Czasami bywa tak, że będąc w jednym miejscu kilka razy -nie odkrywa się go w pełni, tzn. potencjału, magii… I wbrew pozorom, trzeba tam pojechać przysłowiowy „dziesiąty (lub setny) raz”, by dostrzec to, czego za pierwszym razem się nie dostrzegło…
Tak też było z miejscowością o dyskusyjnej nazwie „Kłopot”, tuż przy samej granicy polsko -niemieckiej.
Mimo, iż bywałam nieopodal kilkukrotnie, nie wiedziałam, że… stoi tam most!
I to nie byle jaki…

Jak pisze portal www.powiatslubicki.pl:

Wybudowany w okresie międzywojennym most łączył Kłopot (Kloppitz) z Fürstenbergiem (obecnie nadbrzeżna dzielnica Eisenhüttenstadt). W roku 1945, podczas odwrotu wojsk niemieckich środkowa ? stalowa- część mostu została wysadzona w powietrze. Powstał w ten sposób specyficzny w swym wyglądzie przerwany most wchodzący głęboko w koryto Odry. W roku 2000, kiedy prowadzono remonty wałów przeciwpowodziowych, po zdjęciu wierzchniej warstwy ziemi odkryto szczątki żołnierza niemieckiego w kompletnym umundurowaniu oraz liczne niewybuchy, różnego kalibru pociski i elementy uzbrojenia.

Most, a raczej polska połowa jego ruiny (po niemieckiej stronie po moście nie ma ani śladu, oprócz braku w zadrzewieniu wałów), jest w dość opłakanym stanie, co nie przeszkadza licznym turystom (z całej Polski) w jego zwiedzaniu. Betonowa konstrukcja nadszarpnięta znakiem czasów (i zapewne -wnioskując po dziurach- materiałami wybuchowymi), stanowi bardzo malowniczy punkt na tle szerokiej, granicznej rzeki Odry…

Warto go zobaczyć, tym bardziej, iż okolica Kłopotu jest dość dzika i stanowi piękną ostoję ptactwa (np. bocian biały, bocian czarny, czapla siwa, gęś gęgawa, żuraw etc.)

W samej miejscowości Kłopot znajduje się Muzeum Bociana Białego.

Cytat z portalu powiatslubicki.pl:

Utworzone w 2003 r. z inicjatywy ZO LOP w Zielonej Górze. Prowadzi edukację przyrodniczą ze szczególnym naciskiem na biologię i ekologię bociana białego. Ponadto w budynku znajduje się ekspozycja poświęcona bocianowi i okolicznej przyrodzie. Muzeum posiada miejsca noclegowe. W sąsiedztwie usytuowana jest wieża widokowa, z której można podziwiać bocianią wieś i jej mieszkańców ? bociany białe, które gnieżdżą się tu w ilości około 20 par. W latach 80-tych były tu 33 lęgowe pary.

Szerzej o moście można przeczytać na portalu polskaniezwykła.pl, czy kochajlubuskie.pl.

Oto zdjęcia mostu:

Witam

W sobotę, 12 lipca br., postanowiliśmy wybrać się (niestety bez rowerów :/ ) w rejon wschodniej Wielkopolski: do Lednogóry, by m.in. obejrzeć tamtejsze wiatraki, znajdujące się na terenie Wielkopolskiego Parku Etnograficznego w Dziekanowicach nad jez. Lednickim. Nad tym jeziorem znajduje się również Lednicki Park Krajobrazowy.

Wycieczka zaczęła się na stacji PKP na (świeżo wyremontowanych) poznańskich Garbarach, gdzie -po kupieniu biletów /pociąg do Bydgoszczy/- o 8:05 ruszyliśmy w trasę

Około 8:40 byliśmy już na miejscu. Wysiadając w Lednogórze -troszkę zaskoczyła nas wielkość, a raczej ‚długość’ tej miejscowości; od stacji PKP trzeba przejść jakieś 3 km, zanim -oczywiście cały czas w obrębie wsi- wyjdzie się na ruchliwą trasę: drogę krajową nr 5 Poznań-Bydgoszcz.

Choć wieś jest naprawdę pełna uroku

Nie wiedzieliśmy nawet, że przebiega tędy szlak rowerowy Trzeba będzie oblookać go niebawem na bike’ach

W pewnym momencie po lewej stronie zauważyliśmy na horyzoncie ‚sylwetki’ trzech wiatraków… jednak nie były one tymi, których poszukiwaliśmy

Będąc jeszcze w obrębie Lednogóry -na snopkach ujrzeliśmy wygrzewającego się na słońcu bociana

Jak widać, pogoda była przepiękna W sam raz na pieszy spacerek.

Niedaleko Muzeum nie mogłam odmówić sobie pozowania do zdjęć z pierwszymi Piastami heh

Drewniany Ziemek (albo Mieszko ) pilnujący obiektu był tylko trochę groźny

I tak to idąc sobie spacerkiem, dróżkami i polami -a przy okazji omijając ogrodzenia Parku Etnograficznego-, spotkała nas mała przygoda ale o tym troszkę później…

Klucząc pszenicznym polem, szósty zmysł Wojtka znalazł pewne półmetrowe przejście na teren WPE;

jednym słowem nasz ‚nielegalny wjazd’ na teren skansenu stał się faktem

Ścieżka (wydeptana! ) prowadziła przez dodatkową atrakcję, której w zasadzie się nie spodziewaliśmy -oryginalny młyn (niestety był nieczynny).

Na zdjęciach oryginalne żarna używane zapewne w tym młynie.

I oto naszym oczom ukazały się wychylające się zza drzew wiatraki Cel naszej podróży.

Pierwszy z wiatraków to tzw. wiatrak polski, drugi -powyżej- to tzw. ‚holender’.

Nie mogłam się na nie napatrzeć, a co dopiero przestać fotografować

Wiatraki położone są na wzniesieniu tuż obok jeziora Lednickiego, gdzie bez przerwy wieje dość silny wiatr; również w tak słoneczny i ciepły, jak miniona sobota.

Przygoda, o której wspominałam, nadchodziła wielkimi krokami… a właściwie krokami dwóch panów z dyrekcji Parku Etnograficznego

Uczciwie przyznaliśmy się do braku biletów wstępu, co obiecaliśmy uregulować pod koniec zwiedzania, a ponadto jeden z panów miał klucze do ‚holendra’!

Otworzył drzwi wiatraka i zaproponował darmowe zwiedzanie ‚w ramach ceny biletu’

Po raz pierwszy miałam okazję zajrzeć do wnętrza takiego ‚holendra’!

Wkroczyłam tam z aparatem

Nie pytajcie mnie, do czego służyły te wszystkie mechanizmy -nie mam pojęcia, ale generalnie przerabiały ziarna na mąkę heh.. to wiem

Te zdjęcia mają w sobie coś, taki jakiś niesamowity spokój i magiczną prostotę…

I zaraz ostatnie spojrzenie na oddalające się wiatraki…

Zeszliśmy jeszcze do skansenu, a później poczłapaliśmy na stację PKP, skąd o 12:48 mieliśmy pociąg do Poznania

Cudowna wycieczka, którą na pewno powtórzymy niebawem na rowerach!