Ropucha szara pojawia się dość wcześnie. Na niżu można ją spotkać już pod koniec marca. Gody rozpoczyna na początku kwietnia, nie ma szczególnych wymagań co do zbiornika. Jeśli woda zajmuje większy obszar, ropuchy trzymają się w strefie przybrzeżnej.

Ubarwienie godowe u tego gatunku nie występuje. U samców pojawiają się w tym okresie czarne modzele godowe na trzech pierwszych palcach kończyn przednich, stają się agresywne i często z braku samicy atakują inne zwierzęta. Ich głos jest słaby, ze względu na brak rezonatorów.

Samica składa jaja w dwóch sznurach i rozwiesza wśród roślin (w górach owija wokół kamieni). Pojedynczy sznur ma długość 2,5-5 m, a liczba złożonych jaj to około 2765 do 9746. Pojedyncze jajo ma średnicę ok. 1,7 mm (dane według Bergera).

Kijanki mają czarny grzbiet, brzuch jest jaśniejszy. Ich długość dochodzi do 2,5-3,5 cm. Przeobrażenie przypada na koniec czerwca. Młode ropuszki opuszczają wtedy masowo wodę. Ze względu na to, że podczas przeobrażenia tracą ogon, są mniejsze od kijanek ? 5-10 mm. W czasie tych masowych wędrówek wiele z nich ginie. Są one pożerane przez ptaki, inne płazy, a czasem owady i pająki. Giną również pod kołami samochodów. Dojrzałość płciową osiągają w 2 (samce) i 3 (samice) roku życia.

Cytat: Wikipedia.pl -więcej o Ropuchach Szarych TUTAJ.

//www.youtube.com/watch?v=iTxf8lYfxDw

Zima, ostatnia dekada lutego. Wzgórze Winiarskie górujące nad Poznaniem całe pokryte jest czapą śniegu. Mroźny wiatr przenika na wskroś, potęgując odczuwalny chłód. Z ciężkich, szarych chmur pada śnieg.  Jest 23 lutego 1945 roku…

Być może było tak wtedy, dokładnie 68 lat temu. Wiadomo na pewno natomiast, że tego pamiętnego dnia dwie wrogie armie, Niemcy i Rosjanie, stoczyły ze sobą walkę, która zakończyła się wyzwoleniem Poznania. Na pamiątkę tego wydarzenia, od kilku lat w tym samym miejscu odbywa się rekonstrukcja bitwy o Poznań. Wzgórze Winiarskie, dziś lepiej znane jako Cytadela Poznańska -staje się niemym świadkiem scen sprzed lat. W tym roku, w ten sam symboliczny dzień nad Cytadelą znów rozbrzmiewał huk wystrzałów, a niemieckie okrzyki bojowe przenikały się z rosyjskimi.

W tym roku inscenizacja odbyła się w zupełnie nowym miejscu: na polanie pod Dzwonem Pokoju. W poprzednich latach były to: Brama Polna i polana naprzeciw Muzeum Uzbrojenia (nieopodal starej radiostacji). Myślę, że jak na skalę takiego przedsięwzięcia miejsce tegoroczne jest bardzo dobre: nareszcie wszyscy widzowie mieli szansę się pomieścić (bez przysłowiowego „wchodzenia sobie na głowę”); zresztą o tym miejscu wspominałam rok temu w relacji z zeszłorocznej Bitwy o Poznań. Rekonstrukcja z roku na rok staje się coraz popularniejszym wydarzeniem, także organizatorzy muszą wziąć pod uwagę rozrastającą się publiczność -i wg mnie po raz pierwszy pod tym względem sprostali zadaniu, co zawdzięczają również ukształtowaniu terenu wokół polany (liczne górki i wzniesienia ułatwiające obserwację).

Niestety, tegoroczna impreza wydawała mi się słabsza scenariuszowo, niż poprzednie… Nie wiem, czy jest to winą zbyt dużego terenu przeznaczonego na rekonstrukcję i tym samym „ginących tam” (nie tak widocznych) formacji obu armii i ciężkiego sprzętu. Brak czołgu T-34 też ma zapewne znaczenie, bo zamiast niego na polach walki pojawił się mniejszy T70M, który nie robił takiego wrażenia jak poprzednik na mniejszych polach walki w zeszłym roku.

Wcześniejsze relacje:

Bitwa o Poznań 2012 -T34 zdobył Cytadelę!

Bitwa o Poznań 2011

Bitwa…

//www.youtube.com/watch?v=dv4xmuQ0XVM

…i PO bitwie:

//www.youtube.com/watch?v=-gbOrejWJyU

Oto fotorelacja:

Niby zima, a jednak wiosna… Niby początek lutego, a wydaje się, że jakby koniec marca… I tylko temperatura przypomina, że jednak zima, bo jakby 8 stopni, a jednak 1 stopień (odczuwalny). Ale i tak wiosna już idzie!

I niech już przyjdzie, bo tęskno mi do wycieczek całodniowych, roweru, zieleni, przyrody w pełnej krasie…

Zieleń ze zdjęć jakby żywcem wyjęta z pełnowiosennej aury, co bardzo mnie cieszy, bo miło spędzić czas w minimum trzech różnych miejscach -i w każdym potwierdzić przybycie wiosny

A dowody mam niezbite: przylatujące gęsi, wiosenne roztopy na rzekach i polanach, dźwięki przyrody i oczywisty, radosny świergot ptaków oraz (prawdziwy as w  rękawie!): wyłaniające się z ziemii ranniki zimowe! Wiosna jest blisko!

//www.youtube.com/watch?v=AI2wF0tiSto

Około 130 km od Poznania, na styku trzech województw: Wielkopolskiego, Lubuskiego oraz Zachodniopomorskiego -znajduje się przepiękny Drawieński Park Narodowy.

Była to tak naprawdę moja pierwsza wizyta w tym uroczym miejscu, kiedyś -jak się później okazało- tylko zahaczyłam o DPN w 2007 roku –LINK TUTAJ.

Park ma specyficzny mikroklimat, co było widać chociażby po pogodzie panującej tam: cała Wielkopolska spowita w mgłach, a im dalej od granic parku wgłąb- tym mniej mgły, aż całkowicie się rozeszła, by -wyjeżdżając z niego znów zanurzyć się w „rozlanym mleku”. Dzięki temu pośród ponurego dnia miałam okazję spędzić piękne jego chwile w otoczeniu feeri kolorów jesieni

DPN pozostawił we mnie bardzo pozytywne odczucia. Wrażenie robi przede wszystkim przygotowanie na wysokim poziomie, zarówno techniczne, jak i estetyczne miejsc biwakowych (widziałam wprawdzie połowę -trzy z sześciu, ale myślę, że jest tak we wszystkich). Jednym słowem widać niemały wkład pracy w te miejsca tak, by służyły turystom, a jednocześnie -by nie wyglądały sztucznie i syntetycznie oraz po prostu „wtopiły” się w krajobraz.

Reasumując: odwiedziłam zaledwie wycinek, niewielką część DPN-u, ale to co już widziałam i starałam się pokazać w tej relacji -z pewnością będzie miało oddźwięk i przełożenie na kolejną wyprawę w tamte rejony. Mam nadzieję, że tym razem będzie to wyprawa conajmniej kilkudniowa (oraz pełna odkrywania zupełnie nowych, ciekawych miejsc w tym parku, gdzie mnie jeszcze nie było)

Polecam odwiedzić oficjalne strony parku, gdzie można zasięgnąć wielu ciekawych, praktycznych informacji. Na powyższych stronach znajdziemy również (do pobrania) MAPKĘ PARKU, w tym: szlaków pieszych (będących zarazem rowerowymi), biwakowisk, parkingów oraz ciekawych miejsc wartych odwiedzenia. Opis szlaków znajdziemy zaś TUTAJ. Naprawdę zachęcam do esplorowania zarówno wirtualnych, jak i w szczególności -realnych zasobów DPN!

Spacer nad rz. Drawą:

//www.youtube.com/watch?v=8fj7ID2qn-w

Zdjęcia:

Marcowe słońce zachęcało do kolejnej rowerowej wycieczki, toteż postanowiłam wybrać się tym razem w okolice Poznania. Wybór padł na Rezerwat Śnieżycowy Jar (w gminie Murowana Goślina).

Chciałam po pierwsze zobaczyć śnieżyce, które tak cudnie kwitną co roku (z daleka widać, jakby tworzyły piękny biały dywan) oraz zwiedzić nadwarciański szlak rowerowy (który docelowo z Poznania biegnie bodajże aż do Międzychodu).

Obie rzeczy się udały, kilometraż całej trasy to ok. 54 km (znów ze zdecydowaną przewagą duktów leśnych i polnych), tym razem i ścieżka bardzo dobrze utrzymana i oznaczona Po prostu dobrze się nią jedzie.

Poprzednie wizyty w „Śnieżycowym Jarze” opisywałam tutaj:

Śnieżycowy Jar ożył! /Poznań -Biedrusko -Starczanowo -29.02.2008r. -wycieczka rowerowa

Śnieżycowy Jar znów ożył! (26.03.2011) -wycieczka piesza

Jednego tylko nie przewidziałam -takiego najazdu ludzi na rezerwat…

Piękna pogoda przyciągnęła nie tylko rowerzystów i spacerowiczów, ale również kilka dość sporych zorganizowanych grup nordic-walking’owych (tzw. „kijkarzy”) Osoby zmotoryzowane przy wjeździe i do Starczanowa, i do lasu niedaleko rezerwatu -zajmowały każdy wolny skrawek miejsca. Słowem: tłum. No tak, wszak wolny dzień + piękna pogoda = tłumy Ale to nic: przyjechałam, zrobiłam zdjęcia (niestety brak makro z uwagi na obecność strażników leśnych: można dostać mandat wychodząc poza barierkę) i czas było ruszać w drogę powrotną

Poniższą trasę pokonałam dwukrotnie, start i meta w Radojewie:

Pokaż Radojewo ?Śnieżycowy Jar (x2 = 54km) na większej mapie

Trasa pokazana jest w uproszczeniu, gdyż w niektórych miejscach „zbaczałam” ze szlaku robiąc zdjęcia.

Profil topograficzny trasy:

A oto zdjęcia:

Co roku -od dobrych trzech lat- czekam na luty. Dlaczego? Dlatego, że w połowie tego miesiąca na Cytadeli odbywa się rekonstrukcja historyczna pt.”Bitwa o Poznań”. W tym roku niestety pogoda nie do końca dopisała, ale i tak warto było się wybrać na kolejną jej odsłonę

Zeszłoroczną poznańską rekonstrukcję na Cytadeli opisywałam tutaj:

Bitwa o Poznań 2011 -warto zajrzeć i poczytać

Pokaż Bitwa o Poznań 2011 na większej mapie

Co do obecnej inscenizacji: warto zauważyć, iż z roku na rok -rekonstrukcja poznańskiej bitwy z 1945r. jest coraz lepiej przygotowana, a co za tym idzie- jest również bardziej atrakcyjna dla widzów.

W tym roku -w porównaniu z rokiem zeszłym- forma znów się rozwinęła i w ten oto sposób mieliśmy okazję podziwiać oryginalny rosyjski czołg T-34 uczestniczący w inscenizacji (jako ciekawostkę potraktujmy również fakt, że po raz pierwszy od prawie 70 lat wjechał on na teren poznańskiej Cytadeli).

Uważam, że forma rekonstrukcji powinna się zmieniać, ewoluować, rozwijać A już samo „uczestnictwo” czołgu jest tego dobrym symptomem, krokiem naprzód. W stolicy Wielkopolski -póki co- nie ma drugiej takiej imprezy, więc warto pielęgnować to, co zostało wykształcone w świadomości Poznaniaków, a bynajmniej mojej: LUTY =INSCENIZACJA =HISTORIA.

Film:

//www.youtube.com/watch?v=FGnhHDeBnCQ

Obie rzeki, o których mowa -są jednymi z głównych prawobrzeżnych dopływów rzeki Warty w Wielkopolsce; pierwsza z nich zasila Wartę w samym Poznaniu, druga -na wysokości Obornik.

Oto galeria widoków z obu tych zimowych rzek: Głównej i Wełny:

Nie każdy Poznaniak czy Polak jest świadom historii militarnej naszego kraju, wcale nie tak odległej. Okazuje się, że we wcale niedalekiej odległości od naszego miejsca zamieszkania , czy pracy; często ukryte wśród lasów ostały się milczące pozostałości tamtych czasów w postaci zaklętych, betonowych monumentów, które już na zawsze będą przypominać o swojej historii jedynie samym swoim istnieniem.

Na naszych, wielkopolskich ziemiach stacjonowały rakiety ziemia-powietrze w pełnej gotowości, by w każdej chwili zestrzelić dowolny, podejrzany obiekt. System rakietowy był oczywiście tylko jednym z szeregu elementów ówczesnej polityki wszechobecnego strachu i wyścigu zbrojeń okresu Zimnej Wojny.

Warto zagłębić się w ową historię…

W okresie Zimnej Wojny na całym obszarze Polski ulokowano wiele stanowisk przeciwrakietowej obrony, w obawie przeróżnych ataków z powietrza (również atomowych), szczególnie sił amerykańskich.

Jednym z takich obiektów jest podpoznańska baza rakietowa, jedna z wielu w Wielkopolsce.

Oto kilka ujęć z owej bazy:

Nie każdy militarny pasjonata wie również, że ten system obronny tak naprawdę został wymyślony podczas II Wojny Światowej (mianowicie jest on kopią nazistowskiej technologii rakiety Hs?117). Rakieta S-75M ?Wołchow? najbardziej zasłynęła z zestrzelenia samolotu rozpoznawczego Lockheed U-2.

System wykorzystano również podczas wojny w Wietnamie.

Poniżej kilka filmów przedstawiających rakiety, które niegdyś stacjonowały w Wielkopolsce:

Część 1:

//www.youtube.com/watch?v=3275jwK5jUk

Część 2:

//www.youtube.com/watch?v=N1fwG9nnjXc

Część 3:

//www.youtube.com/watch?v=3nJHFyptM68

Polecam również kilka stron, które są idealnymi miejscami, by pogłębić swoją wiedzę na temat takich baz:

INFOWSPARCIE

Strona P. Zbigniewa Przęzaka

Nie każdy Poznaniak wie, że całkiem niedaleko stolicy Wielkopolski znajduje się swoisty ewenement na skalę krajową. Mowa o Ozie Bukowsko-Mosińskim, który jest najdłuższym polskim ozem -jego długość wynosi bowiem 37 km.

O Ozie Bukowsko-Mosińskim można przeczytać TUTAJ.

Aby szerzej przeczytać o tym, czym jest OZ -zapraszam TUTAJ.

fot. Wikipedia.org

Najwyższe wzniesienie Ozu Bukowsko-Mosińskiego koncentruje się w okolicy miejscowości Mirosławki (na terenie gminy Stęszew); bodajże jest to właśnie to wzniesienie, przy którym utworzono Pomnik Przyrody „Źródełko”. Oficjalnie został on objęty ochroną w 1994r., decyzją władz wojewódzkich.

Warto wiedzieć, że jest to jedyne w Wielkopolsce źródełko będące pomnikiem przyrody, jak również jedyne o charakterze górskim.

Na szczycie wzniesienia znajduje się punkt widokowy, do którego prowadzą dwa dojścia schodami (pokonując przy okazji znaczną różnicę wysokości -najwyższe wzniesienie osiąga 112,6 m.n.p.m.; również wysokość względna jest imponująca: wynosi 41m.)

Pokaż „Źródełko” w Żarnowcu na większej mapie

Na miejscu znajdują się również dwa paleniska do ognisk, wiata służąca odpoczynkowi, kilka tablic informacyjnych oraz oczywiście źródełko

Miejsce jest idealne do wycieczek pieszych i rowerowych: zarówno jako cel wycieczki, jak i jeden z wielu ciekawych punktów po drodze (przebiega tutaj Poznański Pierścień Rowerowy, całkiem blisko znajduje się również Wielkopolski Park Narodowy).

Jest to naprawdę piękny zakątek wcale niedaleko Poznania, a rzeka Samica wijąca się nieopodal jeszcze bardziej dodaje uroku.

Kolejny przykład na to, że Wielkopolska jest ciekawym miejscem

Połowa grudnia w tym roku jest niezwykle ciepła. W zeszłym roku o tej porze spacerowanie wzdłuż rzek nie było już możliwe, gdyż uporczywy mróz sprzyjał bardziej krótkim wycieczkom w głąb miasta (chociażby by podziwiać Festiwal Rzeźb Lodowych), niż wyprawom w teren.

Tegoroczny grudzień na szczęście sprzyja jednak spacerom: jest dosyć ciepło i można bez większych problemów pokonywać zimowe plenery. To właśnie ta aura skusiła mnie oraz moją ciekawość, by wybrać się po raz kolejny nad malowniczą rzekę Wełnę i zobaczyć ją w przedzimowych barwach. Byłam tam już w lecie, jesieni, a teraz postanowiłem zobaczyć ją i w „przedzimiu”.

Podczas wizyty okazało się, że dość niedawno owa rzeka przeszła swoisty „lifting” polegający m.in. na wyrównaniu nadbrzeży i uporządkowaniu stromych niegdyś -skarp.

Poniżej kilka ujęć ze świeżo „przebudowanej” rzeki Wełny; pojawiły się tu nawet prawdziwe opaski -prawie jak na Odrze. Szkoda mi tylko tego krajobrazu, który zapamiętałam sprzed budowy owych opasek… Były tu m.in. piękne, wdzierające się w głąb lądu iłowo -gliniane skarpy. Szkoda ,że zastąpiono je sztucznymi opaskami, choć pewnie ryby szybko wykorzystają te miejsca.
Nasuwa mi się niestety tylko jeden wniosek: po co te opaski? Po co ingerencja w tak zawiłą, naturalną rzekę, jaką jest Wełna?  Przecież to nic nie zmieni w biegu tej rzeki w tym miejscu…

Mam nadzieję, że ludzka ingerencja wyjdzie Wełnie tylko na dobre.

Korzystając z okazji polecam bardzo dobrą trasę rowerowo-pieszo-konną czyli ścieżkę ?DOLINA WEŁNY?:

Pokaż ŚCIEŻKA DYDAKTYCZNA PRZYRODNICZO ? LEŚNA ?DOLINA WEŁNY? w Rożnowie na większej mapie

Powyższa ścieżka jest również dostępna na stronie Powiatu Obornickiego, jednak ze względu na jej kiepskie tam opracowanie -postanowiłam jeszcze raz opracować ją i nanieść na mapę, czego skutkiem jest powyższy szlak.

Zachęcam do eksplorowania, bo to naprawdę piękne tereny!