TEN ARTYKUŁ, ZDJĘCIA I VIDEO OPISANO W WIADOMOŚCIACH PORTALU TVN24 O RANNIKACH ZIMOWYCH!

Link dostępny TUTAJ.

Na dworze coraz cieplej, i nie wiem, czy to przypadek i zwykły zbieg okoliczności, ale wiosna zaczęła się w tym roku dokładnie 1 marca

Tradycyjnie, aby uczcić jej nadejście -wybrałam się podziwiać ranniki zimowe/wiosenne (obie nazwy funkcjonują w nazewnictwie roślin) do poznańskiego Radojewa -do Parku „Kokoryczowe Wzgórze” Dzień w pełni sprzyjał: 6 stopni na plusie, dużo słońca i wreszcie można było nacieszyć się spacerowaniem bez czapki i rękawiczek

W poniższych relacjach można obejrzeć fotografie ranników z lat poprzednich (i nie tylko):

• Flinta, Kończak i ranniki, czyli wiosna w środku zimy
• Apogeum Ranników Zimowych
• Ranniki Zimowe w trzech odsłonach!
• Wiosna tuż tuż! (luty 2011)
• W poszukiwaniu Wiosny: Radojewo -7.03.2010r.
• Kokoryczowym Wzgórzem ku Cytadeli -28.02.2010r.
• Szczyt formy ranników wiosennych -24.02.2008r.
• Dziewicza Góra, Radojewo, Morasko: 30 km -3.02.2008r.

//www.youtube.com/watch?v=Lvp0kD1zXpQ

Zdjęć ranników aż do przesady, ale chyba warto, skoro są one tylko jeden raz w roku, i to jeszcze pierwsze -po zimie!

Dziś pierwszy dzień wiosny, która notabene w tym roku faktycznie powitała nas trochę wcześniej, niż w zeszłym -zarówno pod względem „pogodowym”, jak i astronomicznym

Na tę okazję fantastycznie wpasowały się Ranniki Zimowe (lub Wiosenne -jak kto woli ) z Rezerwatu „Kokoryczowe Wzgórze” w poznańskim Radojewie, które właśnie są w szczytowej fazie kwitnienia (Byłam tam nie tak dawno, na początku marca, ale wtedy nie było efektu takiego, jaki jest teraz).

Tytuł wpisu mówi sam za siebie: prawdziwe apogeum, czyli wielki, żółciutki dywan z kwiatów wita nas po wkroczeniu do parku. W połączeniu z wszechobecnym już śpiewem i świergotaniem ptaków, bezchmurnym niebem i słońcem -całość tworzy piękny, bajkowy klimat. Warto wspomnieć, że kwitnieniu ranników towarzyszą także pszczoły uwijające się wśród żółtych jak słoneczka, kwiatków!

Wszystkim, którzy jeszcze nie odwiedzili tego pięknego i jedynego w swoim rodzaju miejsca -polecam jak najszybszą wizytę, ponieważ każdy ciepły dzień wiosny niestety skraca czas życia tych niezwykłych roślin.

(Przypominam również, że Ranniki Zimowe są silnie trujące)

Przedwiośnie już na całego Całe szczęście, bo zimy, choć pięknej, miałam już trochę dość, a każda pora roku musi mieć swoje 5 minut ;).

Ranniki jak co roku, są dla mnie oznaką, że wiosna już na dobre w drodze W tym roku powitamy ją o dzień wcześniej, niż zazwyczaj (ze względu na rok przystępny astronomiczny Pierwszy Dzień Wiosny to 20.03.br.).

Poprzednie wycieczki po „Kokoryczowym Wzgórzu”:

Wiosna tuż tuż! (luty 2011)

W poszukiwaniu Wiosny: Radojewo -7.03.2010r.

Kokoryczowym Wzgórzem ku Cytadeli -28.02.2010r.

Szczyt formy ranników wiosennych -24.02.2008r.

Dziewicza Góra, Radojewo, Morasko: 30 km -3.02.2008r.

Uwielbiam tą porę roku już od samego momentu jej wyczekiwania, wypatrywania jej symptomów… Wiosna niesie ze sobą niesamowitą radość po szarościach zimy, kwitnienie roślin, życie, śpiew ptaków, pierwsze promyki słońca i piękne, soczyste barwy natury… Aż chce się żyć!

Mamy w Poznaniu prawdziwe szczęście: możemy obserwować Ranniki Zimowe bardzo blisko naszego miasta, w Rezerwacie „Kokoryczowe Wzgórze”. Znajduje się on bardzo blisko Poznania, za Naramowicami -w Radojewie. Samochodem, nawet z drugiego końca miasta -dojazd zajmuje ok. 20 minut, autobusem MPK również da się tu dotrzeć bez przeszkód: kursuje tu linia 67 (Radojewo -Garbary). Dojazd jest wymarzony, ale warto wiedzieć, że jest to w końcu rezerwat, czyli bardziej, niż zwykle należy szanować tu przyrodę (NIE ZRYWAĆ roślin), i najlepiej obserwować rozrost i kwitnienie ranników z wydeptanego szlaku. Warto również pamiętać, że cała roślina Rannika Zimowego jest TRUJĄCA (nie wolno jej zrywać -grozi to ZATRUCIEM).

Ranniki, które widać poniżej -obserwowałam w ciągu niespełna dwóch tygodni, podczas trzech spacerów po Kokoryczowym Wzgórzu. Widać trzy etapy ich wzrostu: od przebijania się przez śnieg, który jeszcze zalegał w Parku, po stopniowy wzrost, aż do słonecznego marcowego dnia. Nie jest to jednak ich apogeum! -by zaobserwować Ranniki Zimowe w pełnej krasie i szczycie  kwitnienia polecałabym wizytę na Kokoryczowym Wzgórzu za tydzień (ok. 10.03.br), oczywiście warunkiem jest utrzymująca się pogoda bez śniegu i zbytnich przymrozków ;). Wtedy dopiero można będzie zaobserwować piękny, wiosenny, żółty dywan kwiatów

Wiosna tuż tuż -jako dowód zdjęcia- szczególnie radosny i przekonywujący jest widok obecnych już radojewskich ranników zimowych/wiosennych

Aż miło popatrzeć, jak kwitną i zwiastują wiosnę

W ramach porównania postanowiłam sobie przypomnieć ranniki z zeszłego roku -i okazało się, że tegoroczna zima jest cieplejsza: zeszłoroczne ranniki pojawiły się o prawie m-c później (byliśmy tam dokładnie 28.02.2010).

RADOJEWO:

[See image gallery at mojewyprawy.com]

Źródełko:

//www.youtube.com/watch?v=HomWSDLfNyg

DĘBINA:

[See image gallery at mojewyprawy.com]

Zaskroniec:

//www.youtube.com/watch?v=5dCnd3Cza34

Wiewiórka:

//www.youtube.com/watch?v=WaBbNdUpXWU

Jak co roku o tej porze, stęskniona za Panią Wiosną, postanowiłam jej poszukać i utwierdzić się w przekonaniu, że Jej przybycie jest bardziej, niż rychłe…

Zatęskniłam również za Radojewem, które uwielbiam i które już dawno dołączyło do moich ulubionych miejsc; zapomina się w nim o wszystkim i zatraca w specyficznym klimacie… Kocham spacerować po Kokoryczowym Wzgórzu, łapać na wpół dziekie koty w kadr aparatu,  odwiedzać bobry budujące swe żeremia, podziwiać ruiny na wzgórzu, i kwiaty: ranniki, kokorycze… Ach

Niestety mało już miejsc posiada to magiczne COŚ, co sprawia, że po prostu chce nam się tam WRACAĆ.

Choćby szukająć Pani Wiosny

W przededniu Dnia Kobiet (czyli również i ww. Pani ) wyruszyliśmy więc w drogę poznańskim MPK, w kierunku Radojewa.

Przede wszystkim, i co oczywiście warto wspomnieć -pozytywnie zaskoczył nas widok Mobilnego Automatu Biletowego zamontowanego w -hmm, „niszowej” linii autobusu 67, kursującego do Radojewa

Oby więcej takich inicjatyw poznańskiego MPK!

Linia ta w ogóle wydaje mi się wyjątkowa, jak na Poznań; zawsze jadąc jej trasą zapominam, że to nadal miast To przez widoki, tak niasamowite i klimatyczne…

Ok, wysiadamy więc

Zawsze podobał mi się mur, bardzo blisko przystanku; niby tak banalny, ale tak naprawdę jest tu „szarą eminencją”.

Wprowadza w klimat Radojewa i parku, a przy bliższym zaznajomieniu się z nim możemy odczytać wprost z cegieł (a dokładniej ze stempli na nich) niezwykłą historię niegdysiejszej wsi -tak, to tu wyrabiano cegły na potrzeby wybudowania Cytadeli.

(Jako ciekawostkę dodam, że tylko jedna cegła na murze nie pasuje do reszty: zamiast nazwy „Radoiewo” nosi imię „Praemnitz” -zainteresowanych odsyłam pod wiatę przystankową MPK )

Po kilku zdjęciach udajemy się dalej, w kierunku Kokoryczowego Wzgórza.

Dworek nadal stoi, dokładnie w takim samym stanie jak przed niemal rokiem -trochę to smutne biorąc pod uwagę jego historię i potencjał… Po prostu szkoda naprawdę ciekawego obiektu architektonicznego.

Niestety już na wstępie konfrontacja z wandalami -dwójka szalejących na quadach osób niezwykle nas oburzyła. Wyjeżdżali właśnie z parku (!) pozostawiając po sobie spore zniszczenia; pół biedy gdyby jeździli tylko po oficjalnych ścieżkach! Niestety zdążyli narobić szkód na wzgórzach, niszcząc różne rośliny, w tym i ranniki :/

Nie mam pojęcia, co skłania wandali do niszczenia czegoś tak pięknego, jak przyroda; pomijając moralność -nawet wbrew prawu.

Wchodząc głębiej w park -uwadze nie uszły oczywiście ranniki zimowe, swoiste królowe obecnej pory roku -przedwiośnia

To tylko jeden z powodów, by wybrać się do radojewskiego parku na weekendową wycieczkę, zapewniam!

Spacer po parku jak zwykle odprężał, zdążyliśmy nawet zrobić sobie spacer do najodleglejszego miejsca -stawów z pięknymi, rozłożystymi platanami. To kolejne magiczne miejsce, tak spokojne, że można usłyszeć nie tylko mały strumyk przecinający akweny i śpiew ptaków, ale też własne myśli…

Po drodze minęliśmy też cmentarzyk byłych właścicieli -rodziny von Treskow.

Co ciekawe, systematycznie ktoś ich odwiedza, o czym świadczą świeże znicze na grobach.

Spacer zakończyliśmy wędrówką po dróżce wiodącej nieopodal pól, kierując się ku przystankowi MPK.

I znów mieliśmy szczęście trafić na ten sam autobus, z zamontowanym biletomatem

Jednym słowem: Wiosna już jest, powoli przejmuje dowodzenie, a Pani Zimie mówimy „bye bye” minimum do grudnia!

Oto zdjęcia:

Nasza pierwsza wycieczka do Radojewa odbyła się w zarazem w ostatni weekend, jak i dzień lutego.

Dobry czas na spacer, rozchodzenie nowych butów i wyrwanie się z zimowego letargu, tym bardziej, iż pozostałości po zimie nareszcie odchodzą powoli w niepamięć

Pogoda od początku nam sprzyjała; błękitne niebo i temperatura na plusie to było naprawdę coś motywującego

Pojechaliśmy więc autobusem linii 67, by na radojewskiej pętli wysiąść.

Idąc ulicą Piołunową w kierunku Kokoryczowego Wzgórza możemy zaobserwować ciekawy widok: po prawej stronie stara stodoła tylko pozornie „straszy” swoim widokiem. Kiedy tylko podejdzie się bliżej, zauważy się w niej coś ciekawego -odsłonięte cegły są bardzo nietypowe, po ich strukturze widać bowiem, że nie były standardowo wypalane w piecu, ale wysychały na wolnym powietrzu.

Świadczy to o tym, że stodoła ta jest bardzo stara, może nawet starsza, niż radojewski dworek.

Idąc dalej, oczywiście naszą uwagę zwróciły ranniki zimowe (albo raczej „wiosenne” ) dopiero co wyłaniające się na zewnątrz.

Był to też poniekąd jeden z celów naszej wycieczki -ranniki jako zwiastun zbliżającej się wielkimi krokami wiosny

Dotarliśmy również na pseudo-ruiny, malownicze, jak zawsze

Spacer po Kokoryczowym Wzgórzu jak zawsze sprawia, że w ogóle nie czuję się, jak w obrębie miasta, a co dopiero w Poznaniu…

Najbardziej spodobała mi się koza w oknie niestety nie chciała wyjść ze swojego przytulnego schronienia.

Ze wzgórza przy dobrej widoczności da się dostrzec odrobinę poligonu w Biedrusku, ciekawy widok.

Niestety my musieliśmy już prawie biec na autobus powrotny

Jak wskazuje tytuł wpisu, z Radojewa udaliśmy się wprost na Cytadelę, gdzie to Wojtek miał mi do opowiedzenia szczegółową jej historię.

Z Rawelinu nr IV powoli, spacerkiem, poczłapaliśmy dawną fosą w kierunku Rawelinu nr I.

Pogoda nieco się zepsuła, ale nam w ogóle to nie przeszkadzało No i miałam rzadką -jak dla mnie- okazję sfotografować stemple na cegłach Cytadeli Poznańskiej.

Świetna wycieczka, polecam każdemu -zarówno rodowitemu Poznaniakowi, jak i przybyszowi z innych okolic Polski- każdy odnajdzie coś dla siebie.

Nie kazdy Poznaniak wie przecież, że Cytadela Poznańska -a właściwie „Fort Winiary”-  jest jedną z dwóch w skali Polski… (Stosowne źródło)

Ale nie o tym tutaj…

W każdym razie zachęcam jak najbardziej do spaceru po naszej Cytadeli pod kątem historycznym, zarówno z przewodnikiem, który nie tylko ciekawie opowie, ale -a nuż- zafascynuje; jak i równie ciekawą lekturą we własnym zakresie

Jak się okazuje, „Kokoryczowe Wzgórze” w Radojewie jest kokoryczowe nie tylko z nazwy!

Miałam okazję się o tym przekonać odwiedzając w pewne kwietniowe popołudnie ów rezerwat

Zapraszam do obejrzenia zdjęć pięknych roślin, które można podziwiać tam co roku