Tereny Pojezierza Międzychodzko -Sierakowskiego są bardzo piękne i wprost idealne do podziwiania ich zza dwóch kółek. Mnogość szlaków, zarówno pieszych, jak i rowerowych sprawia, że jest w czym wybierać planując rowerową wycieczkę -można ją „kilometrowo” dopasować do naszych możliwości i kondycji

Ja swoją, kolejną już wycieczkę, jak zwykle planowałam zaglądając do TEJ OTO MAPY, którą również gorąco polecam wszystkim podróżnikom chcącym lepiej poznać Pojezierze Międzychodzko -Sieakowskie Jest kompetentna, dokładna, przejrzysta i estetyczna, a co najważniejsze -jest mapą całego powiatu, co dodatkowo nas nie ogranicza

Jeśli chodzi o trasę, to początkowo zakładałam podążanie szlakami poprzez Puszczę Notecką, czyli drugą stroną Warty, ale ostatecznie zniechęciły mnie do tego dwie rzeczy: prom w Zatomiu Starym działający w weekendy tylko do 12:30 (planowałam start do Puszczy i powrót poprzez rzekę Wartę właśnie tą drogą), oraz dość późna godzina mojego startu w trasę (zwyczajnie nie zdążyłabym wrócić o rozsądnej porze).

Tym razem wyruszyłam właśnie dość późno, bo ok. 12:30, a wróciłam ok. 17:30. Jeśli chodzi o szlaki, to zaczęłam od szlaku niebieskiego, którym w pobliżu jez. Kolno dotarłam do Międzychodu. W mieście zjechałam na szlak czarny, który wiedzie na północ, w kierunku Kaplina; dalej do Mokrzca, w którym to wracając -wjechałam na Nadwarciański Szlak Rowerowy. A, że zazwyczaj nie lubię wracać tą samą drogą,to za mostem na rz. Warcie w Międzychodzie zjechałam na szlak żółty dojeżdżając tym samym do punktu startowego

Długość trasy to ok. 38 km:

Pokaż Rowerem nieopodal Międzychodu (37 km) na większej mapie

Wiedzie ona m.in. przez Bielsko, Międzychód, Radgoszcz, Kaplin i Mokrzec.

Oczywiście podczas wycieczki, oprócz pięknych krajobrazów, co rusz spotykałam leśne, dzikie zwierzaki. Zdarzyła mi się również niecodzienna przygoda, otóż zaobserwowałam i nawet zdążyłam uchwycić kamerą „szczekającego” koziołka sarny:

//www.youtube.com/watch?v=vQRwg9YZh5Y

Oto zdjęcia z wyjazdu:

Wiosna już w pełni, więc czas wyciągnąć rower z zimowego zapomnienia Pogoda zapowiadana na ten weekend zachęciła mnie do tego jeszcze skuteczniej: +18 stopni i bezchmurne niebo. Po zimowej stagnacji poczułam nieodpartą chęć na prawdziwą rowerową wycieczkę…

Wyruszyłam więc ok. 10:00; z powrotem na miejscu byłam ok.16:20. Kilometraż trasy to 68 km, a wiedzie ona w ok. 70 % leśnymi i polnymi duktami.

Oto pokonana trasa (kolorami zaznaczyłam fragmenty szlaków, którymi jechałam):

Pokaż Pośród Stu Jezior (68 km) na większej mapie

Jechałam spokojnym tempem, a czasu było pełno zarówno na przystanki, robienie zdjęć, jak i rozkoszowanie się weekendowym odpoczynkiem, słonkiem i piękną pogodą

Co do trasy: może najpierw o pozytywach Niewątpliwym walorem są jeziora, a konkretnie ich bliskość i ilość: odwiedziłam chyba z dziesięć. Kolejną piękną rzeczą jest pejzaż, specyficzny poprzez ukształtowanie terenu (liczne moreny, pagórki i „doliny”). Miejsca, które na pewno warto zobaczyć to chociażby: miejscowość Prusim z jez. Młyńskim, Góra Głazów za Kurnatowicami, jez. Głęboczek itp. Jako, że wiosna dopiero się budzi -spotykałam całą masę zwierząt, od ptaków poczynając (kruki, bociany, czaple i żurawie), na konikach polskich kończąc

Ale… oczywiście -mimo posiadanej mapy, której podgląd możemy zobaczyć W TYM MIEJSCU– nie obyło się bez lekkiego błądzenia, miejscami szlaki nie są dość dobrze oznaczone (szczególnie na strategicznych rozjazdach) -dotyczy to zwłaszcza szlaku czerwonego (stąd różnice między moją mapą, a faktycznymi szlakami).

Myślę, że generalnie jest on wart uwagi, choć zdarza się, że miejscami jest on poprowadzony „na siłę” (chociażby niepotrzebny wjazd pod stromą leśną górę za Prusimiem, prowadzący nad jez. Długie). Nie polecam również zapuszczać się nad jez. Lutomskie (Rezerwat „Buki nad jez. Lutomskim”) -przedzierałam się tamtędy chyba z godzinę czasu, modląc się by to jezioro już się skończyło… Już wyjaśniam: odcinek czerwonego szlaku poprowadzony tamtędy jest zdecydowanie bardziej „pieszy” niż „rowerowy”; strasznie zapuszczony i zaniedbany licznymi powalonymi bukami i brakiem przejść przez podmokłe tereny (praktycznie brak w pełni przejezdnej ścieżki rowerowej). Średnia prędkość jazdy na rowerze tam to jakieś 7 km/h, bo więcej się tam rower prowadzi, niż na nim jedzie :/ = ogólnie nie polecam: strata czasu i energii.

Pierwotny plan, który zakładałam, to przede wszystkim obie strony rzeki Warty (przekroczenie jej w Sierakowie, a powrót promem w Zatomiu Starym lub mostem w Międzychodzie -tak jak wiedzie w oryginale czerwony szlak); byłam mentalnie przygotowana na wariant ok. 100 km i myślę, że dałabym radę (mimo, iż był to pierwszy wyjazd rowerowy w tym roku, i to po sporej przerwie). Przez taką pogodę człowiek jednak zapomina, jaką jeszcze (póki co) mamy porę roku (ZIMA, przynajmniej astronomicznie) Nie wzięłam jednak poprawki na obecną długość dnia -po prostu na tą chwilę trwa on za krótko na eskapadę, którą sobie obmyśliłam

Myślę jednak, że  w tym roku obmyślany plan doczeka realizacji, ale i tak -mimo jego skrócenia- cieszę się z pokonanych kilometrów

Oto fotki z trasy:

Jesień tego roku jest ciepła -i w więkoszości- sucha

Ostatnio byliśmy na ostatnim chyba w tym roku grzybobraniu.

Obfitowało ono -co ciekawe- w dość liczne podgrzybki, a jeśli chodzi o grzyby jadalne: również w prawdziwka, koźlarze, maślaki, czubajki kanie, opieńki…

Mimo październikowego, dość chłodnego dnia -miałam okazję zobaczyć dużo grzybków dość niespotykanych i niecodziennych.

W tym miejscu podziękowania co do rozpoznania gatunków pragnę złożyć Basi z Grzybowiska: Basiu, wielkie dzięki! Bez Ciebie nie rozpoznałabym żadnego z nierozpoznanych!

To była piękna wycieczka, obfitująca w ruch, wypoczynek, naukę, pasję, ciekawość, a wszystko to przyprawione pięknymi kolorami jesieni, grzybkami, spacerem, świeżym powietrzem i słonkiem

Mija już druga dekada sierpnia i nieubłaganie czas płyyynie…

Koniec sierpnia to zazwyczaj coraz chłodniejsze poranki, wieczory i noce; powoli żółknące i opadające liście oraz… pory kwitnienia niektórych niezwykłych i pięknych krzewów oraz drzew -np. kaliny lub jarzębiny

Dziś na zdjęciach Pojezierze Sierakowsko -Międzychodzkie, a konkretnie pewne jezioro i jego uroki końcowo -sierpniowe.

Szczególnie zachwyciła mnie wspomniana kalina i jej owoce, już w pełni dojrzałe i intensywnie czerwone, tak idealnie współgrające z błękitem dzisiejszego nieba i zielenią liści… Bajka!

Wręcz nie mogłam się powstrzymać przed pstrykaniem jej zdjęć, a przy wybieraniu na stronę tym bardziej Stąd tyle Kaliny w galerii

Lato to, czy już powoli jesień..?

Nie wiem, jak Wy, ale ja mam w tym roku wielki niedosyt LATA, tj. szczególnie: ciepłej pogody…

Niech Pani Jesień przyjdzie dopiero w październiku

Stary, nieczynny już, most kolejowy w Stobnicy k. Obrzycka, to swego rodzaju „utracona perła Wielkopolski”.

Naturalny punkt widokowy znajduje się w Łężeczkach (w gminie Chrzypsko Wielkie):

Chociaż moim zdaniem ten filmik nie oddaje piękna widoku:

//www.youtube.com/watch?v=1DWWb0sdazo

W miniony weekend, a właściwie w sobotę postanowiliśmy wybrać się na ostatnie (chyba ) w tym roku grzybobranie; okazji do zbioru tych smacznych darów lasu było już w przeciągu 1,5 m-ca kilka, lecz z braku aparatu i tym samym -uwiecznienia wcześniejszych zbiorów zamieszczam relację tylko z ostatniego wypadu

A więc, przygotowania do grzybowej wyprawy zaczęły się już dzień wcześniej: kosze, nożyki i dobry nastrój czekały już na nas przy drzwiach wyjściowych

Pozostała tylko wczesna pobudka, z którą nie mieliśmy specjalnych problemów.

Na dworcu PKS kupiliśmy bilety do grzybowego raju i w oczekiwaniu na bus rozkoszowaliśmy się rześkim porankiem, obserwując miasto budzące się z październikowego snu.

Podróż PKSem w tamte rejony Pojezierza Międzychodzko -Sierakowskiego jest bardzo urozmaicona, jeśli siedzi się od strony okna -można bowiem podziwiać widoki, które w płaskiej raczej Wielkopolsce są ewenementem: obserwując przejścia rzeźby terenu w bardziej pofałdowaną ma się wrażenie, jakby było się w zupełnie innym województwie. Nam miejscami teren przypominał troszkę tegoroczne wakacje na Mazurach -a szczególnie Pojezierze Olsztyńskie, ze wszystkimi licznymi górkami i kotlinkami

I już dojechaliśmy!

Podczas gdy oddalaliśmy się od miasteczka, widoki robiły się coraz piękniejsze, pogoda zaś-jak na październik- jeszcze piękniejsza! Czyste niebo, żadnej chmurki i przyjemne -złotojesienne- ciepełko… Tylko marzyć o takiej pogodzie na grzybkach!

Udało mi się nawet uchwycić czaplę siwą brodzącą w okolicznych stawach łowiskowych:

Złota polska jesień i widoki prawie amerykańskie robiły spore wrażenie

Spacer do lasu mijał nam bardzo miło, al kiedy tylko doszliśmy -rozpoczęło się prawdziwkowe i podgrzybkowe ‚polowanie’

Już wkrótce były pierwsze efekty; szczególnie spodobał nam się Wojtkowy prawdziwek…

…który już za chwilę został ścięty i zakończył żywot w Wojtkowym koszyku

Były też następne większe trofea, również popularny w polskich lasach Buciorus Pospolitus

W krótkim czasie nasze kosze stopniowo się zapełniały -podgrzybków naprawdę było sporo, czyli było i w czym wybierać Prawdziwy wysyp!

Na koniec jeszcze kilka czubai kani, by skompletować całość, choć niektórym służyły w ten słoneczny dzień jako parasolki

I czas ruszać w drogę powrotną, tak oto wyglądały nasze wspólne zbiory, zapraszam do obejrzenia galerii

Wyjazd jak najbardziej udany (z którego i tak najbardziej ucieszyła się moja babcia, której przekazaliśmy większość zbiorów ), szkoda, że sezon grzybowy już powoli się kończy :/

Oto galeria zdjęć z wakacyjnej wyprawy na Mazury, wprost do Krainy Wielkich Jezior

Pokaż WAKACJE 2008 r. -Mazury na większej mapie

Byliśmy również w Wilczym Szańcu w Gierłoży k/Kętrzyna, oto MAPKA.

Opis dzień po dniu:

• 30.07 (środa) przeddzień wyjazdu

…czyli ściąganie gipsu (wreszcie! ), zdobywanie map, dokupywanie najpotrzebniejszych rzeczy etc. -dzień zdecydowanie „techniczny”.

• 31.07 (czwartek) WYJAZD

o godzinie 5:55 w czwartek, pociągiem relacji Wrocław-Mikołajki rozpoczęła się tegoroczna wyprawa wakacyjna

Pociąg niezbyt zatłoczony, słonko przyjemnie ogrzewało… ekscytacja, przeglądanie map.

Sama trasa pociągu z początku biegła dziwnie -jechaliśmy nie przez P-ń Wschód czy Garbary, ale przez… Starołękę! W Toruniu z okna PKP oglądamy forty i wieżyczki w całkiem dobrym stanie. Podziwiamy Wisłę, chyba 5-krotnie szerszą od Warty, która wydaje się przy niej potokiem

Po dojechaniu na miejsce trochę kłopotu mieliśmy z wyjazdem z Olsztyna, przez słabo oznakowane drogi krajowe.

Pokonana trasa: OLSZTYN – MARKSEWO (Marksoby) -ok. 80 km

Trasa obfituje w dzikie jeziora, -a że wiedzie poprzez pojezierze olsztyńskie- również sama ich ilość robi wrażenie: tych, obok których przejeżdżaliśmy tego jednego dnia -naliczyłam ok. 10

Również duża część przejazdu tym odcinkiem pokrywa się z istniejącą trasą rowerową, bodajże czarny szlak wprost z Olsztyna na który trafiliśmy przypadkowo.

Od razu będąc na Mazurach wrażenie robi czystość, dzikość tego miejsca. Można to łatwo sprawdzić ilością porostów na drzewach -są niesamowicie rozrośnięte i bujne! Drugim wskaźnikiem są boćki i kruki -całe mnóstwo -praktycznie każda wieś ma minimum 1 bocianie gniazdo

Imponujące są też moreny, pagórkowatość otoczenia, czasami wprost bajkowa -krajobraz całkiem odmienny od Wielkopolski.

Jedynym mankamentem dnia było długie szukanie noclegu i rozbijanie namiotu o 21:40

• 1.08 (piątek)

trasa MARKSEWO -MIKOŁAJKI (ok.55 km)

Pobudka wraz ze słońcem, przy bezchmurnym niebie

Jedynie ciągle pojawiające się osy psuły czasem humor.

Tego dnia „zaliczyliśmy” jez. Mokre, czyste, ale o nieprzyjemnie zamulonym dnie :/

Ochrzczona przewodnikiem, prowadzę naszą ekipę poprzez kręte mazurskie ścieżki -czyli to ja wytyczam dalszą trasę.

Duża część tego etapu to lasy, o średnim natężeniu ruchu.

I nareszcie upragniony wjazd do Mikołajek Wrażenie robią żaglówki widoczne już z oddali i jez. Mikołajskie, w istocie będące małą zatoką jez. Śniardwy

Samo miasteczko jest niepowtarzalne, zwłaszcza gdy w oddali słychać szanty -staje się wtedy wręcz uosobieniem mazurskiego klimatu; nie sposób go nie odwiedzić, ani też -tym bardziej- zapomnieć

Tym razem czekał nas spokojny sen o rozsądnej porze na polu namiotowym pełnym Niemców i innych obcokrajowców

• 2.08 (sobota)

trasa MIKOŁAJKI – KWIK

Przywitał nas komfortowy poranek jak na wyprawy, choć pogoda nieco się pogorszyła -niebo zasnute było dość ciężkimi chmurami…

Około 10:00, po zjedzeniu śniadania na głównym placu Mikołajek, w towarzystwie Króla Sielaw -udaliśmy się w dalszą podróż. Czekała nas nie lada atrakcja -trasa, którą wyznaczyłam, przebiegała przez przesmyk między jeziorami Bełdany i Mikołajskim, a jedyną „szansą” na zaoszczędzenie sporej ilości niepotrzebnych w sumie kilometrów, było przedostanie się na drugą stronę promem, który był jedynym czynnym promem na wodach jezior mazurskich. Musieliśmy więc go zobaczyć!

Oto prom.

Wysiedliśmy, już po drugiej stronie, w miejscowości Wierzba i stąd pojechaliśmy w stronę miejscowości Wejsuny. Mijaliśmy przy okazji jedyny w Polsce Rezerwat Konika Polskiego.

Droga tego dnia wiodła większość czasu przez las Puszczy Piskiej (pełnej jagód) , a tymczasem niebo zasnuło się ciemnymi chmurami. Niedaleko Onufryjewa złapał nas pierwszy deszcz na tej wyprawie, który musieliśmy przeczekać pod PKSową wiatą :/

…
Oto zdjęcia: