Czasami bywa tak, że będąc w jednym miejscu kilka razy -nie odkrywa się go w pełni, tzn. potencjału, magii… I wbrew pozorom, trzeba tam pojechać przysłowiowy „dziesiąty (lub setny) raz”, by dostrzec to, czego za pierwszym razem się nie dostrzegło…
Tak też było z miejscowością o dyskusyjnej nazwie „Kłopot”, tuż przy samej granicy polsko -niemieckiej.
Mimo, iż bywałam nieopodal kilkukrotnie, nie wiedziałam, że… stoi tam most!
I to nie byle jaki…

Jak pisze portal www.powiatslubicki.pl:

Wybudowany w okresie międzywojennym most łączył Kłopot (Kloppitz) z Fürstenbergiem (obecnie nadbrzeżna dzielnica Eisenhüttenstadt). W roku 1945, podczas odwrotu wojsk niemieckich środkowa ? stalowa- część mostu została wysadzona w powietrze. Powstał w ten sposób specyficzny w swym wyglądzie przerwany most wchodzący głęboko w koryto Odry. W roku 2000, kiedy prowadzono remonty wałów przeciwpowodziowych, po zdjęciu wierzchniej warstwy ziemi odkryto szczątki żołnierza niemieckiego w kompletnym umundurowaniu oraz liczne niewybuchy, różnego kalibru pociski i elementy uzbrojenia.

Most, a raczej polska połowa jego ruiny (po niemieckiej stronie po moście nie ma ani śladu, oprócz braku w zadrzewieniu wałów), jest w dość opłakanym stanie, co nie przeszkadza licznym turystom (z całej Polski) w jego zwiedzaniu. Betonowa konstrukcja nadszarpnięta znakiem czasów (i zapewne -wnioskując po dziurach- materiałami wybuchowymi), stanowi bardzo malowniczy punkt na tle szerokiej, granicznej rzeki Odry…

Warto go zobaczyć, tym bardziej, iż okolica Kłopotu jest dość dzika i stanowi piękną ostoję ptactwa (np. bocian biały, bocian czarny, czapla siwa, gęś gęgawa, żuraw etc.)

W samej miejscowości Kłopot znajduje się Muzeum Bociana Białego.

Cytat z portalu powiatslubicki.pl:

Utworzone w 2003 r. z inicjatywy ZO LOP w Zielonej Górze. Prowadzi edukację przyrodniczą ze szczególnym naciskiem na biologię i ekologię bociana białego. Ponadto w budynku znajduje się ekspozycja poświęcona bocianowi i okolicznej przyrodzie. Muzeum posiada miejsca noclegowe. W sąsiedztwie usytuowana jest wieża widokowa, z której można podziwiać bocianią wieś i jej mieszkańców ? bociany białe, które gnieżdżą się tu w ilości około 20 par. W latach 80-tych były tu 33 lęgowe pary.

Szerzej o moście można przeczytać na portalu polskaniezwykła.pl, czy kochajlubuskie.pl.

Oto zdjęcia mostu:

Jak się okazuje, „Kokoryczowe Wzgórze” w Radojewie jest kokoryczowe nie tylko z nazwy!

Miałam okazję się o tym przekonać odwiedzając w pewne kwietniowe popołudnie ów rezerwat

Zapraszam do obejrzenia zdjęć pięknych roślin, które można podziwiać tam co roku

SEZON ROWEROWY 2008 UWAŻAM ZA jak najbardziej OTWARTY !!!

(pierwszy wyjazd bez rękawiczek zimowych )

Dzisiaj postanowiliśmy pojechać PÓŁNOCNYM szlakiem zahaczając o kawałek, wycinek z Poznańskiego Pierścienia Rowerowego

stąd tytuł artykułu; trasa łącznie wyniosła 70 km.

Wyprawa wiodła najpierw przez Rusałkę, gdzie miałam okazję uchwycić mojego Authora Solutiona po tunningu

Stamtąd pojechaliśmy bardzo urokliwą trasą do nieodległego Strzeszynka. Trasa była pełna rowerzystów korzystających -podobnie jak my- z pierwszego prawdziwie wiosennego, ciepłego słońca

Docierając do Kiekrza -wjechaliśmy na Poznański Pierścień Rowerowy, o czym świadczyło oznakowanie na drzewach.

Dalszy odcinek Pierścienia i zarazem -wyjazdu- biegł poligonem Biedrusko (mieliśmy szczęście, szlaban otwarty ). Na tym etapie mój licznik pokazywał nieco ponad 30 km.

Jadąc poligonem -zwiedziliśmy jeszcze kościółek, a właściwie jego ruiny (dawna parafia w Chojnicy). Gdy tworzono biedruski poligon -miasteczko zostało wysiedlone, a kościółek pozostał i niszczeje do dziś.

Dłuższy dzień nareszcie pozwala na dłuższą jazdę rowerem

Kończąc, z biedruskiego poligonu wjechaliśmy do Moraska, a stamtąd dobrze znanym już szlakiem zoltym do Umultowa

Niedaleko Poznania znajduje się przepiękny park.

Można tam dojechać bardzo tanim kosztem,

wsiadamy bowiem w autobus linii 67 (MPK), który kursuje mniej-więcej co 30 min. z dworca Śródka.

Przepiękny park znajduje się w miejscowości o nazwie Radojewo -jest to obecnie teren wcielony już w obszar Poznania.

Obszar ten jest objęty ścisłą ochroną (rezerwat nosi ‚malowniczą’ nazwę Kokoryczowe Wzgórze ) .

Zwiedzanie radojewskiego parku rozpoczęliśmy od widoku dworku, który pomimo swojego wieku -prezentuje się nienajgorzej.

Jestem pewna, że niegdyś, jeszcze w czasach swojej świetności musiał być jeszcze piękniejszym uosobieniem zamysłów swojego twórcy

Przechadzając się po Kokoryczowym Wzgórzu trafiliśmy w końcu na nieco zagadkowe, romantyczne ruiny

Są to jednak w rzeczywistości pseudo-ruiny, wybudowane w modnym stylu ówczesnych czasów jeszcze w czasach posiadania parku przez swojego prawowitego właściciela.

Szkoda

Niesamowite emocje daje chwila, kiedy przechadzając się po parku -ujrzy się je, gdyż położenie ruin nie jest nigdzie konkretnie opisane… Po prostu trzeba odkryć je samemu

Kolejną cudowną niespodzianką było napotkanie na naszej drodze pięknego stawu, zamarzniętego, malowniczego, tajemniczego… oraz przeciągające uwagę, znajdujące się w jego sąsiedztwie platany, piękne, dumne i pełne powagi…

Później schodząc już z Kokoryczowego Wzgórza, przeszliśmy jeszcze na spacer po tamtejszych terenach

Przedstawione zdjęcia na pewno nie oddadzą piękna tego terenu; one mogą Was tylko zachęcić!