Witam

W sobotę, 12 lipca br., postanowiliśmy wybrać się (niestety bez rowerów :/ ) w rejon wschodniej Wielkopolski: do Lednogóry, by m.in. obejrzeć tamtejsze wiatraki, znajdujące się na terenie Wielkopolskiego Parku Etnograficznego w Dziekanowicach nad jez. Lednickim. Nad tym jeziorem znajduje się również Lednicki Park Krajobrazowy.

Wycieczka zaczęła się na stacji PKP na (świeżo wyremontowanych) poznańskich Garbarach, gdzie -po kupieniu biletów /pociąg do Bydgoszczy/- o 8:05 ruszyliśmy w trasę

Około 8:40 byliśmy już na miejscu. Wysiadając w Lednogórze -troszkę zaskoczyła nas wielkość, a raczej ‚długość’ tej miejscowości; od stacji PKP trzeba przejść jakieś 3 km, zanim -oczywiście cały czas w obrębie wsi- wyjdzie się na ruchliwą trasę: drogę krajową nr 5 Poznań-Bydgoszcz.

Choć wieś jest naprawdę pełna uroku

Nie wiedzieliśmy nawet, że przebiega tędy szlak rowerowy Trzeba będzie oblookać go niebawem na bike’ach

W pewnym momencie po lewej stronie zauważyliśmy na horyzoncie ‚sylwetki’ trzech wiatraków… jednak nie były one tymi, których poszukiwaliśmy

Będąc jeszcze w obrębie Lednogóry -na snopkach ujrzeliśmy wygrzewającego się na słońcu bociana

Jak widać, pogoda była przepiękna W sam raz na pieszy spacerek.

Niedaleko Muzeum nie mogłam odmówić sobie pozowania do zdjęć z pierwszymi Piastami heh

Drewniany Ziemek (albo Mieszko ) pilnujący obiektu był tylko trochę groźny

I tak to idąc sobie spacerkiem, dróżkami i polami -a przy okazji omijając ogrodzenia Parku Etnograficznego-, spotkała nas mała przygoda ale o tym troszkę później…

Klucząc pszenicznym polem, szósty zmysł Wojtka znalazł pewne półmetrowe przejście na teren WPE;

jednym słowem nasz ‚nielegalny wjazd’ na teren skansenu stał się faktem

Ścieżka (wydeptana! ) prowadziła przez dodatkową atrakcję, której w zasadzie się nie spodziewaliśmy -oryginalny młyn (niestety był nieczynny).

Na zdjęciach oryginalne żarna używane zapewne w tym młynie.

I oto naszym oczom ukazały się wychylające się zza drzew wiatraki Cel naszej podróży.

Pierwszy z wiatraków to tzw. wiatrak polski, drugi -powyżej- to tzw. ‚holender’.

Nie mogłam się na nie napatrzeć, a co dopiero przestać fotografować

Wiatraki położone są na wzniesieniu tuż obok jeziora Lednickiego, gdzie bez przerwy wieje dość silny wiatr; również w tak słoneczny i ciepły, jak miniona sobota.

Przygoda, o której wspominałam, nadchodziła wielkimi krokami… a właściwie krokami dwóch panów z dyrekcji Parku Etnograficznego

Uczciwie przyznaliśmy się do braku biletów wstępu, co obiecaliśmy uregulować pod koniec zwiedzania, a ponadto jeden z panów miał klucze do ‚holendra’!

Otworzył drzwi wiatraka i zaproponował darmowe zwiedzanie ‚w ramach ceny biletu’

Po raz pierwszy miałam okazję zajrzeć do wnętrza takiego ‚holendra’!

Wkroczyłam tam z aparatem

Nie pytajcie mnie, do czego służyły te wszystkie mechanizmy -nie mam pojęcia, ale generalnie przerabiały ziarna na mąkę heh.. to wiem

Te zdjęcia mają w sobie coś, taki jakiś niesamowity spokój i magiczną prostotę…

I zaraz ostatnie spojrzenie na oddalające się wiatraki…

Zeszliśmy jeszcze do skansenu, a później poczłapaliśmy na stację PKP, skąd o 12:48 mieliśmy pociąg do Poznania

Cudowna wycieczka, którą na pewno powtórzymy niebawem na rowerach!

W sobotę, 5 lipca 2008r., przy troszkę kapryśnej pogodzie -wybraliśmy się na rowerową wyprawę z Poznania do Budziszewka k/Skoków.

Wiedzieliśmy, że czeka nas niemało kilometrów, bo aż 77 -jak później wskazywał mój licznik

Całość trasy dostępna do obejrzenia TUTAJ.

Mapki trasy:

Ogólna CAŁOŚĆ TRASY:  zdjęcie 1

Później zaś mapki z podziałem tras:

fioletowa trasa -szuter (ok.10 km)

różowa -asfalt

część I -z Poznania do Pobiedzisk

część II -Pobiedziska -Kiszkowo

część III -Kiszkowo -Skoki -Budziszewko

Trasę określiłabym jako średnio trudną, ale za to b. malowniczą, szczególnie w okolicach Promna (Park Krajobrazowy Promno)

Jak łatwo zauważyć -wiedzie naokoło Puszczy Zielonka (najkrótsza droga Poznań -Skoki przez PZ to odległość ok. 40 km)

Pogoda sprzyjała, ponad 5-godzinna podróż jedynie z plecakami i doskonałym nastrojem była czymś, co osobiście niesamowicie mocno kojarzy mi się z wakacjami :).

Poza tym -jak się później okazało- przejechałam całą trasę ze złamaną ręką :/ która obecnie jest w gipsie…

Most w Swarzędzu: coś mi się w nim podoba…

Uzarzewskie pola…

to tylko niektóre z atrakcji na trasie

Wycieczka jak zwykle bardzo udana!

Niestety przez moją kontuzję na jakiś czas będę musiała ograniczyć podróżowanie rowerem :/

co nie znaczy jednak, że przestaniemy w ogóle podróżować

Kolejny szlak już w najbliższy weekend