Wiosna już w pełni, więc czas wyciągnąć rower z zimowego zapomnienia Pogoda zapowiadana na ten weekend zachęciła mnie do tego jeszcze skuteczniej: +18 stopni i bezchmurne niebo. Po zimowej stagnacji poczułam nieodpartą chęć na prawdziwą rowerową wycieczkę…

Wyruszyłam więc ok. 10:00; z powrotem na miejscu byłam ok.16:20. Kilometraż trasy to 68 km, a wiedzie ona w ok. 70 % leśnymi i polnymi duktami.

Oto pokonana trasa (kolorami zaznaczyłam fragmenty szlaków, którymi jechałam):

Pokaż Pośród Stu Jezior (68 km) na większej mapie

Jechałam spokojnym tempem, a czasu było pełno zarówno na przystanki, robienie zdjęć, jak i rozkoszowanie się weekendowym odpoczynkiem, słonkiem i piękną pogodą

Co do trasy: może najpierw o pozytywach Niewątpliwym walorem są jeziora, a konkretnie ich bliskość i ilość: odwiedziłam chyba z dziesięć. Kolejną piękną rzeczą jest pejzaż, specyficzny poprzez ukształtowanie terenu (liczne moreny, pagórki i „doliny”). Miejsca, które na pewno warto zobaczyć to chociażby: miejscowość Prusim z jez. Młyńskim, Góra Głazów za Kurnatowicami, jez. Głęboczek itp. Jako, że wiosna dopiero się budzi -spotykałam całą masę zwierząt, od ptaków poczynając (kruki, bociany, czaple i żurawie), na konikach polskich kończąc

Ale… oczywiście -mimo posiadanej mapy, której podgląd możemy zobaczyć W TYM MIEJSCU– nie obyło się bez lekkiego błądzenia, miejscami szlaki nie są dość dobrze oznaczone (szczególnie na strategicznych rozjazdach) -dotyczy to zwłaszcza szlaku czerwonego (stąd różnice między moją mapą, a faktycznymi szlakami).

Myślę, że generalnie jest on wart uwagi, choć zdarza się, że miejscami jest on poprowadzony „na siłę” (chociażby niepotrzebny wjazd pod stromą leśną górę za Prusimiem, prowadzący nad jez. Długie). Nie polecam również zapuszczać się nad jez. Lutomskie (Rezerwat „Buki nad jez. Lutomskim”) -przedzierałam się tamtędy chyba z godzinę czasu, modląc się by to jezioro już się skończyło… Już wyjaśniam: odcinek czerwonego szlaku poprowadzony tamtędy jest zdecydowanie bardziej „pieszy” niż „rowerowy”; strasznie zapuszczony i zaniedbany licznymi powalonymi bukami i brakiem przejść przez podmokłe tereny (praktycznie brak w pełni przejezdnej ścieżki rowerowej). Średnia prędkość jazdy na rowerze tam to jakieś 7 km/h, bo więcej się tam rower prowadzi, niż na nim jedzie :/ = ogólnie nie polecam: strata czasu i energii.

Pierwotny plan, który zakładałam, to przede wszystkim obie strony rzeki Warty (przekroczenie jej w Sierakowie, a powrót promem w Zatomiu Starym lub mostem w Międzychodzie -tak jak wiedzie w oryginale czerwony szlak); byłam mentalnie przygotowana na wariant ok. 100 km i myślę, że dałabym radę (mimo, iż był to pierwszy wyjazd rowerowy w tym roku, i to po sporej przerwie). Przez taką pogodę człowiek jednak zapomina, jaką jeszcze (póki co) mamy porę roku (ZIMA, przynajmniej astronomicznie) Nie wzięłam jednak poprawki na obecną długość dnia -po prostu na tą chwilę trwa on za krótko na eskapadę, którą sobie obmyśliłam

Myślę jednak, że  w tym roku obmyślany plan doczeka realizacji, ale i tak -mimo jego skrócenia- cieszę się z pokonanych kilometrów

Oto fotki z trasy:

Nie każdy Poznaniak wie, że całkiem niedaleko stolicy Wielkopolski znajduje się swoisty ewenement na skalę krajową. Mowa o Ozie Bukowsko-Mosińskim, który jest najdłuższym polskim ozem -jego długość wynosi bowiem 37 km.

O Ozie Bukowsko-Mosińskim można przeczytać TUTAJ.

Aby szerzej przeczytać o tym, czym jest OZ -zapraszam TUTAJ.

fot. Wikipedia.org

Najwyższe wzniesienie Ozu Bukowsko-Mosińskiego koncentruje się w okolicy miejscowości Mirosławki (na terenie gminy Stęszew); bodajże jest to właśnie to wzniesienie, przy którym utworzono Pomnik Przyrody „Źródełko”. Oficjalnie został on objęty ochroną w 1994r., decyzją władz wojewódzkich.

Warto wiedzieć, że jest to jedyne w Wielkopolsce źródełko będące pomnikiem przyrody, jak również jedyne o charakterze górskim.

Na szczycie wzniesienia znajduje się punkt widokowy, do którego prowadzą dwa dojścia schodami (pokonując przy okazji znaczną różnicę wysokości -najwyższe wzniesienie osiąga 112,6 m.n.p.m.; również wysokość względna jest imponująca: wynosi 41m.)

Pokaż „Źródełko” w Żarnowcu na większej mapie

Na miejscu znajdują się również dwa paleniska do ognisk, wiata służąca odpoczynkowi, kilka tablic informacyjnych oraz oczywiście źródełko

Miejsce jest idealne do wycieczek pieszych i rowerowych: zarówno jako cel wycieczki, jak i jeden z wielu ciekawych punktów po drodze (przebiega tutaj Poznański Pierścień Rowerowy, całkiem blisko znajduje się również Wielkopolski Park Narodowy).

Jest to naprawdę piękny zakątek wcale niedaleko Poznania, a rzeka Samica wijąca się nieopodal jeszcze bardziej dodaje uroku.

Kolejny przykład na to, że Wielkopolska jest ciekawym miejscem

Niedaleko Poznania znajduje się przepiękny park.

Można tam dojechać bardzo tanim kosztem,

wsiadamy bowiem w autobus linii 67 (MPK), który kursuje mniej-więcej co 30 min. z dworca Śródka.

Przepiękny park znajduje się w miejscowości o nazwie Radojewo -jest to obecnie teren wcielony już w obszar Poznania.

Obszar ten jest objęty ścisłą ochroną (rezerwat nosi ‚malowniczą’ nazwę Kokoryczowe Wzgórze ) .

Zwiedzanie radojewskiego parku rozpoczęliśmy od widoku dworku, który pomimo swojego wieku -prezentuje się nienajgorzej.

Jestem pewna, że niegdyś, jeszcze w czasach swojej świetności musiał być jeszcze piękniejszym uosobieniem zamysłów swojego twórcy

Przechadzając się po Kokoryczowym Wzgórzu trafiliśmy w końcu na nieco zagadkowe, romantyczne ruiny

Są to jednak w rzeczywistości pseudo-ruiny, wybudowane w modnym stylu ówczesnych czasów jeszcze w czasach posiadania parku przez swojego prawowitego właściciela.

Szkoda

Niesamowite emocje daje chwila, kiedy przechadzając się po parku -ujrzy się je, gdyż położenie ruin nie jest nigdzie konkretnie opisane… Po prostu trzeba odkryć je samemu

Kolejną cudowną niespodzianką było napotkanie na naszej drodze pięknego stawu, zamarzniętego, malowniczego, tajemniczego… oraz przeciągające uwagę, znajdujące się w jego sąsiedztwie platany, piękne, dumne i pełne powagi…

Później schodząc już z Kokoryczowego Wzgórza, przeszliśmy jeszcze na spacer po tamtejszych terenach

Przedstawione zdjęcia na pewno nie oddadzą piękna tego terenu; one mogą Was tylko zachęcić!

Ostatnią bodajże rowerową wyprawę w 2007r. odbyliśmy 4 października tegoż roku, kierując się do WPNu.

Magia kolorów tego miejsca jesienią wręcz zachwyca!

Zrobiliśmy kilka zdjęć, spójrzcie:

Miejsce: Wielkopolski Park Narodowy

Data: 16.09.2007r.
Godz.: 12:30 – 20:00
Pogoda: temp. 18 stopni, słonecznie, zachmurzenie /opady: brak, wiatr: 3 m/s
Ilość osób: 2

Ilość osób: 2 os.

Ilość rowerów: 2 szt.

heh…

Tak, tak…

Znów zagościliśmy w przepięknym o tej porze roku -Wielkopolskim Parku Narodowym!

Jako, iż niedzielna, bardzo słoneczna i po prostu piękna pogoda -zachęcała wręcz do wyjścia na dwór i skorzystania z uroków wrześniowego słońca-uznaliśmy, iż marnotrawstwem w pewnym sensie byłoby przesiedzenie tak pięknego dnia w domu (albo na wykładach ;P )

Postanowiliśmy więc wybrać się na mały piknik -majówkę (tak tak, we wrześniu ) i ogólnie spędzić czas na terenie WPNu.

Wyruszyliśmy niejako ok. godz. 13:00, jadąc ścieżką wiodącą wzdłuż Warty, by wjechać w końcu do ww. parku

Tu można podziwiać wspaniałe rozlewisko Warty, którego wygląd i kształt zmienia się praktycznie z pory roku na porę:

Później, leśnymi szlakami skierowaliśmy się do pierwszego niejako celu, Osowej Góry

Tego dnia wyglądała ona niezwykle, spójrzcie…

Aż trudno uwierzyć, że to zdjęcie zostało zrobione w połowie września!

Spędziliśmy na osowej łące ok. 1,5 godz., po czym wyruszyliśmy w dalszą trasę, kierując się trasą od Krosinka, wspaniale wyglądającą szczególnie jesienią

…aż na Morenę Dymaczewską

Niebo tego dnia, zupełnie blękitne :

I grzyby nieco przypominające piłeczki do golfa hehe…

Wracając zaś Greiserówką, mieliśmy okazję podziwiać taki oto zachód słońca:

cudownie oświetlający Wielkopolski Park Narodowy

Szkoda, że ten piękny dzień tak szybko się skończył…

Do Wolska pojechaliśmy 3 maja, pociągiem z Poznania do Piły Głównej, a stamtąd do Białośliwia.

Po drodze, zwłaszcza na trasie Piła -Białośliwie podziwiać można urocze krajobrazy doliny rzeki Noteci -polecam jak najbardziej!

Wyjazd był bardzo udany, pogoda świetna -idealna na spacerowanie

O Wolsku można poczytać również TU i TU

Nasz spacer zakończył się zdobyciem szczytu i zejściem do Miasteczka Krajeńskiego na pociąg powrotny do Piły.

Chciałabym jeszcze kiedyś odwiedzić to piękne miejsce

A oto nasze fotki: