Kanał Mosiński:

[See image gallery at mojewyprawy.com]

Puszczykowo i Luboń:

[See image gallery at mojewyprawy.com]

Kątnik i Poznań:

[See image gallery at mojewyprawy.com]

Jak wskazuje tytuł wpisu -przemierzyliśmy szlak dojazdowy do Pierścienia Poznańskiego (po czym robiąc pętlę -przez Tulce wróciliśmy do Poznania). Opis szlaku łącznikowego znajdziecie TUTAJ, zaś mapę całego Pierścienia wraz z dojazdówkami –TU.

My pokonaliśmy tego dnia 60 km, z tego szlakiem „Dolina Głuszynki” jechaliśmy nieco ponad 20 km (~22-23 km).

Mapkę naszego wyjazdu można znaleźć TUTAJ, oto trasa:

Poznań STAROŁĘKA – Krzesiny – Daszewice – Babki – Kamionki – Borówiec – Kórnik – Tulce – Poznań Malta

Jak widać, zrobiliśmy pętlę, by nie wracać tą samą trasą

Dokładny opis szlaku „Dolina Głuszynki” znajduje się na ww. podanej przeze mnie stronie, toteż nie będę powielać opisu -mam tylko jedno zastrzeżenie. Szlak ten od początku jest CZERWONY (!), nie zaś, jak napotykam wciąż na różnych stronach i relacjach -niebieski.

Czyli jedziemy od początku -tj. stacji kolejowej Poznań -Starołęka -szlakiem CZERWONYM

Nie mam pojęcia, skąd wziął się błąd na wszystkich jego opisach, a tym bardziej na oficjalnej stronie Powiatu Poznańskiego -promującego Poznański Ring… Piszę to dlatego, iż to zaniedbanie może wprowadzić w błąd osoby będące pierwszy raz na tym szlaku -i może skutecznie zniechęcić do rowerowania w kierunku Pierścienia.

Ogólnie szlak oceniam jako interesujący, choć momentami monotonny.

Przed Borówcem warto spojrzeć w lewo w las -może dostrzeżecie polanę pełną białych kwiatków…

…czyli co można zobaczyć ostatnio na codzień w zasięgu swojego własnego wzroku -wystarczy się rozejrzeć

W miniony weekend wybraliśmy się do pobliskiej Dębiny, by poobserwować pierwsze oznaki -dopiero co nastałej- wiosny.
Nie przeszkadzał nam ani siąpiący deszcz, ani obecne jeszcze zimno: ubraliśmy się ciepło i z aparatem w dłoniach wyruszyliśmy na pierwszy tegoroczny wiosenny spacer.

Już po wejściu w ‚Dębinowy świat’ wypatrywałam zielonych listków.

A oto i efekt -pierwsze zdjęcie galerii przedstawiają młode, jeszcze nie rozwinięte fiołki
Ach, dało się nawet zauważyć młodą zieloną trawę.
Nareszcie optymistyczna zieleń, która po ponurej zimie cieszy oczy

Dębina jest też ewenementem z innego powodu -kiedy tylko weszliśmy do parku (zaraz obok ulicy Dolna Wilda) – słowiki, sikorki i dzięcioły zafundowały nam piękny, intensywny wiosenny koncert
Czuło się radość w ich głosikach, a wystarczyło po prostu stać w miejscu i słuchać, słuchać, słuchać… chciałam jeszcze zostać, naprawdę niesamowita była ta chwila (szkoda, że nie miałam dyktafonu), jednak wspólnie zadecydowaliśmy, że ruszamy dalej.

Dębina jest niesamowicie piękna, a wystarczy tak niewiele -rozejrzeć się wokół siebie. Krajobrazy -myląco- są jeszcze nieco jesienne. ospałe; ale piękne.
Nowy mostek na Grundeli prezentował się pięknie, co widać na fotkach

Największym zauważonym symbolicznym symptomem wiosny był pączek porzeczki alpejskiej

No i ta kwitnąca leszczyna… wszystko przekonuje, że wiosna już jest wśród nas
Nawet gołąb grzywacz spotkany w Dębince świadczył o wiośnie
Niesamowite spotkanie, ten dziki gołąb był naprawdę duży.

Widok z rozdzielonej grundelowej grobli i piękne widoki z ww. nowego dębinowego mostka były nie do opisania -to trzeba zobaczyć
Myślę, że budowa mostków bardzo dużo daje Dębinie -wzbogaca i podkreśla jej naturalne piękno; sprawia, że spacerując po parku można na nowo odkryć atrakcyjność tego miejsca… Polecam!

Spacerując niedaleko wału kolejowego udało nam się wypatrzeć młody, kwitnący oset
Dotarliśmy również do miejsca zupełnie przeze mnie nieznanego -pomnika miejsca straceń polskich żołnierzy w czasie II Wojny Światowej -polanki niedaleko wału kolejowego w Dębinie.

Na tym etapie zakończyliśmy naszą wycieczkę; w następnych odsłonach postaram się pokazać kolejne roślinne wiosenne metamorfozy tego samego miejsca (oddalonego ode mnie o zaledwie parę kroków; mijam jego skrawek codziennie w drodze do pracy)

Pozdrawiam wiosennie!

Jakiś czas temu do Poznania przyszła Zima, ta prawdziwa -ze śniegiem i ścinającym krew w żyłach mrozem
Postanowiliśmy się więc bliżej Jej przyjrzeć, w końcu przychodzi tylko raz w roku
W tym celu udaliśmy się w minioną sobotę (‚uzbrojeni’ ‚w łyżwy ) do Parku ‚Dębina’ na zamarznięty staw Borusa, który stał się istnym centrum rekreacji -dzieci i dorośli szaleli na figurówkach i sankach, grali w hokeja, a nawet wędkowali
Chwilę pojeździłam na łyżwach, a później przyszedł czas na spacer po Dębinie.

Mimo, że sobotnia pogoda nie rozpieszczała Poznaniaków słońcem, to spacerowało się całkiem miło rześkie powietrze pozwalało nabrać energii na cały dzień.
Zawędrowaliśmy również na tzw. ‚Grundelę’ całkiem skutą lodem, zastając niezniszczalne trzciny

_______________________________________________________________

W niedzielę, 11 stycznia br. wybraliśmy się nad Wartę, również skutą lodem, by pospacerować i obejrzeć ten niecodzienny widok.

Pogoda była prześliczna -słońce odbijało się w śniegu jeszcze bardziej rozjaśniając krajobraz
Cienka granica błędu odznaczała się na wyraz wyraźnie : zamarznięte kry na Warcie (lewa strona kadru jednej z fotografii w galerii) -efekt spowodowany wcześniejszym roztopieniem się gładkiej tafli lodu i ponownym jego zamarznięciem.

Były również ptaki (owa niezamarznięta przestrzeń na rzece ostała się właśnie tylko dzięki nim): spora grupa kaczek, mew, a nawet kawek
Dostały od nas w sumie kilka bochenków chleba

Po warciańskim spacerze pojechaliśmy jeszcze na chwilę na Maltę; chcieliśmy zobaczyć, jak prezentuje się zimową porą, bez wody (jedynie z korytem Cybiny na środku).
Na podobny pomysł wpadło widocznie więcej osób, bo -szczerze mówiąc- przechodząc niedaleko Kopca Wolności, i tym samym, stoku Malta Ski -czułam się trochę jak na zakopiańskich Krupówkach
Masa ludzi, wszędzie narty, sanki i ten krajobraz!
Na tym zakończyliśmy ostatnie weekendowe wyprawy

Miejsce: Wielkopolski Park Narodowy

Data: 16.09.2007r.
Godz.: 12:30 – 20:00
Pogoda: temp. 18 stopni, słonecznie, zachmurzenie /opady: brak, wiatr: 3 m/s
Ilość osób: 2

Ilość osób: 2 os.

Ilość rowerów: 2 szt.

heh…

Tak, tak…

Znów zagościliśmy w przepięknym o tej porze roku -Wielkopolskim Parku Narodowym!

Jako, iż niedzielna, bardzo słoneczna i po prostu piękna pogoda -zachęcała wręcz do wyjścia na dwór i skorzystania z uroków wrześniowego słońca-uznaliśmy, iż marnotrawstwem w pewnym sensie byłoby przesiedzenie tak pięknego dnia w domu (albo na wykładach ;P )

Postanowiliśmy więc wybrać się na mały piknik -majówkę (tak tak, we wrześniu ) i ogólnie spędzić czas na terenie WPNu.

Wyruszyliśmy niejako ok. godz. 13:00, jadąc ścieżką wiodącą wzdłuż Warty, by wjechać w końcu do ww. parku

Tu można podziwiać wspaniałe rozlewisko Warty, którego wygląd i kształt zmienia się praktycznie z pory roku na porę:

Później, leśnymi szlakami skierowaliśmy się do pierwszego niejako celu, Osowej Góry

Tego dnia wyglądała ona niezwykle, spójrzcie…

Aż trudno uwierzyć, że to zdjęcie zostało zrobione w połowie września!

Spędziliśmy na osowej łące ok. 1,5 godz., po czym wyruszyliśmy w dalszą trasę, kierując się trasą od Krosinka, wspaniale wyglądającą szczególnie jesienią

…aż na Morenę Dymaczewską

Niebo tego dnia, zupełnie blękitne :

I grzyby nieco przypominające piłeczki do golfa hehe…

Wracając zaś Greiserówką, mieliśmy okazję podziwiać taki oto zachód słońca:

cudownie oświetlający Wielkopolski Park Narodowy

Szkoda, że ten piękny dzień tak szybko się skończył…

…czyli przejazd WPN-em, zapach świeżo skoszonej trawy na Osowej Górze i widoczki z Pożegowa… Ach, tylko tam wracać o tej porze!

(choć było bardzo gorąco)…

Oto zdjęcia:

Słoneczny dzień, wiosna w pełni, wszędzie już zielono… i żółto!

Nie ma to jak rekreacyjna wiosenna wycieczka do Wielkopolskiego Parku Narodowego i okolicznych miejscowości

Oto fotki: