Wakacje, jak co roku, to dla mnie idealny czas na poznawanie nowych miejsc. Czasami te nowe miejsca leżą tak blisko miejsc do tej pory bardzo często uczęszczanych, że aż trudno w to uwierzyć… Czasami leżą zaledwie po drugiej stronie rzeki. Czasami to inne państwo. Ale czasami bywa i tak, że wszystkie powyższe położenia są tożsame -i tak właśnie było u mnie w tym roku. Postanowiłam zawitać w Niemczech -jednym słowem: Herzlich Willkommen!

Granicę przekroczyłam w Słubicach, za Odrą wyjeżdżając już we Frankfurcie nad Odrą (Frankfurt n. Oder). Miasto dość zurbanizowane, bardzo uporządkowane i czyste (nie licząc remontów np. dróg). Ale w końcu to Niemcy -mogłam się tego domyśleć Od razu uderzyła mnie zupełnie inna polityka drogowa zachodnich sąsiadów, tak różna od naszej swojskiej polskiej -w mieście gdzie się da są trzypasmówki, dość dobrze odkorkowując centrum. Za miastem zaś nadal trzypasmówka, gdzie środkowy pas zamiennie wydzielany jest dla lewego i prawego jako dodatkowy -za zadanie ma służyć bezpiecznemu wyprzedzaniu. Jak dla mnie -bajka! Z ciekawostek, zdziwił mnie brak włączonych świateł dziennych właściwie wszystkich mijanych aut -okazało się, że w Niemczech nie obowiązują za dnia. Nie ma tam również linii, tzw. „podwójnych ciągłych” na zakazie wyprzedzania -Niemcy widocznie uznali, że szkoda marnować farbę i jedna ciągła wystarczy Nie spotkałam się również z odpowiednikiem znaku w Polsce nazywanym „Obszar zabudowany” -widocznie same nazwy miejscowości już z definicji są tam tak traktowane. Nawiasem mówiąc -nazwy miejscowości występują w kolorach: żółtym i białym -może to ma znaczenie, jak u nas?

Pozytywnie zaskoczyła mnie ilość ścieżek rowerowych -właściwie wzdłuż każdej bardziej ruchliwej szosy za miastem po obu stronach (!) ciągną się ścieżki rowerowe, po których uczęszczają bardzo liczni rowerzyści i rolkarze. Doskonały przykład na to, że kultura rowerowa jest tam bardzo zakorzeniona i stoi na zupełnie innym poziomie, niż u nas (a nie zapominajmy przecież, że byłam jedynie w byłym NRD -Branderburgii).

W poszukiwaniu jezior odkryłam Helenesee -jezioro Heleny, które jest przez Niemców nazywane „Małym Bałtykiem” (Die kleine Ostsee). Helenesee jest właściwie najczystszym jeziorem Brandenburgii, położonym w środowisku podjętym ochroną Oder ? Spree- Seengebiet, 8 km na południe od Frankfurtu nad Odrą, pomiędzy lasami sosnowymi. Pochodzenie jeziora jest dość ciekawe, ponieważ postało ono na skutek odkrywkowego wydobycia węgla brunatnego (lata 1930-1959), przez zalanie wyrobiska wodami gruntowymi. Na chwilę obecną jezioro ma powierzchnię 250 ha (w najgłębszym miejscu liczy ok. 70 m głębokości). W październiku 1960 roku cały obszar został przekształcony w rezerwat przyrody.

Kolejnymi swego rodzaju odkryciami były kanały rzeczne -Sprewa (Spree) i Kanał Fryderyka Wilhelma (Friderik Wilhelm Kanal) -zwłaszcza Kanał Sprewy wydał mi się ciekawy, jest to istna wodna autostrada, prosta jak deska -coś takiego widziałam wcześniej tylko na Mazurach. Co ciekawe, Kanał Sprewy jest w świetnej formie, nadal utrzymywany i barki spokojnie mogą po niej pływać aż do wnętrza Niemiec. Piękne

Z ciekawych rzeczy udało mi się również zobaczyć postNRDowskie , ale obecnie portowe miasto Eisenhuttenstadt z perspektywy lądu: widoki na nadbrzeże, most nad kanałem bezcenne

Wakacje to idealny czas na beztroskie i niczym właściwie nieograniczone poszukiwania ciekawych, wartych zobaczenia terenów -na które najczęściej w codziennej gonitwie nie mamy czasu i odkładamy różne plany na bliżej nieokreśloną przyszłość. Wychodząc z tego założenia, iż wakacje są właśnie po to, by zobaczyć to, co jeszcze „nieujrzane” -postanowiłam pojechać tam, gdzie mnie jeszcze nie było

Zachód Polski, w szczególności jego północna część -to bardzo ciekawe tereny, które wielokrotnie były ziemiami spornymi, na przestrzeni dziejów kilkukrotnie zmieniającymi „właściciela” -przez to w historii tego regionu oznaczyło się piętno, nawet nie minionych lat, a -wieków. Tereny graniczne, a konkretnie rejon Cedyni -od zawsze były łakomym kąskiem dla Polski i Niemiec, stąd na stosunkowo niedużym terytorium można obecnie zaobserwować naprawdę duże zagęszczenie wszelkiej maści pomników, cmentarzy, miejsc pamięci czy małych, lokalnych muzeów. W końcu są to ziemie polskie najdalej wysunięte na zachód, a z Berlina blisko tutaj, jak nigdzie. To właśnie tutaj miało miejsce zwycięstwo wojów Mieszka I pod Cedynią z 972 r. oraz forsowanie Odry 16 kwietnia 1945 r. przez I Armię Wojska Polskiego.

W celu pamięci o minionych wydarzeniach w pobliżu miejscowości Cedynia i Mieszkowice, na samym Nadodrzu wyznaczono specjalny szlak, nazwany właśnie Rejonem Pamięci Narodowej. Obejmuje on następujące miejscowości: Czelin, Gozdowice, Stare Łysogórki, Siekierki, Osinów Dolny oraz Cedynia:

Pokaż Rejon Pamięci Narodowej na większej mapie

Najłatwiej trafić w ten rejon Polski jadąc do Kostrzyna n. Odrą, skąd kierujemy się na północ drogą krajową nr 31 na Szczecin. W miejscowości Mieszkowice skręcamy w lewo na drogę nr 126 na Siekierki /Osinów Dolny i tym samym powoli zaczynamy zjeżdżać w dolinę Odry. Szlak jest bardzo dobry na zwiedzanie rowerem.

Wycieczkę rozpoczynamy w Gozdowicach, gdzie znajduje się Pomnik Sapera (odsłonięty dla uczczenia pamięci saperów poległych w pierwszym dniu forsowania Odry -16 kwietnia 1945 r.) oraz pamiątkowy głaz oznaczający miejsce mostu pontonowego. We wsi znajduje się również Muzeum Wojsk Inżynieryjnych I Armii Wojska Polskiego. Tutaj również znajduje się przeprawa promowa do Niemiec.

Jedziemy dalej drogą nr 126, i już po chwili można się przekonać, jaka jest ona malownicza i kręta! Prawdziwa „Szosa Stu Zakrętów” jakby żywcem wyjęta z Sudetów Wcale nie trzeba się nią śpieszyć, ba -warto właśnie zwolnić i rozkoszować się krajobrazem Doliny Dolnej Odry po lewej stronie i wzgórzami po prawej. Dojeżdżamy do wsi Stare Łysogórki, i od razu naszym oczom ukazuje się czołg! I to nie byle jaki czołg, bo jest on równocześnie pomnikiem; to większy od T-34 czołg rosyjski o nazwie bojowej IS-2. We wsi znajduje się również Muzeum Pamiątek I Armii Wojska Polskiego oraz Cmentarz Żołnierzy I Armii Wojska Polskiego (poległych podczas operacji berlińskiej -forsowania Odry).

Jedziemy dalej drogą pełną zakrętów, mijając po drodze Siekierki, Starą Rudnicę, Stary Kostrzynek i już jesteśmy na najdalej wysuniętym na zachód rejonie Polski -zakolu Odry, gdzie znajduje się most graniczny z Niemcami. Na skrzyżowaniu skręcamy w prawo na drogę nr 124 i jedziemy na Osinów Dolny.

Nieopodal, już za Osinowem -widać Górę Czcibora. Nie sposób jej przeoczyć, ponieważ znajduje się dosłownie tuż przy drodze po prawej stronie i wznosi się na wysokość ponad 54 m.n.p.m. Po lewej stronie wzniesienia został zagospodarowany dość duży parking. Warto zrobić sobie przerwę w podróży i wspiąć się na wzniesienie po ok. 270 kamiennych schodkach, ponieważ mamy niemalże gwarancję świetnych widoków. Znajdując się na jednym z najwyższych wzniesień tzw. Karpat Cedyńskich -mamy doskonałe warunki widokowe na całą Dolinę Odry i Niemcy. Na szczycie Góry Czcibora możemy podziwiać pomnik upamiętniający Bitwę pod Cedynią z 972 r., która wg historyków mogła mieć miejsce właśnie na tej nadodrzańskiej skarpie.

Za oknem środek zimy, więc niech zagości tutaj trochę lata Nic to, że zeszłego -ważne, że zdjęcia przywołują bardzo miłe wspomnienia i, że do następnego lata tylko cztery i pół miesiąca

Nad królową polskich rzek, Wisłę, chciałam wybrać się już dawno. Nie licząc kilku podróży pociągiem poprzez Toruń, gdzie Wisłę widzi się zaledwie przez chwilę, i to z okna -w tym roku wybrałam się nad nią tak naprawdę po raz pierwszy. Miałam również okazję o wiele dłużej na nią popatrzeć. Potęga, ogrom wody i przestrzeni spotęgowały olbrzymie piaskowe wydmy, które znajdują się niedaleko miast: Góra Kalwaria oraz Karczew. Owe wydmy zostały objęte ochroną, stanowią one Rezerwat o nazwie „Łachy Brzeskie”.

Jak opisuje Wikipedia, jest to:

faunistyczny rezerwat przyrody położony na terenie gmin: Góra Kalwaria i Karczew w województwie mazowieckim.

Został powołany Rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 23 grudnia 1998 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 166, poz. 1224^[1]). Zajmuje powierzchnię 476,31 ha.

Teren rezerwatu obejmuje wyspy, piaszczyste łachy oraz wody płynące Wisły między Otwockiem Wielkim a Górą Kalwarią. Celem ochrony było zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych ostoi lęgowych rzadkich i ginących gatunków ptaków występujących na obszarze rzeki Wisły.

Rezerwat jest bardzo ważną ostoją ptaków wodnych: mew, rybitw, siewkowatych. Ponadto na wyspach odpoczywają ptaki lecące nad doliną Wisły. Występują tu również m.in. czaple oraz bieliki.

Naprawdę warto się tam wybrać i na własne oczy zobaczyć ogrom tego miejsca, zwłaszcza opisywanych wydm i łach piasku, które potrafią się tworzyć w najbardziej nieoczekiwanych miejscach, i to nie tylko na nadbrzeżu… Abstrahując, zadziwia mnie szczególnie fakt, iż na największej polskiej rzece, jaką jest Wisła -wały przeciwpowodziowe (do których tak bardzo przywykliśmy w Wielkopolsce na naszej ukochanej Warcie) okazują się w zasadzie jedynie „symboliczne”, tzn. dość niskie w stosunku do miary rzeki: z tego, co zaobserwowałam (chociażby obok widocznego na zdjęciach mostu kolejowego) dosłownie obok wałów funkcjonuje już normalna zabudowa domów mieszkalnych…

Oto zdjęcia:

Czasami bywa tak, że będąc w jednym miejscu kilka razy -nie odkrywa się go w pełni, tzn. potencjału, magii… I wbrew pozorom, trzeba tam pojechać przysłowiowy „dziesiąty (lub setny) raz”, by dostrzec to, czego za pierwszym razem się nie dostrzegło…
Tak też było z miejscowością o dyskusyjnej nazwie „Kłopot”, tuż przy samej granicy polsko -niemieckiej.
Mimo, iż bywałam nieopodal kilkukrotnie, nie wiedziałam, że… stoi tam most!
I to nie byle jaki…

Jak pisze portal www.powiatslubicki.pl:

Wybudowany w okresie międzywojennym most łączył Kłopot (Kloppitz) z Fürstenbergiem (obecnie nadbrzeżna dzielnica Eisenhüttenstadt). W roku 1945, podczas odwrotu wojsk niemieckich środkowa ? stalowa- część mostu została wysadzona w powietrze. Powstał w ten sposób specyficzny w swym wyglądzie przerwany most wchodzący głęboko w koryto Odry. W roku 2000, kiedy prowadzono remonty wałów przeciwpowodziowych, po zdjęciu wierzchniej warstwy ziemi odkryto szczątki żołnierza niemieckiego w kompletnym umundurowaniu oraz liczne niewybuchy, różnego kalibru pociski i elementy uzbrojenia.

Most, a raczej polska połowa jego ruiny (po niemieckiej stronie po moście nie ma ani śladu, oprócz braku w zadrzewieniu wałów), jest w dość opłakanym stanie, co nie przeszkadza licznym turystom (z całej Polski) w jego zwiedzaniu. Betonowa konstrukcja nadszarpnięta znakiem czasów (i zapewne -wnioskując po dziurach- materiałami wybuchowymi), stanowi bardzo malowniczy punkt na tle szerokiej, granicznej rzeki Odry…

Warto go zobaczyć, tym bardziej, iż okolica Kłopotu jest dość dzika i stanowi piękną ostoję ptactwa (np. bocian biały, bocian czarny, czapla siwa, gęś gęgawa, żuraw etc.)

W samej miejscowości Kłopot znajduje się Muzeum Bociana Białego.

Cytat z portalu powiatslubicki.pl:

Utworzone w 2003 r. z inicjatywy ZO LOP w Zielonej Górze. Prowadzi edukację przyrodniczą ze szczególnym naciskiem na biologię i ekologię bociana białego. Ponadto w budynku znajduje się ekspozycja poświęcona bocianowi i okolicznej przyrodzie. Muzeum posiada miejsca noclegowe. W sąsiedztwie usytuowana jest wieża widokowa, z której można podziwiać bocianią wieś i jej mieszkańców ? bociany białe, które gnieżdżą się tu w ilości około 20 par. W latach 80-tych były tu 33 lęgowe pary.

Szerzej o moście można przeczytać na portalu polskaniezwykła.pl, czy kochajlubuskie.pl.

Oto zdjęcia mostu:

…i podgrzybki również, a jakże!

Jako, że pogoda ostatnio jest bardziej jesienna, niż letnia (no, może poza temperaturami), zaciekawiło mnie, co też dzieje się w lesie?

Czy grzyby już się pojawiły? Na zmianę aura upałowo-deszczowa, a to wyraźny sygnał, by udać się do lasu w poszukiwaniu kapeluszników

Rok temu -owszem i były- ale na początku września, czyli właściwie już jesienią.

Na TEJ STRONIE można sprawdzić na mapce występowanie grzybów, ale myślę, że i tak warto wybrać się samemu na rekonesans (a korzyści są przecież jasne -ruch na świeżym powietrzu ).

Dla przykładu -w dniu, kiedy sprawdzałam „dostępność” grzybów na ww. stronie -miejsce, gdzie mieliśmy pojechać było krwistoczerwone. Teraz jest już zupełnie innej barwy

I okazało się, że JUŻ SĄ, teraz -na początku sierpnia Ilości może nie rekordowe, ale są

Nic, tylko spacerować po naszych czystych lasach, a przy okazji rozglądać się za grzybkami

A oto, co udało nam się wypatrzeć

Druga część Wakacji 2011

Wyprawa obejmowała lubuski odcinek rzeki Odry oraz dobę nad rzeką Wartą (wracając do Poznania).

Na zdjęciach m.n.: Wał Zielonogórski, żegluga rzeką Odrą w postaci barek, holowników, jachtów i łodzi; stacje pomp na rz. Odrze, granica z Niemcami na rz. Odrze od ujścia rz. Nysy Łużyckiej, rozlewiska rz. Odry, Park Narodowy Ujścia Warty i wieża widokowa, Santok i wieża widokowa: widok na ujście rz. Noteć, panorama ze wzgórza santockiego… oraz wiele innych

Nareszcie wakacje!

Jako, że Wartę, trzecią z rzek -mamy na miejscu w Poznaniu, I część wakacji spędziliśmy nad Odrą, drugą w kolejności co do wielkości rzek Polski

Odwiedziliśmy m.in. (na fotkach): Nową Sól (most zwodzony i port), nieczynny most kolejowy w Stanach na rz. Odrze, Wieżę Bismarcka w Wilkanowie k/Zielonej Góry, prom w Brodach, most obrotowy w Brodach (Oderstellung-część umocnień), most kolejowy w Nietkowicach na rz. Odrze, ujście i okolice rz. Ołobok.

Był to weekendowy wyjazd, a nasz skład chwilowo został powiększony o jedną osobę

Pojechaliśmy pociągiem z Poznania Głównego przed godz. 20:00, a na miejscu (w Świebodzinie) byliśmy ok. godz. 22:00.

W mroku nocy dotarliśmy na pierwsze noclegowisko, czyli tamę na rzece Ołobok

Drugi nocleg -był to Łagów Lubuski, skąd też wyruszyliśmy do domu.

W każdym razie pogoda dopisała na całego, można było korzystać z lata do woli!

Oto fotki: