Wokół jesień w pełni.

Za nami pomarańcz jarzębiny, a kasztany spadły już dawno… -w przeciwieństwie do wszystkich liści na drzewach: one nadal czerwienią się, żółcą i barwią się na wszystkie październikowe kolory. A jesień w tym roku udała się, ach udała!

Warto z tej okazji pamiętać o tym , co mamy w pobliżu, a często tego niedoceniamy: np. o rzece Warcie; i wybrać się choćby na małą wycieczkę nadrzecznymi traktami, które właśnie jesienią są dostępne jak nigdy Roślinność przygotowuje się do zimy kurcząc swoje rozmiary, toteż przejść łatwiej gęstymi za lata -zaroślami

Polecam zwłaszcza wyprawy poranne, zaraz po wschodzie słońca -Warta wtedy niesamowicie paruje, co widać na zdjęciach.

Wiem, czasami trudno się przemóc, bo obecnie rankiem bywa naprawdę ziiiiimnoooo, ale zapewniam -warto! (w dniu, gdy fotografowałam Wartę -temperatura wynosiła jakieś +5 stopni, ale temp. odczuwalna była o jakieś 10 stopni niższa… brrr…

Bardzo polecam zestaw: czapka+szalik+rękawiczki. )

Trzeba tylko uważać na pewną wszędobylską roślinę, której nazwy niestety nie znam -ale która ma niezwykle czepne nasiona: dlatego też radzę na nadwarciańskie wycieczki nie ubierać odzieży z bawełny. Po przejściu kilku metrów cali będziecie „oczepieni” tym paskudztwem Z obserwacji (warto pamiętać, że): najlepsze są jeansy, nylon i syntetyczne ubrania: kurtki i spodnie -do tego nasiona się nie przyczepiają.

Mam nadzieję, że to nie zniechęci nikogo, a wręcz ujrzenie osobiście takich widoków będzie miłym wynagrodzeniem porannego wstawania

Jako, że Pani Jesień już przybyła (a jak na razie jest zimna i mokra -co widać bez trudu za oknem, brrr….) -ja postanawiam pokazać Jej piękniejsze oblicze

Mało w tym wpisie będzie zbliżeń liści i jesiennych owoców -„w tym sezonie” ja stawiam na pejzaże, panoramy, kolory i słońce

Widoki iście ciekawe, bo już jesienne, ale z duuuuuużą domieszką słonka

A tym ciekawsze, że również rzeczne -ciekawostką niech będzie fakt, że na moich zdjęciach zarówno Odra, jak i Warta miały dość niski stan (w tym: Odra 1,62 m; nigdy nie widziałam jej na żywo niższej, niż wtedy).

Co możemy zobaczyć spacerując nad Wartą, zagłębiając się w nadrzeczną roślinność…?

Okazuje się, że bardzo wiele stworzeń -odpowiedź poniżej

Tym razem, jako ciekawą alternatywę na spędzenie czasu przy średnio sprzyjającej pogodzie, wraz z parą znajomych odwiedziliśmy Łagów Lubuski.

Biorąc pod uwagę różne okoliczności -na miejsce dotarliśmy samochodem, w piątek ok. 19:30. Przywitała nas „niezbyt ładna pogoda”, a konkretnie deszcz wzmagający się z minuty na minutę…

Nocleg zaplanowany był pod namiotami, nie mieliśmy więc wyboru -rozkładaliśmy je w prawdziwej ulewie, która skończyła się jednak po ok. 40 min.

Nazajutrz z rana pogoda wcale nie była lepsza -niezbyt optymistycznie  wyglądał nasz poranek ok.7:30

Wieży w Jemiołowie prawie nie było widać, a pogoda zaczęła się poprawiać dopiero przed 9:00

Co niektórzy mieli nawet odwagę na poranną kąpiel…;) …a niektórzy woleli się trochę poopalać

Aż w końcu ładnie się rozpogodziło i nawet zrobiło się cieplej

Łagów słynie z pięknego jeziora, z niepowtarzalną wodą o turkusowym kolorze

(choć niezwykle trudno ująć tą barwę na zdjęciu zwykłą ‚cyfrówką’)

Właśnie ten charakterystyczny kolor jeziora i jego cudna przejrzystość sprawiają, że licznie odwiedzają je różne grupy płetwonurków.

Około 11:00 uznaliśmy z Wojtkiem, że zrobimy sobie spacer do miasteczka. Pogoda była na to wprost idealna.

Idąc ścieżką wzdłuż jeziora -odkryliśmy przy okazji dodatkową atrakcję: linę do skoków do wody.

Czyli jednym słowem -musimy tu wrócić

Na kolejnych zdjęciach widać wspomnianą wcześniej turkusową wodę jeziora Trześniowskiego; aż nie chce się wierzyć, że to jezioro…

W drodze do miasteczka (która notabene sama w sobie jest bardzo urokliwa) minęliśmy stary (zapewne poniemiecki) dworek.

Oczywiście nie mogliśmy sobie odmówić wejścia na wieżę zamku Joannitów

Łagów z wieży prezentuje się znakomicie

Widok drugiego jeziora, ostatnie spojrzenie z wieży… i schodzimy.

Będąc w Łagowie, tak jak i przed rokiem, trzeba było również spróbować ryby (konkretnie: lina, rok wcześniej: sielawy) z tutejszego jeziora… po której za chwilę nic nie zostało

Odwiedziliśmy również malowniczy łagowski wiadukt kolejowy.

Wiadukt -jak i wieża- góruje nad miasteczkiem. W międzyczasie zdążył spotkać nas mały deszczyk, a spacerek dobiegał końca.

Wsiedliśmy więc w auto i podczas małej wycieczki w okolice Kurska spotkaliśmy takie oto krowy (bawoły? żubry? bizony? tury?)

Po powrocie postanowiliśmy skorzystać z (jeszcze) dobrej pogody i pójść poskakać z odkrytej wcześniej liny, do wody.

Niestety ja ze względu na gips podczas tego wyjazdu ani razu nie popływałam w łagowskim jeziorku :/

Za to niektórzy dawali czadu na linie 

Za jakąś dobrą godzinę niestety w naszym kierunku nadciągała burza, więc musieliśmy szybko zmykać do ‚obozowiska’

Wieczór zakończył się siedzeniem przy ognisku, które co jakiś czas przerywały niespodziewane ulewy. W nocy z soboty na niedzielę nad Łagowem przeszły chyba z cztery burze :/ ale nasz namiot jakoś przetrwał

W niedzielę rano pogoda pogorszyła się jednak na tyle, że byliśmy zmuszeni spakować się i jechać z powrotem do domu :/

Tak oto minął nam weekend w Łagowie w pełni wakacji

Oto fotki:

Cały dzień słoneczny i ciepły jak na początek lutego, dlatego też wybraliśmy się na wycieczkę po ciekawych podpoznańskich miejscach

Pierwotnie celem była Dziewicza Góra w Czerwonaku, ale szybko okazało się, że to tylko pierwsze miejsce, jakie mieliśmy zamiar odwiedzić

Po uroczym spacerze wśród drzew przedsionka Puszczy Zielonki dotarliśmy do wieży; wdrapanie się na szczyt 30-metrowej konstrukcji było tylko formalnością

W zamian -przepiękna panorama Poznania i okolic -zobaczcie sami, choć zdjęcia poniżej nie oddają realnego widoku…

Niemal natychmiast po opuszczeniu wieży wpadliśmy na pomysł odwiedzenia naszego ulubionego parku w Radojewie -ciekawi byliśmy, co zmieniło się tam od naszej ostatniej wizyty

I oto… niespodzianka! W rezerwacie ‚Kokoryczowe Wzgórze’ -pomimo ‚pełni zimy’- powitały nas rozkwitłe kwiatki przepięknego rannika zimowego, które w słońcu dawały złudzenie żółtego dywanu wśród drze; notabene niesamowity widok jak na miesiąc luty -odmienność od wszechobecnej szarości zimy

Pogoda była nadal słoneczna.

Gdy już nacieszyliśmy się widokiem Radojewa, postanowiliśmy nie zmarnować reszty dnia i udać się pieszo na Morasko, przy okazji odkrywając kolejny bardzo ciekawy szlak prowadzący do samego szczytu moraskiego wzgórza

Przy okazji widzieliśmy opuszczony kościółek na Morasku.

Cała trasa liczy ok. 30 km (w terenie od 9:00 -19:00), ale to była istna przyjemność móc iść nią w minioną słoneczną niedzielę