Zapraszam na STRONĘ PRODUCENTA

Sztycę zakupiłam stosunkowo niedawno, pod koniec kwietnia, ale od pierwszego metra zaczełam dostrzegać jej zalety i? dosłownie się w niej zakochałam

Miałam dość jeżdżenia po wszelkich nierównościach (dziury, korzenie, nierówne płyty chodnikowe, brukowe, studzienki, muldy etc.) i męczenia się na zwykłej, sztywnej sztycy? Potrzebowałam zmiany, ale kontrolowanej -takiej bez zmiany najważniejszej części mojego roweru: ramy. Jako, że obecnie jeżdżę raczej stylem trekkingowym, to zmiana na fulla w ogóle nie wchodziła w grę.

Co zatem łączy ramę z siedziskiem rowerzysty? -Sztyca!

To może być rozwiązanie -pomyślałam, i zaczęłam rozglądać się w ofercie amortyzowanych sztyc w poznańskich sklepach pod kątem ich efektywności. Wiele z nich przypominało tradycyjne wsporniki siodła, z jednym małym detalem: ?harmonijką? u góry mającą ukryć cały mechanizm. Jedynie jedna wyróżniała się swoją budową: była zdecydowanie inna, niż pozostałe.

Wyeksponowany mechanizm, recenzje innych użytkowników i filmik na youtube tak dostatecznie przekonał mnie o jej skuteczności, że postanowiłam ją sobie czym prędzej sprawić

PIERWSZE WRAŻENIE?

Byłam podekscytowana i nie mogłam doczekać się pierwszej jazdy na nowej sztycy do tego stopnia, że zmusiłam Wojtka do jak najszybszego jej montażu

Cóż, troszkę bałam się jedynie jednej rzeczy: mianowicie, że cały mechanizm, pomimo swej skuteczności -nie będzie w stanie mnie amortyzować ze względu mojej za niskiej wagi (czyli zbyt małego nacisku).

Okazało się jednak, że bardzo się myliłam! Sztycę da się regulować (kluczem imbusowym) i napinać sprężynę tak, by ta była jak najbardziej dopasowana do użytkownika. Jednym słowem -pod tym względem moje obawy całkowicie się rozwiały

PIERWSZY KILOMETR?

Nie spodziewałam się tego, sztyca działała rewelacyjnie! Po prostu wsiadłam na rower i -ciągle siedząc- zjechałam po pierwszej górce, którą napotkałam, choć zazwyczaj pokonuję ją stojąc tylko na pedałach.

Efekt był zdumiewający -nierówności prawie w ogóle się nie czuje, a sztyca kontrolowanie przywraca sylwetkę rowerzysty do poprzedniej pozycji (sprzed nierówności) zgodnie z zasadami fizyki!

Czyli -mówiąc po polsku ? beztrosko jedzie się siedząc na siodełku po ostrych dziurach -zupełnie tego nie czując!

?30 KILOMETRÓW PÓŹNIEJ?

Zupełnie nie czułam nierówności wzorowo pokonując odcinek kontrolny pełen muld i korzeni -siedząc sobie wesoło na siodełku , jak i pokonując dziś drogę do -i z- pracy pełną różnych dziwacznych studzienek kanalizacyjnych i wyrw w asfalcie?

Czuję się jak na fullu -i to bez konieczności zmiany ramy! Po prostu to sztyca pracuje za drugi amortyzator. Od teraz już zupełnie świadomie -i specjalnie- wjeżdżam w dziury, by lekko się pobujać Nic nie piszczy, nie wymaga żadnych specjalistycznych narzędzi -wszystko tak, jak lubię: prosto I żałuję jedynie jednego: że nie kupiłam jej wcześniej?

PARAMETRY:

Kolor: czarny

Rozmiar: 27,2 mm

Waga realna: 778 g

Oto, jak sztyca prezentuje się obecnie:

Za oknem środek zimy, więc niech zagości tutaj trochę lata Nic to, że zeszłego -ważne, że zdjęcia przywołują bardzo miłe wspomnienia i, że do następnego lata tylko cztery i pół miesiąca

Kontynuując swoje „rowerowe podboje” województwa lubuskiego, w jeden z ostatnich dni kwietnia wybrałam się na kolejne niepoznane jeszcze szlaki i trasy: Gryżyńskim Parkiem Krajobrazowym oraz żółtym szlakiem. Słońce piekło niemiłosiernie -pogoda pobiła swój tegoroczny rekord ciepła (29 stopni!), a ja pobiłam tegoroczny kilometraż: 75 km

Przebieg trasy:

Nietkowice -Będów -Grabin -Gryżyna -Bytnica -Struga -Łochowice -Krosno Odrzańskie -Połupin -Ciemnice -Laski -Nietków

Pokaż Doliną Gryżynki na większej mapie

Z początku planując trasę -zastanawiałam się od której strony zacząć. Ostatecznie zdecydowały dwa niezawodne czynniki: po pierwsze warto „na pierwszy ogień” pokonać najdalszy odcinek (najdalej wysunięty odległościowo), by później po prostu wracać (odległość w miarę czasu będzie się zmniejszać, a jak wiadomo -zmęczenie zwiększać). Po drugie, choć z mapy nie wynikało to bezpośrednio -miałam do czynienia z doliną dużej rzeki, którą w tym przypadku była Odra, a jak wiadomo -lepiej w dolinę zjeżdżać, niż z niej wyjeżdżać Także nieprzypadkowo pokonana przeze mnie droga ma kierunek taki, jaki ma

Trasa w większości prowadzi drogami leśnymi i szutrowymi: asfaltem jedzie się od Nietkowic do wjazdu do Gryżyńskiego PK oraz z miasteczka Gryżyna -do Połupina (za Krosnem Odrzańskim). Oprócz Drogi Krajowej nr 29 (którą notabene jedzie się tylko krótki odcinek z Krosna Odrz. do Połupina), na innych asfaltowych trasach natężenie ruchu samochodowego jest bardzo małe, co podwyższa przyjemność z jazdy i oczywiście bezpieczeństwo. Dodatkowo od Łochowic do samego Krosna Odrz. poprowadzona jest ścieżka rowerowo-piesza, co bardzo pozytywnie mnie zaskoczyło

Co do duktów: ścieżkę Gryżyńskim Parkiem Krajobrazowym wg mnie można podzielić na dwie części: do miejscowości Grabin jest ona ciemna, tajemnicza i dziewicza (chwilami miałam lekkiego stracha i wątpliwości co do zasadności wjazdu w niektóre jej rejony -spowodowane jest to poniekąd wyeksponowaną działalnością dzikiej zwierzyny). Od Grabina aż do Gryżyny (pomijając okolice starego młyna w Zaskórzu i ścieżkę poprowadzoną dnem wąskiego jaru wyściełanego gęstym dywanem dębowych liści, który w „porze deszczowej” zapewne zamienia się w rwący potok) szlak jest bardziej odkryty, jasny i również bardziej malowniczy.

Po szlaku żółtym spodziewałam się zaś dość dużej różnicy poziomów, górek i wzniesień -okazało się, że nic z tego Trakt jest piękny, wiedzie łatwo przejezdnymi piaskowymi duktami leśnymi, w pokonywaniu których towarzyszą nam z lewej strony tory kolejowe towarowej linii Gubin -Czerwieńsk, a z prawej wzniesienia Wału Zielonogórskiego. Malownicza, również rzadko uczęszczana trasa, która była wspaniałym zwieńczeniem mojego wyjazdu

Oto zdjęcia:

Niedawno, pomimo zimowej aury i dość niskich temperatur, blisko Poznania otwarto zupełnie nową atrakcję turystyczną: mowa o wieży widokowej w Wielkopolskim Parku Narodowym (gmina Mosina).

Aż chciałoby się krzyknąć: „nareszcie!”.

NARESZCIE, bo ciągle takich obiektów jest w Poznaniu i sąsiedztwie za mało, a miłośników punktów widokowych w naszym rejonie nie brakuje (sama jestem ich zapaloną miłośniczką ). Pod/Poznańskie wieże widokowe właściwie można policzyć na palcach jednej ręki: wieża na Dziewiczej Górze, dłuuuuugo, dłuuugo nic -oraz budynek Uniwersytetu Ekonomicznego (niegdyś, o ile jeszcze w ogóle funkcjonuje). Ciekawa jestem również punktu na obecnie budowanym Zamku Przemysława, ale jak widać, conajmniej do lipca nie będzie on czynny. Moim zdaniem Poznań potrzebuje punktu widokowego z prawdziwego zdarzenia.

Dlatego dobrze, że gmina Mosina wreszcie zauważyła potencjał, jaki stanowi pod tym względem Osowa Góra, która ma przecież 132 m.n.p.m. Na terenie „glinianek”, czyli dawnych wyrobisk wybudowano ową wieżę i stworzono całą turystyczną infrastrukturę (wiaty turystyczne, kładkę, ścieżki, parking samochodowy i rowerowy, kosze na śmieci itd.). I NARESZCIE ukończyli ją budować, a właściwie -NARESZCIE otworzyli ją dla turystów! Będąc tam nie tak dawno (w połowie stycznia), mimo, że całość była już mechanicznie skończona, to jednak z wieży nie można było korzystać, a i ludzi chętnych do zobaczenia całości i jej „wypróbowania” nie brakowało. Widocznie obiekt czekał na „urzędowe oddanie jej do użytku”. I niestety w tym miejscu muszę napisać, że wszechobecna wtedy konsternacja turystów, którym uniemożliwiono wejście do obiektu -była powszechna (w tym i moja). Odebrałam to wtedy jako swoisty „falstart” wieży. Przemawia za tym np. to, że na stronie gminy Mosina nigdzie dokładnie nie napisano, kiedy będzie otwarcie wieży -tym samym stawiając turystów i osoby zainteresowane w dość dziwnej sytuacji, gdyż zamierzając ją zobaczyć (a być może wejść) -musiały to robić na przysłowiowego „czuja” Resztę pominę milczeniem

Więcej informacji odnośnie etapów jej powstawania znajdziemy na stronie Gminy Mosina, w zakładce „Wieża Widokowa” po prawej stronie.

Poniżej możemy zobaczyć wieżę od etapów jej powstawania -aż do panoramy z jej szczytu

Przy dobrej widoczności możemy z niej podziwiać (oprócz Wielkopolskiego Parku Narodowego) m.in.: panoramę Poznania (m.in. budynki Andersii, Novotelu i Uniwersytetu Ekonomicznego), Elektrociepłowni Karolin, Elewatora w Gądkach, wzniesienia Dziewiczej Góry i Morska, Śrem i wieżę telewizyjną w okolicach… Nie pozostaje nic innego, jak tylko zaopatrzyć się w lornetki i udać się na szczyt wieży widokowej w gminie Mosina

//www.youtube.com/watch?v=cqCEkUAopOk

Nie każdy Poznaniak wie, że całkiem niedaleko stolicy Wielkopolski znajduje się swoisty ewenement na skalę krajową. Mowa o Ozie Bukowsko-Mosińskim, który jest najdłuższym polskim ozem -jego długość wynosi bowiem 37 km.

O Ozie Bukowsko-Mosińskim można przeczytać TUTAJ.

Aby szerzej przeczytać o tym, czym jest OZ -zapraszam TUTAJ.

fot. Wikipedia.org

Najwyższe wzniesienie Ozu Bukowsko-Mosińskiego koncentruje się w okolicy miejscowości Mirosławki (na terenie gminy Stęszew); bodajże jest to właśnie to wzniesienie, przy którym utworzono Pomnik Przyrody „Źródełko”. Oficjalnie został on objęty ochroną w 1994r., decyzją władz wojewódzkich.

Warto wiedzieć, że jest to jedyne w Wielkopolsce źródełko będące pomnikiem przyrody, jak również jedyne o charakterze górskim.

Na szczycie wzniesienia znajduje się punkt widokowy, do którego prowadzą dwa dojścia schodami (pokonując przy okazji znaczną różnicę wysokości -najwyższe wzniesienie osiąga 112,6 m.n.p.m.; również wysokość względna jest imponująca: wynosi 41m.)

Pokaż „Źródełko” w Żarnowcu na większej mapie

Na miejscu znajdują się również dwa paleniska do ognisk, wiata służąca odpoczynkowi, kilka tablic informacyjnych oraz oczywiście źródełko

Miejsce jest idealne do wycieczek pieszych i rowerowych: zarówno jako cel wycieczki, jak i jeden z wielu ciekawych punktów po drodze (przebiega tutaj Poznański Pierścień Rowerowy, całkiem blisko znajduje się również Wielkopolski Park Narodowy).

Jest to naprawdę piękny zakątek wcale niedaleko Poznania, a rzeka Samica wijąca się nieopodal jeszcze bardziej dodaje uroku.

Kolejny przykład na to, że Wielkopolska jest ciekawym miejscem

Aż wstyd, ale cóż…

Otóż dopiero niedawno, podczas spaceru -natknęłam się w północnej części Dębiny (czyli tej dzikszej -bo po drugiej, niż stawy- stronie): na kamienne (granitowe) słupki z wykutym na górze symbolem krzyża maltańskiego.

Na zdjęciach dość wyraźnie widać, że ów krzyż został uwieczniony (naniesiony) w kilku odmianach (co być może sugeruje inne czasy powstawania słupków?).

Kamienne „obeliski” znajdują się zaraz po przekroczeniu wału kolejowego (od strony stawów i parkingu trzeba kierować się pod most); i również umiejscowione są wzdłuż wału w linii ciągłej równoległej -stąd moje przypuszczenie, iż są one być może niegdysiejszymi słupami granicznymi.

Czego? Tego nie wiem. Niestety na ich temat nie znalazłam w Internecie żadnej informacji,  chociaż w/g historyków takie (lub podobne) słupy graniczne oznaczają najczęściej granice niegdysiejszych włości, najczęściej duchowieństwa -zakonów.

Tylko jedno mnie zastanawia -skąd posiadłości zakonu w samym środku kompleksu zwanym parkiem Dębina? Dla wyjaśnienia dodam, że wokół są same lasy, a najbliższe ówczesne kościoły znajdują się na Dębcu i na Starołęce -czyli za Wartą (oba odpowiednio min. 2-3 km od wspomnianych słupków).

Niestety nie jestem historykiem, ale sprawa zaciekawiła mnie do tego stopnia, by owe krzyże pokazać i może z pomocą odwiedzających moją stronę -rozwiązać zagadkę

Wiosna tuż tuż -jako dowód zdjęcia- szczególnie radosny i przekonywujący jest widok obecnych już radojewskich ranników zimowych/wiosennych

Aż miło popatrzeć, jak kwitną i zwiastują wiosnę

W ramach porównania postanowiłam sobie przypomnieć ranniki z zeszłego roku -i okazało się, że tegoroczna zima jest cieplejsza: zeszłoroczne ranniki pojawiły się o prawie m-c później (byliśmy tam dokładnie 28.02.2010).

RADOJEWO:

[See image gallery at mojewyprawy.com]

Źródełko:

//www.youtube.com/watch?v=HomWSDLfNyg

DĘBINA:

[See image gallery at mojewyprawy.com]

Zaskroniec:

//www.youtube.com/watch?v=5dCnd3Cza34

Wiewiórka:

//www.youtube.com/watch?v=WaBbNdUpXWU

Nasza pierwsza wycieczka do Radojewa odbyła się w zarazem w ostatni weekend, jak i dzień lutego.

Dobry czas na spacer, rozchodzenie nowych butów i wyrwanie się z zimowego letargu, tym bardziej, iż pozostałości po zimie nareszcie odchodzą powoli w niepamięć

Pogoda od początku nam sprzyjała; błękitne niebo i temperatura na plusie to było naprawdę coś motywującego

Pojechaliśmy więc autobusem linii 67, by na radojewskiej pętli wysiąść.

Idąc ulicą Piołunową w kierunku Kokoryczowego Wzgórza możemy zaobserwować ciekawy widok: po prawej stronie stara stodoła tylko pozornie „straszy” swoim widokiem. Kiedy tylko podejdzie się bliżej, zauważy się w niej coś ciekawego -odsłonięte cegły są bardzo nietypowe, po ich strukturze widać bowiem, że nie były standardowo wypalane w piecu, ale wysychały na wolnym powietrzu.

Świadczy to o tym, że stodoła ta jest bardzo stara, może nawet starsza, niż radojewski dworek.

Idąc dalej, oczywiście naszą uwagę zwróciły ranniki zimowe (albo raczej „wiosenne” ) dopiero co wyłaniające się na zewnątrz.

Był to też poniekąd jeden z celów naszej wycieczki -ranniki jako zwiastun zbliżającej się wielkimi krokami wiosny

Dotarliśmy również na pseudo-ruiny, malownicze, jak zawsze

Spacer po Kokoryczowym Wzgórzu jak zawsze sprawia, że w ogóle nie czuję się, jak w obrębie miasta, a co dopiero w Poznaniu…

Najbardziej spodobała mi się koza w oknie niestety nie chciała wyjść ze swojego przytulnego schronienia.

Ze wzgórza przy dobrej widoczności da się dostrzec odrobinę poligonu w Biedrusku, ciekawy widok.

Niestety my musieliśmy już prawie biec na autobus powrotny

Jak wskazuje tytuł wpisu, z Radojewa udaliśmy się wprost na Cytadelę, gdzie to Wojtek miał mi do opowiedzenia szczegółową jej historię.

Z Rawelinu nr IV powoli, spacerkiem, poczłapaliśmy dawną fosą w kierunku Rawelinu nr I.

Pogoda nieco się zepsuła, ale nam w ogóle to nie przeszkadzało No i miałam rzadką -jak dla mnie- okazję sfotografować stemple na cegłach Cytadeli Poznańskiej.

Świetna wycieczka, polecam każdemu -zarówno rodowitemu Poznaniakowi, jak i przybyszowi z innych okolic Polski- każdy odnajdzie coś dla siebie.

Nie kazdy Poznaniak wie przecież, że Cytadela Poznańska -a właściwie „Fort Winiary”-  jest jedną z dwóch w skali Polski… (Stosowne źródło)

Ale nie o tym tutaj…

W każdym razie zachęcam jak najbardziej do spaceru po naszej Cytadeli pod kątem historycznym, zarówno z przewodnikiem, który nie tylko ciekawie opowie, ale -a nuż- zafascynuje; jak i równie ciekawą lekturą we własnym zakresie

Ostatnio zwiedzaliśmy samo Promno, przyszedł więc czas i na Park Krajobrazowy Promno

Tradycyjnie pod TYM LINKIEM przebieg wycieczki.

Cały dystans wyjazdu liczył 63 km; sama trasa w 75% (czyli w znaaacznej większości) prowadzi drogami szutrowymi, leśnymi i -wszelkimi innymi- polnymi, także polecam ją bardziej miłośnikom trekkingu i turystyki rowerowej, niż XC

Motywacją do jej odbycia była chęć zobaczenia Parku Krajobrazowego Promno, jako, że kilka razy mijaliśmy go w swoich wyjazdach -praktycznie nigdy nie odwiedzając w całości. Toteż stał się celem tegoż końcokwietniowego wypadu
Okazało się, że? no właśnie, co się okazało?

Zapraszam do obejrzenia fotorelacji.

Rozpoczęliśmy -na znanej już- stacji Poznań -Garbary, a konkretnie wyruszyliśmy pociągiem relacji Poznań -Września o 10:40, by za 20 minut być już w Kostrzynie Wlkp.
Muszę wspomnieć, że stacja w Kostrzynie jest bardzo przyjazna rowerzystom -liczne udogodnienia, a konkretnie zjazd i wyjazd przez przejście podziemne bez konieczności znoszenia i wnoszenia roweru bardzo poprawił nam samopoczucie już na początku wyjazdu
Zwłaszcza, gdy ktoś wozi ze sobą troszkę ciężką sakwę

Ledwo po wyjeździe z peronu powitał nas znany widok Pierścienia Rowerowego -tym razem udajemy się w kilka jego nieznanych nam jeszcze części, co w praktyce oznacza, że pojedziemy nim tylko przez chwilę.
Tak też zrobiliśmy; przed miejscowością Tarnowo skręciliśmy z szosy w prawo w kierunku Buszkowca i Glinki Szlacheckiej (których niestety nie ujęło Google Maps). Zaczął się szuter? i prawdziwa wycieczka

Z lewej strony mijaliśmy piękny stawek, szczególnie spodobała mi się mała rybacka chatka tuż nad nim…
Ach, ta zieleń!
Na wysokości Buszkowca napotkaliśmy taką oto gruszę, dość duuużą gruszę
Cudowna pogoda, wszechobecne odgłosy przyrody, piękne widoki i rowery?
Przed Kociałkową Górką (w której notabene jest znana szkółka jeździecka) spotkaliśmy stadko koni.

Trasa z polnej na chwilę zmieniła się na szosową; widać tu nawet duże, jak na Wielkopolskę różnice poziomów i liczne moreny (zapewne pochodzenia polodowcowego) -taka była właśnie ta wycieczka:
I niespodzianka -natknęliśmy się na nie całkowicie przypadkiem i niespodziewanie
-Kaczeńce,bo o nich mowa, a właściwie ?knieć błotna? rosła całymi ?stadami? w sąsiedztwie pobliskiej rzeczki
Jest pod ścisłą ochroną, więć musiały wystarczyć nam tylko zdjęcia.

Wrażenie robi również rzepak -jest dopiero kwiecień, on zdaje się osiągać prawie maksimum swojego wzrostu i pełni; na wszystkich polach obsianych rzepakiem jest już żółto
Zaraz za Kociałkową Górką skręciliśmy w prawo, w stronę Nowej Górki; okazało się, że droga prowadząca tam to jeden wielki i dość głęboki wąwóz Zdjęcia niestety nie w pełni oddają jej stromość.

Miejscowość Kapalica -I znów kolejna niespodzianka, ale tego nie przewidział już zupełnie nikt z nas? Bowiem 30 km od Poznania napotkaliśmy małą żmiję zygzakowatą! Szczerze mówiąc widziałam ją po raz pierwszy w życiu. ?Przechodziła? przez ulicę, w dość niebezpiecznym miejscu, więć postanowiłam ją ?odprowadzić?, by uchronić przed przejeżdżającymi nieraz samochodami.

Żmijka zniknęła w trawie, a my ujrzeliśmy, że jesteśmy już w progach Parku Promno: „Poznań: 29,7 km, Promno: 9,4 km”
Dalszy odcinek wiedzie prawie całkowicie lasem wzdłuż Parku (szlak zielony lub niebieski).
Minęliśmy m.in. rezerwat ?Jezioro Drążynek?, piękne okolice niedaleko Jeziora Brzostek, rezerwat Dębiniec? i wielki głaz, przy którym nie mogliśmy nie zrobić sobie kilku zdjęć

Dalej pojechaliśmy w kierunku Promna, dalej: Promienko i dobrze już znaną szutrową trasą przez Biskupice, Uzarzewo, Gruszczyn, Zieliniec? w kierunku Malty.
Na końcu galerii fotki w najtrudniejszym chyba odcinku powrotnym -w okolicach Uzarzewa.
Do Poznania jeszcze ok. 15 km; kilka niesprzyjających czynniki w postaci wiatru, piasku w oczach pomimo okularów i nierównej drogi dały się tu znać? A wygląda tak niepozornie

I tak oto zakończyła się nasza ostatnio-weekendowo-kwietniowa wycieczka po wschodnich terenach Wielkopolski
Okazało się, że jest ona na tyle ciekawa, by przemierzyć ją jeszcze nie raz
Wpisujemy zatem na listę ?tych dobrych tras?, wartych zapamiętania i odwiedzenia ponownie

Pozdrawiam!

Oto galeria zdjęć z wakacyjnej wyprawy na Mazury, wprost do Krainy Wielkich Jezior

Pokaż WAKACJE 2008 r. -Mazury na większej mapie

Byliśmy również w Wilczym Szańcu w Gierłoży k/Kętrzyna, oto MAPKA.

Opis dzień po dniu:

• 30.07 (środa) przeddzień wyjazdu

…czyli ściąganie gipsu (wreszcie! ), zdobywanie map, dokupywanie najpotrzebniejszych rzeczy etc. -dzień zdecydowanie „techniczny”.

• 31.07 (czwartek) WYJAZD

o godzinie 5:55 w czwartek, pociągiem relacji Wrocław-Mikołajki rozpoczęła się tegoroczna wyprawa wakacyjna

Pociąg niezbyt zatłoczony, słonko przyjemnie ogrzewało… ekscytacja, przeglądanie map.

Sama trasa pociągu z początku biegła dziwnie -jechaliśmy nie przez P-ń Wschód czy Garbary, ale przez… Starołękę! W Toruniu z okna PKP oglądamy forty i wieżyczki w całkiem dobrym stanie. Podziwiamy Wisłę, chyba 5-krotnie szerszą od Warty, która wydaje się przy niej potokiem

Po dojechaniu na miejsce trochę kłopotu mieliśmy z wyjazdem z Olsztyna, przez słabo oznakowane drogi krajowe.

Pokonana trasa: OLSZTYN – MARKSEWO (Marksoby) -ok. 80 km

Trasa obfituje w dzikie jeziora, -a że wiedzie poprzez pojezierze olsztyńskie- również sama ich ilość robi wrażenie: tych, obok których przejeżdżaliśmy tego jednego dnia -naliczyłam ok. 10

Również duża część przejazdu tym odcinkiem pokrywa się z istniejącą trasą rowerową, bodajże czarny szlak wprost z Olsztyna na który trafiliśmy przypadkowo.

Od razu będąc na Mazurach wrażenie robi czystość, dzikość tego miejsca. Można to łatwo sprawdzić ilością porostów na drzewach -są niesamowicie rozrośnięte i bujne! Drugim wskaźnikiem są boćki i kruki -całe mnóstwo -praktycznie każda wieś ma minimum 1 bocianie gniazdo

Imponujące są też moreny, pagórkowatość otoczenia, czasami wprost bajkowa -krajobraz całkiem odmienny od Wielkopolski.

Jedynym mankamentem dnia było długie szukanie noclegu i rozbijanie namiotu o 21:40

• 1.08 (piątek)

trasa MARKSEWO -MIKOŁAJKI (ok.55 km)

Pobudka wraz ze słońcem, przy bezchmurnym niebie

Jedynie ciągle pojawiające się osy psuły czasem humor.

Tego dnia „zaliczyliśmy” jez. Mokre, czyste, ale o nieprzyjemnie zamulonym dnie :/

Ochrzczona przewodnikiem, prowadzę naszą ekipę poprzez kręte mazurskie ścieżki -czyli to ja wytyczam dalszą trasę.

Duża część tego etapu to lasy, o średnim natężeniu ruchu.

I nareszcie upragniony wjazd do Mikołajek Wrażenie robią żaglówki widoczne już z oddali i jez. Mikołajskie, w istocie będące małą zatoką jez. Śniardwy

Samo miasteczko jest niepowtarzalne, zwłaszcza gdy w oddali słychać szanty -staje się wtedy wręcz uosobieniem mazurskiego klimatu; nie sposób go nie odwiedzić, ani też -tym bardziej- zapomnieć

Tym razem czekał nas spokojny sen o rozsądnej porze na polu namiotowym pełnym Niemców i innych obcokrajowców

• 2.08 (sobota)

trasa MIKOŁAJKI – KWIK

Przywitał nas komfortowy poranek jak na wyprawy, choć pogoda nieco się pogorszyła -niebo zasnute było dość ciężkimi chmurami…

Około 10:00, po zjedzeniu śniadania na głównym placu Mikołajek, w towarzystwie Króla Sielaw -udaliśmy się w dalszą podróż. Czekała nas nie lada atrakcja -trasa, którą wyznaczyłam, przebiegała przez przesmyk między jeziorami Bełdany i Mikołajskim, a jedyną „szansą” na zaoszczędzenie sporej ilości niepotrzebnych w sumie kilometrów, było przedostanie się na drugą stronę promem, który był jedynym czynnym promem na wodach jezior mazurskich. Musieliśmy więc go zobaczyć!

Oto prom.

Wysiedliśmy, już po drugiej stronie, w miejscowości Wierzba i stąd pojechaliśmy w stronę miejscowości Wejsuny. Mijaliśmy przy okazji jedyny w Polsce Rezerwat Konika Polskiego.

Droga tego dnia wiodła większość czasu przez las Puszczy Piskiej (pełnej jagód) , a tymczasem niebo zasnuło się ciemnymi chmurami. Niedaleko Onufryjewa złapał nas pierwszy deszcz na tej wyprawie, który musieliśmy przeczekać pod PKSową wiatą :/

…
Oto zdjęcia: