…jak dla mnie powinien nazywać się „Śnieżycowym RAJEM”

Jest kilka miejsc w pobliżu Poznania, które po prostu trzeba odwiedzić, zwłaszcza porą wiosenną; i obok Radojewa jest to niewątpliwie Śnieżycowy Jar, nieopodal wsi Starczanowo.

Stosunkowo niezbyt szeroko znany -jak co roku wabi wonią i widokiem (oba wrażenia niezapomniane!) Śnieżyc Wiosennych, które są niewątpliwie pierwszą wiosenną atrakcją, o którą warto się pokusić!

Obok Śnieżycowego Jaru znajduje się także inny ciekawy obiekt: Kasztelania Radzimska, czyli pradawne grodzisko, które zaistniało dzięki sąsiedztwu Warty (z racji swojego położenia często zamieniało się w wyspę).

Warta na tych ziemiach także należy do ciekawych terenów; urozmaicona linia brzegowa jest idealna do wycieczek pieszych, rowerowych i spacerów. Tym bardziej, iż po drugiej stronie rzeki jest poligon Biedrusko.

Dzikie ziemie, opasane z jednej strony przez Wartę, z drugiej zaś przez przełom Puszczy Zielonki i Puszczy Noteckiej, zarysowane licznymi pagórkami -z pewnością są doskonałym miejscem na wiosenne wycieczki

Polecam zobaczyć osobiście -ja co roku jestem pod wrażeniem widoku śnieżyc!

Oprócz Śnieżycowego Jaru -miło było zobaczyć też Strzeszyn: łyska wyglądająca coraz cieplejszych dni i kwitnący już podbiał świadczyły o całkowicie panującej już wiośnie

Na przekór nazwie Pierścień Poznański, który już nie raz uprzykrzył nam wyjazd, humor i dzień -postanowiłam nasz własny, autorski szlak nazwać „Obręczą”

Mapa dostępna pod TYM ADRESEM, gorąco zachęcam do kopiowania trasy, ponieważ uważam, że jest łatwiejsza, bardziej urokliwa i przede wszystkim -co ważne dla poznańskich rowerzystów- jest BLISKO miasta! -I to o wiele bliżej niż właściwy Pierścień, nie trzeba dojeżdżać PKP, ani innymi środkami lokomocji Oczywiście w pewnych momentach nasz szlak pokrywa się z ww. Pierścieniem., ale  uznaliśmy, że większość dostępnych tras jest wartych zboczenia z trasy

Nie twierdzę oczywiście, że szlak jest całkiem nowy (bo nie jest

Nasz szlak to mix kilku tras: wiedzie (począwszy od Malty) najpierw Szlakiem Cysterskim (szlakiem czarnym, mimo, że w zamierzeniu zmierza aż do Owińsk) -tylko do Bogucina, później Szlakiem Żółtym (Kicin), za Owińskami zaczyna się Pierścień Poznański, a na wysokości Kiekrza jedziemy Szlakiem Zielonym.

Szlak wiedzie następującymi miejscowościami i miejscami, począwszy od Poznania:

okolice Swarzędza -Gruszczyn -Bogucin -Kicin (okolice Dziewiczej Góry) -Owińska -Bolechowo -Biedrusko (poligon) -Złotowo -Kiekrz -jezioro Strzeszyńskie i Rusałka- park Sołacki.

Całość trasy, którą pokonaliśmy -to 73 km; wyjazd: 11:00, powrót 18:00.

Dla jednych dużo, dla jednych mało -warto natomiast wiedzieć, że trzeba w międzyczasie tak długiego wyjazdu (5 h samej jazdy) robić konieczne przerwy

TRASA:

My zaczęliśmy w Dębinie. Przyroda wspomagana słońcem i wszechobecną wiosną budzi się już do życia na całego! Dostrzegamy bajeczne kwiatki widoczne poniżej w galerii Mijamy Dębinę, chwila jazdy i już jesteśmy nad Wartą. O jak wiele lepiej jedzie się teraz jej brzegiem bez stanowiących utrapienie „chęchów” (czyt.: roślinności) po lewej stronie! -na szczęście została ona doszczętnie wykarczowana, co sprzyja podróżom wzdłuż rzeki.

Jeszcze większa chwila i jesteśmy na Malcie Na samym wjeździe miły widok w postaci drogowskazu dla rowerzystów ze szlakami, na które można wyruszyć Tabliczki profesjonalne -i co najważniejsze- aktualne

Krótki postój u źródełka i już możemy ruszać dalej, w las! W drodze mijamy chyba z 5 wiewiórek Jedziemy wzdłuż stawków Olszak I i II, później jeziora Swarzędzkiego… Ciepło, ponad 20 stopni, ale słońce nieco zachmurzone… Może się opalimy?

Pierwszy dłuższy postój już w okolicach Swarzędza, tuż obok jez. Swarzędzkiego. Chwila, by coś zjeść i napić się wody -w końcu mamy już ponad 15 km na liczniku

Ruszamy dalej, mijamy Gruszczyn, przejazdy kolejowe w Bogucinie, rzekę Główną i jej dolinę, a także wjeżdżamy na nasz zeszłoroczny szlak czereśniowy Na tej dróżce znajdziecie w sezonie tyle czereśni, że ho ho!

Wjeżdżamy podjazdem na równinę a stąd już niedaleko do Dziewiczej Góry!

Nie wjeżdżamy jednak na górę, mijamy ją bokiem Kicinem, a później niedaleko Miękowa wyjeżdżamy na szosę w kierunku Owińsk. Na szczęście jest tu ścieżka rowerowa …która jednak w pewnym momencie się kończy…  by później, w okolicach Owińsk i Bolechowa znów się zacząć

Za Bolechowem skręcamy z szosy w lewo, na Biedrusko. Przekraczamy tym samym Wartę (po prawej stronie widoczne niegdysiejsze przęsła mostu).

W Biedrusku znów dłuższy postój, trzeba wspomóc organizm

Wjeżdżamy na poligon, na szczęscie szlaban był otwarty. Tu nareszcie są większe możliwości na nadrobienie drogi czasem

I zupełna niepodzianka -słyszymy odgłosy silników jakby czołgów… a później je dostrzegamy -4 bojowe wozy piechoty właśnie wracają z ćwiczeń -nie mogłam odmówić sobie zrobienia kilku zdjęć -taka okazja nie zdarza się zbyt często

Po przejeździe poligonem wjeżdżamy do Złotnik, stamtąd już płynnie do Kiekrza, a później cały czas Zielonym Szlakiem w kierunku Dębiny, gdzie rozpoczęliśmy wyprawę.

Tym razem, jako ciekawą alternatywę na spędzenie czasu przy średnio sprzyjającej pogodzie, wraz z parą znajomych odwiedziliśmy Łagów Lubuski.

Biorąc pod uwagę różne okoliczności -na miejsce dotarliśmy samochodem, w piątek ok. 19:30. Przywitała nas „niezbyt ładna pogoda”, a konkretnie deszcz wzmagający się z minuty na minutę…

Nocleg zaplanowany był pod namiotami, nie mieliśmy więc wyboru -rozkładaliśmy je w prawdziwej ulewie, która skończyła się jednak po ok. 40 min.

Nazajutrz z rana pogoda wcale nie była lepsza -niezbyt optymistycznie  wyglądał nasz poranek ok.7:30

Wieży w Jemiołowie prawie nie było widać, a pogoda zaczęła się poprawiać dopiero przed 9:00

Co niektórzy mieli nawet odwagę na poranną kąpiel…;) …a niektórzy woleli się trochę poopalać

Aż w końcu ładnie się rozpogodziło i nawet zrobiło się cieplej

Łagów słynie z pięknego jeziora, z niepowtarzalną wodą o turkusowym kolorze

(choć niezwykle trudno ująć tą barwę na zdjęciu zwykłą ‚cyfrówką’)

Właśnie ten charakterystyczny kolor jeziora i jego cudna przejrzystość sprawiają, że licznie odwiedzają je różne grupy płetwonurków.

Około 11:00 uznaliśmy z Wojtkiem, że zrobimy sobie spacer do miasteczka. Pogoda była na to wprost idealna.

Idąc ścieżką wzdłuż jeziora -odkryliśmy przy okazji dodatkową atrakcję: linę do skoków do wody.

Czyli jednym słowem -musimy tu wrócić

Na kolejnych zdjęciach widać wspomnianą wcześniej turkusową wodę jeziora Trześniowskiego; aż nie chce się wierzyć, że to jezioro…

W drodze do miasteczka (która notabene sama w sobie jest bardzo urokliwa) minęliśmy stary (zapewne poniemiecki) dworek.

Oczywiście nie mogliśmy sobie odmówić wejścia na wieżę zamku Joannitów

Łagów z wieży prezentuje się znakomicie

Widok drugiego jeziora, ostatnie spojrzenie z wieży… i schodzimy.

Będąc w Łagowie, tak jak i przed rokiem, trzeba było również spróbować ryby (konkretnie: lina, rok wcześniej: sielawy) z tutejszego jeziora… po której za chwilę nic nie zostało

Odwiedziliśmy również malowniczy łagowski wiadukt kolejowy.

Wiadukt -jak i wieża- góruje nad miasteczkiem. W międzyczasie zdążył spotkać nas mały deszczyk, a spacerek dobiegał końca.

Wsiedliśmy więc w auto i podczas małej wycieczki w okolice Kurska spotkaliśmy takie oto krowy (bawoły? żubry? bizony? tury?)

Po powrocie postanowiliśmy skorzystać z (jeszcze) dobrej pogody i pójść poskakać z odkrytej wcześniej liny, do wody.

Niestety ja ze względu na gips podczas tego wyjazdu ani razu nie popływałam w łagowskim jeziorku :/

Za to niektórzy dawali czadu na linie 

Za jakąś dobrą godzinę niestety w naszym kierunku nadciągała burza, więc musieliśmy szybko zmykać do ‚obozowiska’

Wieczór zakończył się siedzeniem przy ognisku, które co jakiś czas przerywały niespodziewane ulewy. W nocy z soboty na niedzielę nad Łagowem przeszły chyba z cztery burze :/ ale nasz namiot jakoś przetrwał

W niedzielę rano pogoda pogorszyła się jednak na tyle, że byliśmy zmuszeni spakować się i jechać z powrotem do domu :/

Tak oto minął nam weekend w Łagowie w pełni wakacji

Oto fotki:

SEZON ROWEROWY 2008 UWAŻAM ZA jak najbardziej OTWARTY !!!

(pierwszy wyjazd bez rękawiczek zimowych )

Dzisiaj postanowiliśmy pojechać PÓŁNOCNYM szlakiem zahaczając o kawałek, wycinek z Poznańskiego Pierścienia Rowerowego

stąd tytuł artykułu; trasa łącznie wyniosła 70 km.

Wyprawa wiodła najpierw przez Rusałkę, gdzie miałam okazję uchwycić mojego Authora Solutiona po tunningu

Stamtąd pojechaliśmy bardzo urokliwą trasą do nieodległego Strzeszynka. Trasa była pełna rowerzystów korzystających -podobnie jak my- z pierwszego prawdziwie wiosennego, ciepłego słońca

Docierając do Kiekrza -wjechaliśmy na Poznański Pierścień Rowerowy, o czym świadczyło oznakowanie na drzewach.

Dalszy odcinek Pierścienia i zarazem -wyjazdu- biegł poligonem Biedrusko (mieliśmy szczęście, szlaban otwarty ). Na tym etapie mój licznik pokazywał nieco ponad 30 km.

Jadąc poligonem -zwiedziliśmy jeszcze kościółek, a właściwie jego ruiny (dawna parafia w Chojnicy). Gdy tworzono biedruski poligon -miasteczko zostało wysiedlone, a kościółek pozostał i niszczeje do dziś.

Dłuższy dzień nareszcie pozwala na dłuższą jazdę rowerem

Kończąc, z biedruskiego poligonu wjechaliśmy do Moraska, a stamtąd dobrze znanym już szlakiem zoltym do Umultowa