Ostatnio mało czasu na wyprawy rowerowe, ale na szczęście dziś miałam wspaniałą okazję nadrobić te braki Miałam wprawdzie w planach wyprawę kilometrażowo podobną, ale o wiele dalszą (Powidzki Park Krajobrazowy), jednak ostatecznie niepewna pogoda zniechęciła mnie do wyjazdu z dala od Poznania. Zamiast tego wybrałam wycieczkę w rejony Poznaniowi nieodległe, a długo przeze mnie nie odwiedzane: Puszczę Zielonkę.

Wiodła ona poprzez następujące miejscowości:

Poznań -Koziegłowy -Kicin -Kliny -Mielno -Wierzonka -Wierzenica -Kicin -Koziegłowy -Poznań

Tutaj można natomiast zapoznać się z trasą:

Pokaż Poznań -Koziegłowy -Kicin -Kliny -Mielno -Wierzonka -Wierzenica -Kicin -Koziegłowy -Poznań na większej mapie

Więc… zaczynamy z Poznania!

Z jakiegokolwiek miejsca w Poznaniu warto kierować się w stronę Garbar, a konkretnie skrzyżowania Małych Garbar z ul. Estkowskiego, skąd ruszamy w stronę Śródki. Mijamy mostem rzekę Wartę, a na samym rondzie Śródka skręcamy w lewo w ul. Zawady i jedziemy nią aż do skrzyżowania z ul. Główną; skręcamy i jedziemy ku ul. Gdyńskiej (która jest główną „wylotówką” w stronę Puszczy Zielonki). Mijamy ul. Chemiczną i torowisko PKP, po prawej stronie mamy Unilever oraz Karolin -to znak, że granica miasta już blisko

Skręcamy w prawo do Koziegłów (drugiej pod względem wielkości wsi w Polsce ), mijamy osiedla, pływalnię, szkołę… Jesteśmy w Kicinie, gdzie jadąc cały czas główną ulicą -przy charakterystycznej „mini wieży a’la Dziewicza Góra” -skręcamy w lewo i oto jesteśmy już na żółtym szlaku (od tej pory, aż do Klinów -Mielna zamiast asfaltu będziemy mieć pod kołami leśne dukty). Wiedzie on jakiś czas naszą drogą, ale nagle odbija w prawo -my nadal kierujemy się prosto, by za chwilę wjechać na czerwony szlak, który zaprowadzi nas aż na szczyt Dziewiczej Góry.  Zjeżdżamy z niej nadal czerwonym szlakiem, ale zaraz wjedziemy na czarny. W Klinach kończą się leśne ścieżki i z powrotem powracamy na asfalt.

Etap Kliny -Mielno -Wierzonka -Wierzenica pokonujemy cały czas głównymi drogami miejscowości, nigdzie nie zbaczamy. Oceniam ją bardzo dobrze, wręcz „płynie się” nią, a ruch samochodowy wcale nie jest aż taki natężony. Dodatkowo na szczególną uwagę zasługują dwie rzeczy: platanowa aleja między Mielnem, a Wierzonką oraz punkt widokowy w jej okolicach (podejrzewam, że chodzi o stawy rybne hodowlane, toteż postanowiłam zjechać na moment z trasy i je zobaczyć).

Dojeżdżamy do Wierzenicy i mijamy pierwszy kościół drewniany -piękny Tuż za nim kierujemy się w prawo, w polną brukową drogę -to droga powrotna do Kicina. Moja ocena jest taka -choćby dla tej jednej drogi warto przejechać całą opisywaną tutaj trasę Jest po prostu idealna: nie za długa, nie za krótka, ze wspaniałymi widokami (widzimy w oddali zarówno komin elektrociepłowni Karolin, jak i szczyt wieży na Dziewiczej Górze), po prostu świenie się tędy jedzie! U jej celu znajduje się drugi zabytkowy, kiciński tym razem -kościółek. Dojeżdżamy ul. Kościelną do głównej drogi -i oto jesteśmy zatoczyliśmy pętlę. W lewo możemy jechać z powrotem do Poznania

Trasa jest dość ciekawa, i jak na 55 km -łatwa. Jedyne zmęczenie, chociaż nie najmocniejsze -odczuwa się na pewno na drodze na sam szczyt Dziewiczej Góry (w końcu to 143 m.n.p.m. ). Dodatkowo nie jest jednostajna i nużąca dzięki urozmaiceniu terenu i nawierzchni: dominuje asfalt, aczkolwiek miłośnicy leśnych i polnych ścieżek też znajdą coś dla siebie Dla mnie np. szczególnie fajną atrakcją (mniej więcej od Wierzonki), była obserwacja masy skoczków spadochronowych i samolotów z pobliskiego aeroklubu w Kobylnicy -tuż po drugiej stronie rz. Głównej

Co do tytułu wpisu -trasa jest oczywiście jedynie namiastką tego, co w rzeczywistości można zobaczyć i zwiedzić podróżując po Puszczy Zielonce. Szlak kościołów drewnianych wokół Puszczy Zielonka jest bardzo ciekawy, ale jednak dość rozległy; ja odwiedziłam zaledwie dwa z dwunastu zabytkowych kościołów…

Na początku wpisu niestety muszę nadmienić, iż wyprawa ta nie była zbyt udana mimo, że początkowo nic nie wskazywało na jej niepowodzenie.

Dla zainteresowanych mapa trasy dostępna pod TYM LINKIEM.

Około 12:00 wyruszyliśmy na zdobywanie NW części poznańskiego pierścienia, niezbyt zobowiązująco, gdyż objeżdżając  wzdłuż jezioro Kierskie -dopiero napotkaliśmy oznaczenia owego Pierścienia (przynajmniej tak nam się wydawało)… ale po kolei…

Ruszyliśmy na znaną nam już trasę Poznań -Kiekrz, tym razem inną drogę, bowiem poprzez Wolę.

W drodze minęliśmy grób z łbem konia, intrygujący i na swój sposób piękny.

Dotarliśmy do Strzeszynka, dalej do Kiekrza i nad jezioro, jechaliśmy wzdłuż niego.

Bardzo przypomina mi ono jeziora na Mazurach… pewnie poprzez te żaglówki…

Na pierwszym planie (jacht? łódka? -maszyna ) WOPRowców.

Następnie dotarłwszy do końca jeziora -wspięliśmy się na dość dużą górkę i już byliśmy w Baranowie;

Tutaj też ujrzeliśmy owy ‚czerwony szlak (pierścieniowy?)';

Widok z takiej wysokości przywodzi mi na myśl widoki z greckich pejzaży i widokówek:

Ech, piękne… Na pewno nie raz powrócimy w to przypadkiem odkryte miejsce

Kolejne zdjęcie zrobione jest na przedpolach Baranowa i Lusowa…

Niestety, co muszę stwierdzić, duża ilość miejsc w dotychczas opisanym szlaku Pierścienia jest niedostatecznie oznakowana; czasami mieliśmy wątpliwości, cze jedziemy w ogóle prawidłową ścieżką, zero oznaczeń :/

Jednak prawdziwe kłopoty z tym zaczęły się odrobinę za Lusowem, w licznych lasach okalających Lusówko

Stamtąd nie mam już zdjęć, ponieważ opóźnienie było na tyle spore, że zaniechaliśmy zatrzymywania się w ogóle na rzecz powrócenia do domu w jak najkrótszym czasie :/Jednym słowem -gonitwa z czasem i odległością! (Droga Buk -Poznań).

Oznaczenia niekompetentne i niewłaściwe! Wręcz -niestety- mylące, do tego stopnia, że jadąc -niby- jednym szlakiem od Poznania do Dopiewa- za Lusówkiem nagle zaczyna się nieświadomie zawracać w stronę Tarnowa Podgórnego!

Totalny chaos, zbyt mało oznaczeń, do tego niekompetentne i mylące! -Słowa kieruję do Departamentów Sportu i Turystyki Wielkopolskiego Urzędu Marszałkowskiego, gdyż to one nadzorują tenże szlak (uzasadnienie)

Moim i innych zdaniem przydałoby się ujednolicenie oznakowania na JEDNYM przecież Pierścieniu Poznańskim tak, by i inni nie gubili się w trasach, które i tak raczej nie są uczęszczane na tyle, by choć wywnioskować kierunek drogi na rozstaju

Także apeluję o zadbanie o infrastrukturę pracowników Departamentów WUM!

Nie wiem, jak innych będących pierwszy raz na owej drodze, ale mnie i innych jej użytkowników odstraszyło ww. słabe (!) oznaczenie. I nieprędko na niej zawitam; przynajmniej do czasu, gdy nie wprowadzą nowych oznaczeń, bądź nie zmienią i nie ujednolicą już istniejących…

Oto jak niekompetencja urzędników może zepsuć nawet nieźle zapowiadający się wyjazd obywateli -zwykłych ludzi

Oto zdjęcia:

Ostatnio zwiedzaliśmy samo Promno, przyszedł więc czas i na Park Krajobrazowy Promno

Tradycyjnie pod TYM LINKIEM przebieg wycieczki.

Cały dystans wyjazdu liczył 63 km; sama trasa w 75% (czyli w znaaacznej większości) prowadzi drogami szutrowymi, leśnymi i -wszelkimi innymi- polnymi, także polecam ją bardziej miłośnikom trekkingu i turystyki rowerowej, niż XC

Motywacją do jej odbycia była chęć zobaczenia Parku Krajobrazowego Promno, jako, że kilka razy mijaliśmy go w swoich wyjazdach -praktycznie nigdy nie odwiedzając w całości. Toteż stał się celem tegoż końcokwietniowego wypadu
Okazało się, że? no właśnie, co się okazało?

Zapraszam do obejrzenia fotorelacji.

Rozpoczęliśmy -na znanej już- stacji Poznań -Garbary, a konkretnie wyruszyliśmy pociągiem relacji Poznań -Września o 10:40, by za 20 minut być już w Kostrzynie Wlkp.
Muszę wspomnieć, że stacja w Kostrzynie jest bardzo przyjazna rowerzystom -liczne udogodnienia, a konkretnie zjazd i wyjazd przez przejście podziemne bez konieczności znoszenia i wnoszenia roweru bardzo poprawił nam samopoczucie już na początku wyjazdu
Zwłaszcza, gdy ktoś wozi ze sobą troszkę ciężką sakwę

Ledwo po wyjeździe z peronu powitał nas znany widok Pierścienia Rowerowego -tym razem udajemy się w kilka jego nieznanych nam jeszcze części, co w praktyce oznacza, że pojedziemy nim tylko przez chwilę.
Tak też zrobiliśmy; przed miejscowością Tarnowo skręciliśmy z szosy w prawo w kierunku Buszkowca i Glinki Szlacheckiej (których niestety nie ujęło Google Maps). Zaczął się szuter? i prawdziwa wycieczka

Z lewej strony mijaliśmy piękny stawek, szczególnie spodobała mi się mała rybacka chatka tuż nad nim…
Ach, ta zieleń!
Na wysokości Buszkowca napotkaliśmy taką oto gruszę, dość duuużą gruszę
Cudowna pogoda, wszechobecne odgłosy przyrody, piękne widoki i rowery?
Przed Kociałkową Górką (w której notabene jest znana szkółka jeździecka) spotkaliśmy stadko koni.

Trasa z polnej na chwilę zmieniła się na szosową; widać tu nawet duże, jak na Wielkopolskę różnice poziomów i liczne moreny (zapewne pochodzenia polodowcowego) -taka była właśnie ta wycieczka:
I niespodzianka -natknęliśmy się na nie całkowicie przypadkiem i niespodziewanie
-Kaczeńce,bo o nich mowa, a właściwie ?knieć błotna? rosła całymi ?stadami? w sąsiedztwie pobliskiej rzeczki
Jest pod ścisłą ochroną, więć musiały wystarczyć nam tylko zdjęcia.

Wrażenie robi również rzepak -jest dopiero kwiecień, on zdaje się osiągać prawie maksimum swojego wzrostu i pełni; na wszystkich polach obsianych rzepakiem jest już żółto
Zaraz za Kociałkową Górką skręciliśmy w prawo, w stronę Nowej Górki; okazało się, że droga prowadząca tam to jeden wielki i dość głęboki wąwóz Zdjęcia niestety nie w pełni oddają jej stromość.

Miejscowość Kapalica -I znów kolejna niespodzianka, ale tego nie przewidział już zupełnie nikt z nas? Bowiem 30 km od Poznania napotkaliśmy małą żmiję zygzakowatą! Szczerze mówiąc widziałam ją po raz pierwszy w życiu. ?Przechodziła? przez ulicę, w dość niebezpiecznym miejscu, więć postanowiłam ją ?odprowadzić?, by uchronić przed przejeżdżającymi nieraz samochodami.

Żmijka zniknęła w trawie, a my ujrzeliśmy, że jesteśmy już w progach Parku Promno: „Poznań: 29,7 km, Promno: 9,4 km”
Dalszy odcinek wiedzie prawie całkowicie lasem wzdłuż Parku (szlak zielony lub niebieski).
Minęliśmy m.in. rezerwat ?Jezioro Drążynek?, piękne okolice niedaleko Jeziora Brzostek, rezerwat Dębiniec? i wielki głaz, przy którym nie mogliśmy nie zrobić sobie kilku zdjęć

Dalej pojechaliśmy w kierunku Promna, dalej: Promienko i dobrze już znaną szutrową trasą przez Biskupice, Uzarzewo, Gruszczyn, Zieliniec? w kierunku Malty.
Na końcu galerii fotki w najtrudniejszym chyba odcinku powrotnym -w okolicach Uzarzewa.
Do Poznania jeszcze ok. 15 km; kilka niesprzyjających czynniki w postaci wiatru, piasku w oczach pomimo okularów i nierównej drogi dały się tu znać? A wygląda tak niepozornie

I tak oto zakończyła się nasza ostatnio-weekendowo-kwietniowa wycieczka po wschodnich terenach Wielkopolski
Okazało się, że jest ona na tyle ciekawa, by przemierzyć ją jeszcze nie raz
Wpisujemy zatem na listę ?tych dobrych tras?, wartych zapamiętania i odwiedzenia ponownie

Pozdrawiam!

Witam tegoroczna ‚Wielkanocna’ wyprawa odbyła się w okolice Puszczy Zielonka.

Oto trasa:

Pokaż Trasa Promno -Wronczyn -Tuczno- Wierzonka -Poznań: (58 km) na większej mapie

Analizując wcześniejsze wyprawy i zarazem wyciągając z nich wnioski -wspólnie doszliśmy do wniosku, że warto podjechać PKP dokładnie w miejsca, które chcemy odwiedzić; zaoszczędzając przede wszystkim sił -cieszyć się od razu cudownymi widokami (bez dojeżdżania nawału kilometrów przez okropne miasto, brrr…)

Podjechaliśmy więc na stację Poznań -Garbary.

Kilka zdjęć później jesteśmy już tuż po wyjściu z pociągu w Promnie, w stronę Gorzkiego Pola.

A w Gorzkim Polu:  nareszcie upragniona zieleń!

Wkrótce droga z asfaltowej, zmieniła się w szutrową drogę do Wronczyna, do którego po droze minęliśmy piękny, malowniczy potok i niezwykle cudne jezioro Wronczyńskie.

Tak tak -wiem, że może trudno w to uwierzyć- ale cały czas jesteśmy na trasie Poznańskiego Pierścienia Rowerowego 

A oto i pośredni cel podróży -pałac w Krześliach (niestety był zamknięty :/ ) -w galerii oto co udało mi się pstryknąć zza krat, ale zaraz …i tak wracamy do Wronczyna (super trasa, choć wiał niemały wiaterek).

Szczególnie spodobał mi się przystanek PKS przed Stęszewkiem:

Dalej w Tucznie, z kolei spodobał mi się malowniczy przystanek

Warto wiedzieć, że wokół Puszczy Zielonka biegnie szlak kościołów drewnianych, przez który przejeżdzaliśmy: wkrótce mieliśmy okazje zapoznać się z nim na żywo

Jadąc z Wierzonki do Wierzenicy napotkaliśmy taki oto dziwny znak: „Cmentarzysko”.

Po przeszukaniu Internetu po powrocie okazało się, że to cmentarzysko z epoki brązu i żelaza: OTO LINK do bliższych informacji.

A to z ostatnich zdjęć w galerii po prostu musiałam zrobić: oznaczenie 8% nachylenia (btw fajnie wygląda to w stosunkowo płaskim -jak na Polskę- woj. wielkopolskim )

I -niestety- koniec wycieczki: ścieżka rowerowa na Dolnej Wildzie..

Dawno nie jechaliśmy tym traktem, więc tytułowy szlak obraliśmy sobie za cel na ten weekend

Jest bardzo ładny, praktycznie w całości jedzie się lasem, po dobrze ubitych szutrowych drogach -najpierw mijając jezioro Rusałka, stadninę koni na Woli, a docelowo dojeżdża się do jeziora Strzeszyńskiego; choć sam szlak wiedzie dalej (w kierunku Kiekrza).

…”tylko” trzeba jeszcze do niego dojechać

W weekendy „przewija się” nim sporo osób -głównie spacerowiczów oraz biegaczy, choć rowerzystów też jest niemało

Wyruszyliśmy z Dębca, Dębiną, wałami i wzdłuż Warty, by później odbić na Cytadelę.

Wzdłuż niej odbiliśmy na Sołacz, bardzo ładny rejon Poznania. W parku przywitała nas parka gołębi grzywaczy… i -co można ładnie zaobserwować na zdjęciach w galerii- wysyp krokusów. Udało mi się uchwycić również pszczołę

Jechaliśmy m.in. Parkiem Sołackim i wzdłuż stadniny na poznańskiej Woli.

Jezioro Strzeszyńskie w marcowym słońcu prezentowało się bardzo ładnie

Z wycieczki wracaliśmy m.in. Starym Rynkiem; pogoda była ładna, 8 stopni, a zachmurzenie umiarkowane jednak ze względu na opady deszczu dzień wcześniej, w sobotę, -na leśnych drogach było sporo kałuż i błota.

Trasa naprawdę warta odwiedzenia!