Ostatnio mało czasu na wyprawy rowerowe, ale na szczęście dziś miałam wspaniałą okazję nadrobić te braki Miałam wprawdzie w planach wyprawę kilometrażowo podobną, ale o wiele dalszą (Powidzki Park Krajobrazowy), jednak ostatecznie niepewna pogoda zniechęciła mnie do wyjazdu z dala od Poznania. Zamiast tego wybrałam wycieczkę w rejony Poznaniowi nieodległe, a długo przeze mnie nie odwiedzane: Puszczę Zielonkę.

Wiodła ona poprzez następujące miejscowości:

Poznań -Koziegłowy -Kicin -Kliny -Mielno -Wierzonka -Wierzenica -Kicin -Koziegłowy -Poznań

Tutaj można natomiast zapoznać się z trasą:

Pokaż Poznań -Koziegłowy -Kicin -Kliny -Mielno -Wierzonka -Wierzenica -Kicin -Koziegłowy -Poznań na większej mapie

Więc… zaczynamy z Poznania!

Z jakiegokolwiek miejsca w Poznaniu warto kierować się w stronę Garbar, a konkretnie skrzyżowania Małych Garbar z ul. Estkowskiego, skąd ruszamy w stronę Śródki. Mijamy mostem rzekę Wartę, a na samym rondzie Śródka skręcamy w lewo w ul. Zawady i jedziemy nią aż do skrzyżowania z ul. Główną; skręcamy i jedziemy ku ul. Gdyńskiej (która jest główną „wylotówką” w stronę Puszczy Zielonki). Mijamy ul. Chemiczną i torowisko PKP, po prawej stronie mamy Unilever oraz Karolin -to znak, że granica miasta już blisko

Skręcamy w prawo do Koziegłów (drugiej pod względem wielkości wsi w Polsce ), mijamy osiedla, pływalnię, szkołę… Jesteśmy w Kicinie, gdzie jadąc cały czas główną ulicą -przy charakterystycznej „mini wieży a’la Dziewicza Góra” -skręcamy w lewo i oto jesteśmy już na żółtym szlaku (od tej pory, aż do Klinów -Mielna zamiast asfaltu będziemy mieć pod kołami leśne dukty). Wiedzie on jakiś czas naszą drogą, ale nagle odbija w prawo -my nadal kierujemy się prosto, by za chwilę wjechać na czerwony szlak, który zaprowadzi nas aż na szczyt Dziewiczej Góry.  Zjeżdżamy z niej nadal czerwonym szlakiem, ale zaraz wjedziemy na czarny. W Klinach kończą się leśne ścieżki i z powrotem powracamy na asfalt.

Etap Kliny -Mielno -Wierzonka -Wierzenica pokonujemy cały czas głównymi drogami miejscowości, nigdzie nie zbaczamy. Oceniam ją bardzo dobrze, wręcz „płynie się” nią, a ruch samochodowy wcale nie jest aż taki natężony. Dodatkowo na szczególną uwagę zasługują dwie rzeczy: platanowa aleja między Mielnem, a Wierzonką oraz punkt widokowy w jej okolicach (podejrzewam, że chodzi o stawy rybne hodowlane, toteż postanowiłam zjechać na moment z trasy i je zobaczyć).

Dojeżdżamy do Wierzenicy i mijamy pierwszy kościół drewniany -piękny Tuż za nim kierujemy się w prawo, w polną brukową drogę -to droga powrotna do Kicina. Moja ocena jest taka -choćby dla tej jednej drogi warto przejechać całą opisywaną tutaj trasę Jest po prostu idealna: nie za długa, nie za krótka, ze wspaniałymi widokami (widzimy w oddali zarówno komin elektrociepłowni Karolin, jak i szczyt wieży na Dziewiczej Górze), po prostu świenie się tędy jedzie! U jej celu znajduje się drugi zabytkowy, kiciński tym razem -kościółek. Dojeżdżamy ul. Kościelną do głównej drogi -i oto jesteśmy zatoczyliśmy pętlę. W lewo możemy jechać z powrotem do Poznania

Trasa jest dość ciekawa, i jak na 55 km -łatwa. Jedyne zmęczenie, chociaż nie najmocniejsze -odczuwa się na pewno na drodze na sam szczyt Dziewiczej Góry (w końcu to 143 m.n.p.m. ). Dodatkowo nie jest jednostajna i nużąca dzięki urozmaiceniu terenu i nawierzchni: dominuje asfalt, aczkolwiek miłośnicy leśnych i polnych ścieżek też znajdą coś dla siebie Dla mnie np. szczególnie fajną atrakcją (mniej więcej od Wierzonki), była obserwacja masy skoczków spadochronowych i samolotów z pobliskiego aeroklubu w Kobylnicy -tuż po drugiej stronie rz. Głównej

Co do tytułu wpisu -trasa jest oczywiście jedynie namiastką tego, co w rzeczywistości można zobaczyć i zwiedzić podróżując po Puszczy Zielonce. Szlak kościołów drewnianych wokół Puszczy Zielonka jest bardzo ciekawy, ale jednak dość rozległy; ja odwiedziłam zaledwie dwa z dwunastu zabytkowych kościołów…

Jak wskazuje tytuł wpisu -przemierzyliśmy szlak dojazdowy do Pierścienia Poznańskiego (po czym robiąc pętlę -przez Tulce wróciliśmy do Poznania). Opis szlaku łącznikowego znajdziecie TUTAJ, zaś mapę całego Pierścienia wraz z dojazdówkami –TU.

My pokonaliśmy tego dnia 60 km, z tego szlakiem „Dolina Głuszynki” jechaliśmy nieco ponad 20 km (~22-23 km).

Mapkę naszego wyjazdu można znaleźć TUTAJ, oto trasa:

Poznań STAROŁĘKA – Krzesiny – Daszewice – Babki – Kamionki – Borówiec – Kórnik – Tulce – Poznań Malta

Jak widać, zrobiliśmy pętlę, by nie wracać tą samą trasą

Dokładny opis szlaku „Dolina Głuszynki” znajduje się na ww. podanej przeze mnie stronie, toteż nie będę powielać opisu -mam tylko jedno zastrzeżenie. Szlak ten od początku jest CZERWONY (!), nie zaś, jak napotykam wciąż na różnych stronach i relacjach -niebieski.

Czyli jedziemy od początku -tj. stacji kolejowej Poznań -Starołęka -szlakiem CZERWONYM

Nie mam pojęcia, skąd wziął się błąd na wszystkich jego opisach, a tym bardziej na oficjalnej stronie Powiatu Poznańskiego -promującego Poznański Ring… Piszę to dlatego, iż to zaniedbanie może wprowadzić w błąd osoby będące pierwszy raz na tym szlaku -i może skutecznie zniechęcić do rowerowania w kierunku Pierścienia.

Ogólnie szlak oceniam jako interesujący, choć momentami monotonny.

Przed Borówcem warto spojrzeć w lewo w las -może dostrzeżecie polanę pełną białych kwiatków…

Zapraszam do obejrzenia galerii z rowerowej wyprawy nad jez. Paklickie i do obiektów MRU w okolicy Boryszyna i Staropola: tzw. Pętli Boryszyńskiej, która odbyła się w dniach 26-27.04.2008r. :

Pomimo zimowej, trochę ponurej, ale i niezbyt mroźnej aury postanowiliśmy wybrać się na małą niedzielną pieszą wycieczkę „śladem” niedawno otwartego Mostu Cybińskiego (zwanego także „Mostem Biskupa Jordana”).

TUTAJ więcej informacji o moście

Spędziliśmy troszkę czasu na Śródce, w pobliżu Cybiny i na Ostrowie Tumskim -spacerując i podziwiając m.in. Katedrę, kościoły i ww. nowootwartą przeprawę przez dorzecze Warty.

Nieco później, obfotografując już doszczętnie nowy nabytek poznańskiej architektury hydrotechnicznej -niemal natychmiast powzięliśmy decyzję, że to jeszcze nie koniec dnia

…po czym ruszyliśmy w kierunku ronda Śródka na tamtejszą pętlę autobusową.

Zapragęliśmy coś jeszcze zobaczyć, przeżyć… ten dzień nie mógł się tak po prostu skończyć!

Zapadła decyzja: autobus linii nr 73, który zawiezie nas do Janikowa!

Jeszcze tam nie byliśmy, co więc stało na przeszkodzie… Czasem jest tak, że ma się coś w zasięgu ręki/ wzroku/ planów, a mimo to nie jest się w stanie zrealizować celu… Ale zawsze warto!

Wsiedliśmy więc w MPKowski autobus, by już prawie za chwilę być w Janikowie.

Po powrocie do Poznania poszliśmy jeszcze na mały spacer do Parku Dębina… Widok tego miejsca zimową porą po prostu zachwyca!

Zima nie przeszkodziła w przemierzaniu nowych szlaków… a nawet tak drobne miejskie wycieczki, jak ta -pozwalają nie siedzieć w domu, urozmaicić tydzień  i oderwać nas choć w małym stopniu od codzienności!

Pozdrawiam!