 -tzw. ‚Atlas szlaków rowerowych woj. lubuskiego’ jest totalnie niekompetentny!

Szlaki rzadko zgodne są z rzeczywistością (choćby ich kolor czy umiejscowienie), a podczas wyjazdu spokojnie możnaby sobie ‚odpuścić’ spoglądanie na niego, by np. nie pomylić trasy (co zresztą już kilkakrotnie miało miejsce w naszym przypadku sugerując się ww. mapą). Jednym słowem -strata pieniędzy; na dodatek dość kiepsko przygotowany technicznie -to nie JEDEN atlas, ale zbiór SZEŚCIU małych map mogących łatwo się zawieruszyć w wyprawowym bagażu, trzeba pilnować zawartości. Jak dla mnie i znanych mi osób, które miały z nim do czynienia -niekompetentny i  niezasługujący na miano Atlasu rowerowego! I to atlasu -rzadko opisywanego- woj. lubuskiego!

Także nie polecam, chyba, że chcecie i lubicie się gubić

Wracając do wątku -trasa zaczęła się na PKP w Torzymiu, małym miasteczku zaledwie 50 km od granicy polsko-niemieckiej.

Pogoda była wymarzona na wycieczkę, a nawet -odrobinę- zbyt dobra -słońce nie dawało spokoju już po pierwszym kilometrze

Kierując się żółtym szlakiem z ww. „Atlasu rowerowego…” spróbowaliśmy pojechać od razu do miejscowości Walewice, ale po kilku kilometrach, ze wzglądu na baaardzo słabe oznaczenie tego szlaku- odpuściliśmy sobie i zawróciliśmy; tym razem pojechaliśmy w kierunku Sulęcina (zaznaczoną trasą).

Niestety szlaki w większości woj. lubuskiego nie należą do najlepiej oznakowanych, o czym mieliśmy okazję przekonać się jeszcze kilkakrotnie, m.in. podczas gdy -za jakiś czas- minęliśmy właśnie wioskę Walewice, nie było do końca jasne, w którą stronę dalej jechać…

Jednak jak zwykle dzięki Wojtkowej intuicji poradziliśmy sobie

Słonko piekło niemiłosiernie, ale nareszcie dotarliśmy do Łagowa Najpierw kąpiel w przepięknym jeziorku Trześniowskim by później umiejscowić się na najtańszym polu namiotowym u bardzo miłego chłopaka: Błażeja -tubylca :)(ul. Kolonia w Łagowie, 5 zł/os. za dobę!) -polecam gorąco!

Okazało się również, że mieliśmy szczęście /nieszczęście, ponieważ w tenże weekend w Łagowie zorganizowany był Zlot Motocyklistów; także nie ominęły nas opary benzyny, hałasy z silników i inne zwyczaje ‚motorowych’ łącznie z paradą maszyn, obowiązkową skórzaną odzieżą i innymi detalami

Nazajutrz rano pogoda wcale nie pogorszyła się i nic nie zapowiadało, by w porach popołudniowych odwiedziła nas burza

Jednak nasz namiot dał radę, a w końcu i tak rozpogodziło się na tyle, by znów rozpalić ognisko

Trzeciego dnia, w niedzielę rano -zebraliśmy się, namiot i ekwipunek i żegnając się z Łagowem -ruszyliśmy do Toporowa na pociąg. Jako, że zrobiliśmy to trochę ‚w ciemno’ -jak to bywa- przeliczyliśmy się -PKP wycofało bowiem pociąg, który kursował przez Toporów ok. godz. 12-13 (kiedyś nim wracaliśmy). Jedyny pociąg bezpośrednio w kierunku Poznania przejeżdża aktualnie przez Toporów o godz. 16:22 :/

Będąc tam już o 12:00 -uznaliśmy, że stratą czasu będzie siedzenie na dworcu bitych czterech godzin, czekając….

Toteż ruszyliśmy w dalsze beztroskie zwiedzanie w pobliskie okolice -tam, gdzie nas jeszcze nie było

Dalej była miejscowość Niedźwiedź i Przełazy -tuż nad jeziorem Niesłysz (Niesulice).

Usiedliśmy chwilę na przystani, by odpocząć -jezioro spodobało nam się na tyle, by je objechać wokół; tym bardziej, że wiódł tamtędy niebieski szlak, którym nigdy nie jechaliśmy. Zatem w drogę, mamy czas!

Warto wspomnieć, że -bardzo rekreacyjne- jezioro Niesłysz posiada pierwszą klasę czystości, jest dość rozległe i posiada urozmaiconą linię brzegową, stąd i liczne kąpieliska, ale i nawał turystów w sezonie

Polecam jak najbardziej!

Dodam również, że niedziela ze względu na swój specyficzny charakter wyprawowy -miała chyba najwięcej uroku

Liczne nowe trasy i ciekawość, co będzie za następnym zakrętem i co jeszcze zobaczymy -sprawiła, że w ogóle nie czuło się tych 40 km, które wtedy pokonaliśmy; czułam, że spokojnie mogłabym pokonać następne tyle

I tym sposobem dotarliśmy do Niesulic, później Krzeczkowic i Tyczyna, wprost do Mostek -akurat na czas pocigu

Na pewno powtórzymy wyjazd, choć zapewne z innym scenariuszem, tj. nieco inną trasą

Szkoda tylko, że pogoda nie dopisuje… ale to zaledwie środek wakacji, więc jest nadzieja, że będzie tylko lepiej

Pozdrawiam!

Witam

W sobotę, 12 lipca br., postanowiliśmy wybrać się (niestety bez rowerów :/ ) w rejon wschodniej Wielkopolski: do Lednogóry, by m.in. obejrzeć tamtejsze wiatraki, znajdujące się na terenie Wielkopolskiego Parku Etnograficznego w Dziekanowicach nad jez. Lednickim. Nad tym jeziorem znajduje się również Lednicki Park Krajobrazowy.

Wycieczka zaczęła się na stacji PKP na (świeżo wyremontowanych) poznańskich Garbarach, gdzie -po kupieniu biletów /pociąg do Bydgoszczy/- o 8:05 ruszyliśmy w trasę

Około 8:40 byliśmy już na miejscu. Wysiadając w Lednogórze -troszkę zaskoczyła nas wielkość, a raczej ‚długość’ tej miejscowości; od stacji PKP trzeba przejść jakieś 3 km, zanim -oczywiście cały czas w obrębie wsi- wyjdzie się na ruchliwą trasę: drogę krajową nr 5 Poznań-Bydgoszcz.

Choć wieś jest naprawdę pełna uroku

Nie wiedzieliśmy nawet, że przebiega tędy szlak rowerowy Trzeba będzie oblookać go niebawem na bike’ach

W pewnym momencie po lewej stronie zauważyliśmy na horyzoncie ‚sylwetki’ trzech wiatraków… jednak nie były one tymi, których poszukiwaliśmy

Będąc jeszcze w obrębie Lednogóry -na snopkach ujrzeliśmy wygrzewającego się na słońcu bociana

Jak widać, pogoda była przepiękna W sam raz na pieszy spacerek.

Niedaleko Muzeum nie mogłam odmówić sobie pozowania do zdjęć z pierwszymi Piastami heh

Drewniany Ziemek (albo Mieszko ) pilnujący obiektu był tylko trochę groźny

I tak to idąc sobie spacerkiem, dróżkami i polami -a przy okazji omijając ogrodzenia Parku Etnograficznego-, spotkała nas mała przygoda ale o tym troszkę później…

Klucząc pszenicznym polem, szósty zmysł Wojtka znalazł pewne półmetrowe przejście na teren WPE;

jednym słowem nasz ‚nielegalny wjazd’ na teren skansenu stał się faktem

Ścieżka (wydeptana! ) prowadziła przez dodatkową atrakcję, której w zasadzie się nie spodziewaliśmy -oryginalny młyn (niestety był nieczynny).

Na zdjęciach oryginalne żarna używane zapewne w tym młynie.

I oto naszym oczom ukazały się wychylające się zza drzew wiatraki Cel naszej podróży.

Pierwszy z wiatraków to tzw. wiatrak polski, drugi -powyżej- to tzw. ‚holender’.

Nie mogłam się na nie napatrzeć, a co dopiero przestać fotografować

Wiatraki położone są na wzniesieniu tuż obok jeziora Lednickiego, gdzie bez przerwy wieje dość silny wiatr; również w tak słoneczny i ciepły, jak miniona sobota.

Przygoda, o której wspominałam, nadchodziła wielkimi krokami… a właściwie krokami dwóch panów z dyrekcji Parku Etnograficznego

Uczciwie przyznaliśmy się do braku biletów wstępu, co obiecaliśmy uregulować pod koniec zwiedzania, a ponadto jeden z panów miał klucze do ‚holendra’!

Otworzył drzwi wiatraka i zaproponował darmowe zwiedzanie ‚w ramach ceny biletu’

Po raz pierwszy miałam okazję zajrzeć do wnętrza takiego ‚holendra’!

Wkroczyłam tam z aparatem

Nie pytajcie mnie, do czego służyły te wszystkie mechanizmy -nie mam pojęcia, ale generalnie przerabiały ziarna na mąkę heh.. to wiem

Te zdjęcia mają w sobie coś, taki jakiś niesamowity spokój i magiczną prostotę…

I zaraz ostatnie spojrzenie na oddalające się wiatraki…

Zeszliśmy jeszcze do skansenu, a później poczłapaliśmy na stację PKP, skąd o 12:48 mieliśmy pociąg do Poznania

Cudowna wycieczka, którą na pewno powtórzymy niebawem na rowerach!

W sobotę, 5 lipca 2008r., przy troszkę kapryśnej pogodzie -wybraliśmy się na rowerową wyprawę z Poznania do Budziszewka k/Skoków.

Wiedzieliśmy, że czeka nas niemało kilometrów, bo aż 77 -jak później wskazywał mój licznik

Całość trasy dostępna do obejrzenia TUTAJ.

Mapki trasy:

Ogólna CAŁOŚĆ TRASY:  zdjęcie 1

Później zaś mapki z podziałem tras:

fioletowa trasa -szuter (ok.10 km)

różowa -asfalt

część I -z Poznania do Pobiedzisk

część II -Pobiedziska -Kiszkowo

część III -Kiszkowo -Skoki -Budziszewko

Trasę określiłabym jako średnio trudną, ale za to b. malowniczą, szczególnie w okolicach Promna (Park Krajobrazowy Promno)

Jak łatwo zauważyć -wiedzie naokoło Puszczy Zielonka (najkrótsza droga Poznań -Skoki przez PZ to odległość ok. 40 km)

Pogoda sprzyjała, ponad 5-godzinna podróż jedynie z plecakami i doskonałym nastrojem była czymś, co osobiście niesamowicie mocno kojarzy mi się z wakacjami :).

Poza tym -jak się później okazało- przejechałam całą trasę ze złamaną ręką :/ która obecnie jest w gipsie…

Most w Swarzędzu: coś mi się w nim podoba…

Uzarzewskie pola…

to tylko niektóre z atrakcji na trasie

Wycieczka jak zwykle bardzo udana!

Niestety przez moją kontuzję na jakiś czas będę musiała ograniczyć podróżowanie rowerem :/

co nie znaczy jednak, że przestaniemy w ogóle podróżować

Kolejny szlak już w najbliższy weekend

Na wyjazd ten wybraliśmy się w połowie lipca, a celem było zwiedzanie pięknych i stosunkowo czystych terenów Drawieńskiego Parku Narodowego.

O samym parku można przeczytać na oficjalnej stronie.

Na wyprawę pojechaliśmy pociągiem do Krzyża Wlkp., skąd już całkiem niedaleko do ww. Parku.

Drobne zakupy spożywcze i po chwili ruszyliśmy w stronę biwakowiska w DPN, gdzie też przenocowaliśmy.

W drodze moje spore zaskoczenie -minęliśmy poletko… konopii indyjskiej w wersji przemysłowej

(W konopiach przemysłowych – w odróżnieniu od konopi indyjskich- znajdują się jedynie śladowe ilości substancji psychoaktywnej, tzw. „THC”).

Muszę przyznać, że dość dziwnie wyglądało to poletko

No nic, zrobiliśmy kilka zdjęć i pojechaliśmy dalej.

Na polu biwakowym -po rozbiciu namiotu- chwilę posiedzieliśmy przy ognisku.

Uwielbiam siedzieć latem przy ognisku! -Lato, jezioro, wakacje… Czego chcieć więcej?

Nazajutrz pojechaliśmy dalej, w kierunku Drezdenka… Zwiedziliśmy sporo terenów.

Na drugi nocleg wybraliśmy Ławicę, małą miejscowość niedaleko Sierakowa i Międzychodu.

Oto zdjęcia: