W tym roku nasza pierwsza wycieczka rowerowa odbyła się w połowie kwietnia.

Wspaniała pogoda: słonecznie (bezchmurne niebo), ciepło (20 stopni C) i niemal bezwietrznie -stanowiło wymarzone warunki do wyciągnięcia z piwnicy swoich rowerów i pierwszej tegorocznej przejażdżki

Za cel postawiliśmy sobie Wielkopolski Park Narodowy, odkrywając na nowo trasę z Poznania: najpierw jadąc szlakiem nad Wartą (która -mimo, iż wylała- prezentowała się po prostu pięknie), później poprzez Puszczykowo i Mosinę wjeżdżając na tereny WPNu

Wyjechaliśmy ok. godz. 12:00, a powróciliśmy o 16:30 pokonując tym samym ok. 50 km, co jest nawet niezłym wynikiem

Fakt, dostaliśmy nieco w kość -ale od czego są właśnie pierwsze wycieczki? -Trzeba się przyzwyczajać, bo lato i kolejne wyprawy już tuż tuż!

Oto zdjęcia:

W niedzielę, 19 października, pomysłem Wojtka udaliśmy się do Wielkopolskiego Parku Narodowego.
Mobilizacja w pełni, pojazdy gotowe i oto na ostatni gwizd pociągu zdążamy na niego
Podróż ‚Piękną Heleną’ minęła bardzo szybko, toteż znaleźliśmy się w Stęszewie krótko po godzinie 10:00:

Helena odjechała buchając parą, a my na swoich maszynach również udaliśmy się w stronę serca WPN; głównym celem były hopki w pobliżu Moreny Dymaczewskiej, a pomysłodawcą -Wojtek.

Muszę przyznać, że tym razem dość niechętnie przyłączyłam się do tej wyprawy, głównie ze względu na osobistą niedyspozycję, choć po powrocie dokonałam pełnej weryfikacji
Morena przywitała nas jesiennym i zamglonym -ale klimatycznym- widokiem:

Kilka zdjęć niewidzianego dawno pejzażu dymaczewskiego pochłonęło zaledwie kilka minut, a w międzyczasie Wojtek wykonał serię akrobacji na mojej maszynce

Dywan z liści, sinusoida poziomów i dwie maszyny gotowe na wszystko -oto jak wyglądało niedzielne popołudnie; w tle widoczne hopki, z których zjeżdżanie jest istną przyjemnością nawet dla takiego laika, jak ja
Rozpędzony Wojtek nie darował sobie żadnej okazji do pobuszowania po hopkach
A tak oto wyglądał niedzielny, jesienny WPNowski dzień:

Ponad tydzień temu mieliśmy okazję wybrać się na pieszą wycieczkę w słabiej nam znaną część Wielkopolskiego Parku Narodowego -w okolice Stęszewa i jeziora Witobelskiego

Miejsce to stanowiło świetny punkt wypadowy do Mosiny, którą uznaliśmy za dostateczny cel, któremu możemy sprostać pomimo bardzo wietrznej pogody.

Sobotnia wycieczka zaczęła się o godz. 9:31 rano, o której to na stacji Poznań -Dębiec pojawiła się ‚Piękna Helena’ -przepiękny parowóz leniwie ciągnący za sobą dwa wagoniki

Dodam, że miałam okazję jechać taką ‚baną’ pierwszy raz, a wrażenia pozostały niezapomniane (ach, ten zapach dymu podczas postojów!)

Wysiedliśmy więc w Stęszewie, skąd skierowaliśmy swe kroki w stronę jeziora Witobelskiego, wzdłuż którego prowadził niebieski szlak PTTK.

Tamten dzień naprawdę był bardzo wietrzny, właściwie sporo ryzykowaliśmy poruszając się w większości lasem.

Czas mijał bardzo przyjemnie, cisza i spokój wypełniały otoczenie, spienione jezioro Witobelskie pozostało w tyle, a wkrótce i szlak niebieski przeszedł w kolor czarny -oto jesteśmy już w okolicach jeziora Dymaczewskiego!

Wkrótce i przydrożny leśny drogowskaz pokazał kolejny etap naszej wyprawy.

Minęliśmy i piękny mostek na strudze do ww. jeziora -ukryty wśród krzewów, ale bardzo malowniczy

Później był rezerwat ścisły ‚Czapliniec'; drzewa tam -wystawione na działalność sobotniego wiatru- wydawały z siebie straszne dźwięki przypominające skrzypienie, miałam wrażenie, że zaraz jakieś przewróci się na nas

Stąd było już stosunkowo blisko na Morenę Dymaczewską, którą też chcieliśmy odwiedzić; wygląda ona obecnie tak, jak widać na zdjęciu poniżej

Osobiście zdecydowanie wolę ją wiosną, latem…

Aż trudno uwierzyć w liście leżące nadal na ziemii i te wszechobecne kolory -zimowy widok na jeszcze jesienną dróżkę z hopkami

Wracając do wycieczki -spacerem udaliśmy się na jeszcze jedno wzniesienie WPNu -na dobrze znaną Osową Górę, gdzie musiałam chwilkę odpocząć (w tle) 

Koniec wycieczki stanowiło zejście do Mosiny i godzinne oczekiwanie na PKP do Poznania I tym razem mieliśmy szczęście, gdyż zaraz po naszym powrocie do domu zaczął padać deszcz.

Cała trasa liczyła ok. 16 km; jest bardzo malownicza i urozmaicona, także jak najbardziej polecam!

Ostatnią bodajże rowerową wyprawę w 2007r. odbyliśmy 4 października tegoż roku, kierując się do WPNu.

Magia kolorów tego miejsca jesienią wręcz zachwyca!

Zrobiliśmy kilka zdjęć, spójrzcie:

Miejsce: Wielkopolski Park Narodowy

Data: 16.09.2007r.
Godz.: 12:30 – 20:00
Pogoda: temp. 18 stopni, słonecznie, zachmurzenie /opady: brak, wiatr: 3 m/s
Ilość osób: 2

Ilość osób: 2 os.

Ilość rowerów: 2 szt.

heh…

Tak, tak…

Znów zagościliśmy w przepięknym o tej porze roku -Wielkopolskim Parku Narodowym!

Jako, iż niedzielna, bardzo słoneczna i po prostu piękna pogoda -zachęcała wręcz do wyjścia na dwór i skorzystania z uroków wrześniowego słońca-uznaliśmy, iż marnotrawstwem w pewnym sensie byłoby przesiedzenie tak pięknego dnia w domu (albo na wykładach ;P )

Postanowiliśmy więc wybrać się na mały piknik -majówkę (tak tak, we wrześniu ) i ogólnie spędzić czas na terenie WPNu.

Wyruszyliśmy niejako ok. godz. 13:00, jadąc ścieżką wiodącą wzdłuż Warty, by wjechać w końcu do ww. parku

Tu można podziwiać wspaniałe rozlewisko Warty, którego wygląd i kształt zmienia się praktycznie z pory roku na porę:

Później, leśnymi szlakami skierowaliśmy się do pierwszego niejako celu, Osowej Góry

Tego dnia wyglądała ona niezwykle, spójrzcie…

Aż trudno uwierzyć, że to zdjęcie zostało zrobione w połowie września!

Spędziliśmy na osowej łące ok. 1,5 godz., po czym wyruszyliśmy w dalszą trasę, kierując się trasą od Krosinka, wspaniale wyglądającą szczególnie jesienią

…aż na Morenę Dymaczewską

Niebo tego dnia, zupełnie blękitne :

I grzyby nieco przypominające piłeczki do golfa hehe…

Wracając zaś Greiserówką, mieliśmy okazję podziwiać taki oto zachód słońca:

cudownie oświetlający Wielkopolski Park Narodowy

Szkoda, że ten piękny dzień tak szybko się skończył…

…czyli przejazd WPN-em, zapach świeżo skoszonej trawy na Osowej Górze i widoczki z Pożegowa… Ach, tylko tam wracać o tej porze!

(choć było bardzo gorąco)…

Oto zdjęcia:

Cel: jak zwykle krajoznawczy i dydaktyczny (:P )

Wyruszyliśmy tradycyjnie z jednej ze stacji PKP (zwanej potocznie Dębcem ;P ), by opuścić tenże środek lokomocji w podpoznańskiej Mosinie.

Stamtąd -z dość obciążonymi plecakami – torami nieczynnej już kolei na stację ‚Osowa Góra’ (dzika, zarośnięta roślinami, a przez to mająca w sobie to coś -ciekawego, niecodziennego, intrygującego…), szliśmy lasem kilka kilometrów, a naszym oczom ukazał się stok znanej już, prawdziwej Osowej Góry.

Piękna, niedzielna pogoda sprzyjała ‚piknikom’, majówkom i tego typu ‚wyjściom w teren’, toteż mijając ludzi licznie oblegających Osową łąkę (a zwłaszcza dwie podejrzanie wyglądające starsze panie z dziwnym koszyczkiem ;> he he )- i my skorzystaliśmy z uroków palącego słońca .

Byliśmy tam ładnych kilka godzin, po czym stwierdziliśmy (acz niejednogłośnie ), że czas udać się dalej.

Kolejno szliśmy w kierunku jez. Kociołek, Górki, jez. Witobelskiego (gdzie zaliczyliśmy pierwszą w tym roku -bynajmniej ja- kąpiel w jeziorku -było warto ), a w końcu -nieco sennej miejscowości Stęszew.

Tutaj także poczekalismy sobie na powrotny PKS, który zawiózł nas z powrotem do Poznania.

Oto zrobione przez nas zdjęcia:

Pierwszego maja wybraliśmy się podmiejskim autobusem linii 101 z Dębca do Mosiny na pieszą wycieczkę.

Puszczykowo, Osowa Góra, Ludwikowo, Mosina -to rejony, po których spacerowaliśmy.

Na szczyt Osowej Góry wchodziliśmy od strony Puszczykowa -tzn. od nieoficjalnego toru zjazdowego dla rowerzystów ekstremalnych ;).

Oto zdjęcia:

Ostatnio -a dokładniej rzecz biorąc- od pamiętnego dnia 14.04.2007r. zaczęłam swoją przygodę z rowerem (hehe, ale brzmi ;P ).

Kilkugodzinna wycieczka do WPNu (tak tak, wtajemniczeni wiedzą, o co chodzi ), przez piękne okolice Poznania (Luboń, Puszczykowo, Mosina, a w końcu nadwarciańskie tereny i moreny pozostawione przez obecny tu ‚zaledwie’ ok. 500 tys. lat temu Lądolód Skandynawski –>patrz<– ) pozostawiła we mnie nie tylko ból np. w postaci obrzęku mięśni nóg wskutek ich nadwyrężenia (czyt.: nieużywania na taką skalę już od dawna ;P ), ale również coś w rodzaju ogromnej radości z tak spędzanego czasu; relaksowaniem się aktywnością, o którą w zasadzie nie podejrzewałam swojej skromnej osoby…

Można zatem powiedzieć, że od tej pory nabrałam niesamowitej chęci na ww. spędzanie czasu wolnego; postaram się również poświęcać temu stopniowo coraz więcej ‚niezagospodarowanych chwil’ każdego dnia

I… jeszcze jedno:

Nie siedźcie tyle przed komputerem. To naprawdę szkodzi. Trzeba mi było przekonać się o tym na własnej skórze, bym uwierzyła Wcześniej nie było na to najmniejszych szans ;D

Zapewniam, że każda najmniejsza chwila spędzona aktywnie na świeżym powietrzu jest stukroć razy cenniejsza od najbardziej wypasionego laptopa

Sprawdziłam -polecam!

/brakuje tylko podpisu: ‚Martyna Wojciechowska’ /