TEN ARTYKUŁ, ZDJĘCIA I VIDEO OPISANO W WIADOMOŚCIACH PORTALU TVN24 O RANNIKACH ZIMOWYCH!

Link dostępny TUTAJ.

Na dworze coraz cieplej, i nie wiem, czy to przypadek i zwykły zbieg okoliczności, ale wiosna zaczęła się w tym roku dokładnie 1 marca

Tradycyjnie, aby uczcić jej nadejście -wybrałam się podziwiać ranniki zimowe/wiosenne (obie nazwy funkcjonują w nazewnictwie roślin) do poznańskiego Radojewa -do Parku „Kokoryczowe Wzgórze” Dzień w pełni sprzyjał: 6 stopni na plusie, dużo słońca i wreszcie można było nacieszyć się spacerowaniem bez czapki i rękawiczek

W poniższych relacjach można obejrzeć fotografie ranników z lat poprzednich (i nie tylko):

• Flinta, Kończak i ranniki, czyli wiosna w środku zimy
• Apogeum Ranników Zimowych
• Ranniki Zimowe w trzech odsłonach!
• Wiosna tuż tuż! (luty 2011)
• W poszukiwaniu Wiosny: Radojewo -7.03.2010r.
• Kokoryczowym Wzgórzem ku Cytadeli -28.02.2010r.
• Szczyt formy ranników wiosennych -24.02.2008r.
• Dziewicza Góra, Radojewo, Morasko: 30 km -3.02.2008r.

//www.youtube.com/watch?v=Lvp0kD1zXpQ

Zdjęć ranników aż do przesady, ale chyba warto, skoro są one tylko jeden raz w roku, i to jeszcze pierwsze -po zimie!

Niby zima, a jednak wiosna… Niby początek lutego, a wydaje się, że jakby koniec marca… I tylko temperatura przypomina, że jednak zima, bo jakby 8 stopni, a jednak 1 stopień (odczuwalny). Ale i tak wiosna już idzie!

I niech już przyjdzie, bo tęskno mi do wycieczek całodniowych, roweru, zieleni, przyrody w pełnej krasie…

Zieleń ze zdjęć jakby żywcem wyjęta z pełnowiosennej aury, co bardzo mnie cieszy, bo miło spędzić czas w minimum trzech różnych miejscach -i w każdym potwierdzić przybycie wiosny

A dowody mam niezbite: przylatujące gęsi, wiosenne roztopy na rzekach i polanach, dźwięki przyrody i oczywisty, radosny świergot ptaków oraz (prawdziwy as w  rękawie!): wyłaniające się z ziemii ranniki zimowe! Wiosna jest blisko!

//www.youtube.com/watch?v=AI2wF0tiSto

Dziś dzień taki, jak lubię… czyli nie ma to, jak 6-godzinna wycieczka pieszo -komunikacyjna

Ale do rzeczy. Obudziło mnie słońce, co ostatnio nie zdarza się zbyt często, i -ku mojej uciesze- dzień zapowiadał się naprawdę obiecująco. Nie ma co ukrywać -marzę już o wiośnie (marcu, kwietniu minimum -a najlepiej o maju), brak mi słońca i światła, dłuższego dnia i czasu, by porobić aktywnie coś sensownego (czytaj: wypraw )… Dlatego takiego dnia, jak dzisiejsza sobota -nie mogłam przegapić

Najbardziej lubię całe dnie spędzane na wycieczce (piesze po prostu uwielbiam), więc czasami po prostu nie potrzeba nic więcej do szczęścia, niż wsiąść choćby w autobus i wybrać się na taką całodniową wycieczkę do swojego ulubionego miejsca. W moim przypadku jest to Radojewo. Wyruszyliśmy więc ok. 11:30, by być z powrotem ok. 17:30. Nie wiem, ile km zrobiliśmy, ale zapewnie sporo…

Poprzednie wycieczki do Radojewa:

• Dziewicza Góra, Radojewo, Morasko: 30 km -3.02.2008r.
• Szczyt formy ranników wiosennych -24.02.2008r.
• Kokoryczowym Wzgórzem ku Cytadeli -28.02.2010r.
• W poszukiwaniu Wiosny: Radojewo -7.03.2010r.
• Wiosna tuż tuż! (luty 2011)
• Ranniki Zimowe w trzech odsłonach!
• Apogeum Ranników Zimowych

Wchodząc do parku w oczy rzuca się dobrze nam znany krajobraz: po lewej stronie kamienista droga w dół, do Warty, z przydrożną kapliczką. Po prawej: pałac rodu Von Treskow, zaniedbany, aczkolwiek widać ślady bytności firmy, która ma w posiadaniu owy dworek (świeżo wybetonowane murki obok wejścia oraz zabezpieczenia okien na oknach i drzwiach dworkowych „garaży”).

Idziemy dalej ścieżką… Niestety ani śladu po rannikach (spodziewałam się tego) -myślę, że w tym roku wykiełkują na przełomie stycznia /lutego. Mimo, że dziś wietrzny dzień -w parku cisza. Znam ten jego specyficzny mikroklimat, Radojewo jest magiczne. Wokół tylko cisza, świergot licznych ptaków (zwłaszcza dzięciołów -ten dźwięk będzie nam towarzyszył przez całą wycieczkę) oraz raz po raz -stukot koron drzew o siebie (wywołanym w górze wiatrem). Przyjemnie się idzie przez to bajkowe królestwo spokoju… Spoglądam na urokliwe platany obok stawów -jak zwykle zachwycają. Wychodząc z parku moją uwagę zwracają kolory okolicznych pól obsianych oziminą -są po prostu niesamowite, a dzisiejsze naturalne, słoneczne oświetlenie -dodaje im fantastycznego uroku i soczystych barw. Aż się chce wiosny

Idziemy powoli w dół, ku Warcie, małym nachyleniem poziomu, ale zawsze Nigdy nie szłam tą ścieżką -odkryłam coś nowego! Wokół same pola, liczne myśliwskie ambony, a przed nami -las. Odkrywam też obecność głogu i krzewów dzikiej róży, i nareszcie -przy zimie- odróżniam je od siebie dzięki rozmiarom i konarom Wkraczamy na leśną mini-szosę, by po chwili z niej zejść, cały czas w kierunku Warty. I w tym momencie czuję, że przekraczam jakąś niewidzialną granicę: widok, który wyłania mi się zza sosnowego lasku, po prostu mnie zachwyca. Staję na skraju tego cudownego miejsca i podziwiam: rozległa i szeroka polana, usiana kretowiskami i wyniosłymi, dumnymi, nadwarciańskimi dębami. Jest zarazem widokowa i bardzo kameralna -to mi się naprawdę podoba i od razu pragnę wrócić tu jeszcze raz, i to i wiosną, i latem, i jesienią

Idziemy łęgową polaną w lewo, mając po prawej stronie cały czas równolegle rzekę Wartę, schowaną za małym wierzbowym laskiem. Dochodzimy do znanego nam już potoku, przekraczamy go i udajemy się na rekonesans Warty. Cały czas towrzyszą nam już wspomnane wcześniej dzięcioły: stukoczą nie tyle o konary i gałęzie, co o szyszki (wydłubując nasiona), dzięki czemu namierzamy kilka tzw. „kuźni dzięcioła”. Fascynujące jest obserwowanie tego pięknego ptaka o ciekawym ubarwieniu: czarny frak, a pod spodem czerwone kalesony
Kuźnie -są to miejsca, w których dzięcioł się pożywia, wkładająć w zagłębienia między konarami lub w specjalnie wykutych miejscach w drzewie -szyszki, i wydłubuje z nich nasiona. Najłatwiej rozpoznać „kuźnię” po widoku i ilości spożytych szyszek na ziemi -po objedzeniu ptaszek po prostu zrzuca ją w dół, by spożyć następną

Słońce zaszło za chmury już kilka dobrych chwil temu i zaczyna bardzo powoli się ochładzać i ściemniać… Ruszamy jeszcze na chwilę wzdłuż Warty, by za kilka chwil podążać w stronę przystanku autobusowego linii nr 67. Okazuje się, że z miejsca, w którym jesteśmy -pół godziny nie jest wystarczającym limitem czasowym, by pokonać ową drogę (co oznacza, że byliśmy jakieś 3 km od przystanku, idąc trochę szybszym tempem, niż przeciętne ludzkie spacerowe 5 km/h). Myślę, że dziś zrobiliśmy minimum łącznie jakieś ponad 10 km: jak mi tego brakowało!

Oto dzięcioł w swojej kuźni:

//www.youtube.com/watch?v=QOYK8svouKs

Zdjęcia:

Dziś pierwszy dzień wiosny, która notabene w tym roku faktycznie powitała nas trochę wcześniej, niż w zeszłym -zarówno pod względem „pogodowym”, jak i astronomicznym

Na tę okazję fantastycznie wpasowały się Ranniki Zimowe (lub Wiosenne -jak kto woli ) z Rezerwatu „Kokoryczowe Wzgórze” w poznańskim Radojewie, które właśnie są w szczytowej fazie kwitnienia (Byłam tam nie tak dawno, na początku marca, ale wtedy nie było efektu takiego, jaki jest teraz).

Tytuł wpisu mówi sam za siebie: prawdziwe apogeum, czyli wielki, żółciutki dywan z kwiatów wita nas po wkroczeniu do parku. W połączeniu z wszechobecnym już śpiewem i świergotaniem ptaków, bezchmurnym niebem i słońcem -całość tworzy piękny, bajkowy klimat. Warto wspomnieć, że kwitnieniu ranników towarzyszą także pszczoły uwijające się wśród żółtych jak słoneczka, kwiatków!

Wszystkim, którzy jeszcze nie odwiedzili tego pięknego i jedynego w swoim rodzaju miejsca -polecam jak najszybszą wizytę, ponieważ każdy ciepły dzień wiosny niestety skraca czas życia tych niezwykłych roślin.

(Przypominam również, że Ranniki Zimowe są silnie trujące)

Marcowe słońce zachęcało do kolejnej rowerowej wycieczki, toteż postanowiłam wybrać się tym razem w okolice Poznania. Wybór padł na Rezerwat Śnieżycowy Jar (w gminie Murowana Goślina).

Chciałam po pierwsze zobaczyć śnieżyce, które tak cudnie kwitną co roku (z daleka widać, jakby tworzyły piękny biały dywan) oraz zwiedzić nadwarciański szlak rowerowy (który docelowo z Poznania biegnie bodajże aż do Międzychodu).

Obie rzeczy się udały, kilometraż całej trasy to ok. 54 km (znów ze zdecydowaną przewagą duktów leśnych i polnych), tym razem i ścieżka bardzo dobrze utrzymana i oznaczona Po prostu dobrze się nią jedzie.

Poprzednie wizyty w „Śnieżycowym Jarze” opisywałam tutaj:

Śnieżycowy Jar ożył! /Poznań -Biedrusko -Starczanowo -29.02.2008r. -wycieczka rowerowa

Śnieżycowy Jar znów ożył! (26.03.2011) -wycieczka piesza

Jednego tylko nie przewidziałam -takiego najazdu ludzi na rezerwat…

Piękna pogoda przyciągnęła nie tylko rowerzystów i spacerowiczów, ale również kilka dość sporych zorganizowanych grup nordic-walking’owych (tzw. „kijkarzy”) Osoby zmotoryzowane przy wjeździe i do Starczanowa, i do lasu niedaleko rezerwatu -zajmowały każdy wolny skrawek miejsca. Słowem: tłum. No tak, wszak wolny dzień + piękna pogoda = tłumy Ale to nic: przyjechałam, zrobiłam zdjęcia (niestety brak makro z uwagi na obecność strażników leśnych: można dostać mandat wychodząc poza barierkę) i czas było ruszać w drogę powrotną

Poniższą trasę pokonałam dwukrotnie, start i meta w Radojewie:

Pokaż Radojewo ?Śnieżycowy Jar (x2 = 54km) na większej mapie

Trasa pokazana jest w uproszczeniu, gdyż w niektórych miejscach „zbaczałam” ze szlaku robiąc zdjęcia.

Profil topograficzny trasy:

A oto zdjęcia:

Przedwiośnie już na całego Całe szczęście, bo zimy, choć pięknej, miałam już trochę dość, a każda pora roku musi mieć swoje 5 minut ;).

Ranniki jak co roku, są dla mnie oznaką, że wiosna już na dobre w drodze W tym roku powitamy ją o dzień wcześniej, niż zazwyczaj (ze względu na rok przystępny astronomiczny Pierwszy Dzień Wiosny to 20.03.br.).

Poprzednie wycieczki po „Kokoryczowym Wzgórzu”:

Wiosna tuż tuż! (luty 2011)

W poszukiwaniu Wiosny: Radojewo -7.03.2010r.

Kokoryczowym Wzgórzem ku Cytadeli -28.02.2010r.

Szczyt formy ranników wiosennych -24.02.2008r.

Dziewicza Góra, Radojewo, Morasko: 30 km -3.02.2008r.

Uwielbiam tą porę roku już od samego momentu jej wyczekiwania, wypatrywania jej symptomów… Wiosna niesie ze sobą niesamowitą radość po szarościach zimy, kwitnienie roślin, życie, śpiew ptaków, pierwsze promyki słońca i piękne, soczyste barwy natury… Aż chce się żyć!

Mamy w Poznaniu prawdziwe szczęście: możemy obserwować Ranniki Zimowe bardzo blisko naszego miasta, w Rezerwacie „Kokoryczowe Wzgórze”. Znajduje się on bardzo blisko Poznania, za Naramowicami -w Radojewie. Samochodem, nawet z drugiego końca miasta -dojazd zajmuje ok. 20 minut, autobusem MPK również da się tu dotrzeć bez przeszkód: kursuje tu linia 67 (Radojewo -Garbary). Dojazd jest wymarzony, ale warto wiedzieć, że jest to w końcu rezerwat, czyli bardziej, niż zwykle należy szanować tu przyrodę (NIE ZRYWAĆ roślin), i najlepiej obserwować rozrost i kwitnienie ranników z wydeptanego szlaku. Warto również pamiętać, że cała roślina Rannika Zimowego jest TRUJĄCA (nie wolno jej zrywać -grozi to ZATRUCIEM).

Ranniki, które widać poniżej -obserwowałam w ciągu niespełna dwóch tygodni, podczas trzech spacerów po Kokoryczowym Wzgórzu. Widać trzy etapy ich wzrostu: od przebijania się przez śnieg, który jeszcze zalegał w Parku, po stopniowy wzrost, aż do słonecznego marcowego dnia. Nie jest to jednak ich apogeum! -by zaobserwować Ranniki Zimowe w pełnej krasie i szczycie  kwitnienia polecałabym wizytę na Kokoryczowym Wzgórzu za tydzień (ok. 10.03.br), oczywiście warunkiem jest utrzymująca się pogoda bez śniegu i zbytnich przymrozków ;). Wtedy dopiero można będzie zaobserwować piękny, wiosenny, żółty dywan kwiatów

Wiosna tuż tuż -jako dowód zdjęcia- szczególnie radosny i przekonywujący jest widok obecnych już radojewskich ranników zimowych/wiosennych

Aż miło popatrzeć, jak kwitną i zwiastują wiosnę

W ramach porównania postanowiłam sobie przypomnieć ranniki z zeszłego roku -i okazało się, że tegoroczna zima jest cieplejsza: zeszłoroczne ranniki pojawiły się o prawie m-c później (byliśmy tam dokładnie 28.02.2010).

RADOJEWO:

[See image gallery at mojewyprawy.com]

Źródełko:

//www.youtube.com/watch?v=HomWSDLfNyg

DĘBINA:

[See image gallery at mojewyprawy.com]

Zaskroniec:

//www.youtube.com/watch?v=5dCnd3Cza34

Wiewiórka:

//www.youtube.com/watch?v=WaBbNdUpXWU

Jak co roku o tej porze, stęskniona za Panią Wiosną, postanowiłam jej poszukać i utwierdzić się w przekonaniu, że Jej przybycie jest bardziej, niż rychłe…

Zatęskniłam również za Radojewem, które uwielbiam i które już dawno dołączyło do moich ulubionych miejsc; zapomina się w nim o wszystkim i zatraca w specyficznym klimacie… Kocham spacerować po Kokoryczowym Wzgórzu, łapać na wpół dziekie koty w kadr aparatu,  odwiedzać bobry budujące swe żeremia, podziwiać ruiny na wzgórzu, i kwiaty: ranniki, kokorycze… Ach

Niestety mało już miejsc posiada to magiczne COŚ, co sprawia, że po prostu chce nam się tam WRACAĆ.

Choćby szukająć Pani Wiosny

W przededniu Dnia Kobiet (czyli również i ww. Pani ) wyruszyliśmy więc w drogę poznańskim MPK, w kierunku Radojewa.

Przede wszystkim, i co oczywiście warto wspomnieć -pozytywnie zaskoczył nas widok Mobilnego Automatu Biletowego zamontowanego w -hmm, „niszowej” linii autobusu 67, kursującego do Radojewa

Oby więcej takich inicjatyw poznańskiego MPK!

Linia ta w ogóle wydaje mi się wyjątkowa, jak na Poznań; zawsze jadąc jej trasą zapominam, że to nadal miast To przez widoki, tak niasamowite i klimatyczne…

Ok, wysiadamy więc

Zawsze podobał mi się mur, bardzo blisko przystanku; niby tak banalny, ale tak naprawdę jest tu „szarą eminencją”.

Wprowadza w klimat Radojewa i parku, a przy bliższym zaznajomieniu się z nim możemy odczytać wprost z cegieł (a dokładniej ze stempli na nich) niezwykłą historię niegdysiejszej wsi -tak, to tu wyrabiano cegły na potrzeby wybudowania Cytadeli.

(Jako ciekawostkę dodam, że tylko jedna cegła na murze nie pasuje do reszty: zamiast nazwy „Radoiewo” nosi imię „Praemnitz” -zainteresowanych odsyłam pod wiatę przystankową MPK )

Po kilku zdjęciach udajemy się dalej, w kierunku Kokoryczowego Wzgórza.

Dworek nadal stoi, dokładnie w takim samym stanie jak przed niemal rokiem -trochę to smutne biorąc pod uwagę jego historię i potencjał… Po prostu szkoda naprawdę ciekawego obiektu architektonicznego.

Niestety już na wstępie konfrontacja z wandalami -dwójka szalejących na quadach osób niezwykle nas oburzyła. Wyjeżdżali właśnie z parku (!) pozostawiając po sobie spore zniszczenia; pół biedy gdyby jeździli tylko po oficjalnych ścieżkach! Niestety zdążyli narobić szkód na wzgórzach, niszcząc różne rośliny, w tym i ranniki :/

Nie mam pojęcia, co skłania wandali do niszczenia czegoś tak pięknego, jak przyroda; pomijając moralność -nawet wbrew prawu.

Wchodząc głębiej w park -uwadze nie uszły oczywiście ranniki zimowe, swoiste królowe obecnej pory roku -przedwiośnia

To tylko jeden z powodów, by wybrać się do radojewskiego parku na weekendową wycieczkę, zapewniam!

Spacer po parku jak zwykle odprężał, zdążyliśmy nawet zrobić sobie spacer do najodleglejszego miejsca -stawów z pięknymi, rozłożystymi platanami. To kolejne magiczne miejsce, tak spokojne, że można usłyszeć nie tylko mały strumyk przecinający akweny i śpiew ptaków, ale też własne myśli…

Po drodze minęliśmy też cmentarzyk byłych właścicieli -rodziny von Treskow.

Co ciekawe, systematycznie ktoś ich odwiedza, o czym świadczą świeże znicze na grobach.

Spacer zakończyliśmy wędrówką po dróżce wiodącej nieopodal pól, kierując się ku przystankowi MPK.

I znów mieliśmy szczęście trafić na ten sam autobus, z zamontowanym biletomatem

Jednym słowem: Wiosna już jest, powoli przejmuje dowodzenie, a Pani Zimie mówimy „bye bye” minimum do grudnia!

Oto zdjęcia:

Nasza pierwsza wycieczka do Radojewa odbyła się w zarazem w ostatni weekend, jak i dzień lutego.

Dobry czas na spacer, rozchodzenie nowych butów i wyrwanie się z zimowego letargu, tym bardziej, iż pozostałości po zimie nareszcie odchodzą powoli w niepamięć

Pogoda od początku nam sprzyjała; błękitne niebo i temperatura na plusie to było naprawdę coś motywującego

Pojechaliśmy więc autobusem linii 67, by na radojewskiej pętli wysiąść.

Idąc ulicą Piołunową w kierunku Kokoryczowego Wzgórza możemy zaobserwować ciekawy widok: po prawej stronie stara stodoła tylko pozornie „straszy” swoim widokiem. Kiedy tylko podejdzie się bliżej, zauważy się w niej coś ciekawego -odsłonięte cegły są bardzo nietypowe, po ich strukturze widać bowiem, że nie były standardowo wypalane w piecu, ale wysychały na wolnym powietrzu.

Świadczy to o tym, że stodoła ta jest bardzo stara, może nawet starsza, niż radojewski dworek.

Idąc dalej, oczywiście naszą uwagę zwróciły ranniki zimowe (albo raczej „wiosenne” ) dopiero co wyłaniające się na zewnątrz.

Był to też poniekąd jeden z celów naszej wycieczki -ranniki jako zwiastun zbliżającej się wielkimi krokami wiosny

Dotarliśmy również na pseudo-ruiny, malownicze, jak zawsze

Spacer po Kokoryczowym Wzgórzu jak zawsze sprawia, że w ogóle nie czuję się, jak w obrębie miasta, a co dopiero w Poznaniu…

Najbardziej spodobała mi się koza w oknie niestety nie chciała wyjść ze swojego przytulnego schronienia.

Ze wzgórza przy dobrej widoczności da się dostrzec odrobinę poligonu w Biedrusku, ciekawy widok.

Niestety my musieliśmy już prawie biec na autobus powrotny

Jak wskazuje tytuł wpisu, z Radojewa udaliśmy się wprost na Cytadelę, gdzie to Wojtek miał mi do opowiedzenia szczegółową jej historię.

Z Rawelinu nr IV powoli, spacerkiem, poczłapaliśmy dawną fosą w kierunku Rawelinu nr I.

Pogoda nieco się zepsuła, ale nam w ogóle to nie przeszkadzało No i miałam rzadką -jak dla mnie- okazję sfotografować stemple na cegłach Cytadeli Poznańskiej.

Świetna wycieczka, polecam każdemu -zarówno rodowitemu Poznaniakowi, jak i przybyszowi z innych okolic Polski- każdy odnajdzie coś dla siebie.

Nie kazdy Poznaniak wie przecież, że Cytadela Poznańska -a właściwie „Fort Winiary”-  jest jedną z dwóch w skali Polski… (Stosowne źródło)

Ale nie o tym tutaj…

W każdym razie zachęcam jak najbardziej do spaceru po naszej Cytadeli pod kątem historycznym, zarówno z przewodnikiem, który nie tylko ciekawie opowie, ale -a nuż- zafascynuje; jak i równie ciekawą lekturą we własnym zakresie