Dziś dzień taki, jak lubię… czyli nie ma to, jak 6-godzinna wycieczka pieszo -komunikacyjna

Ale do rzeczy. Obudziło mnie słońce, co ostatnio nie zdarza się zbyt często, i -ku mojej uciesze- dzień zapowiadał się naprawdę obiecująco. Nie ma co ukrywać -marzę już o wiośnie (marcu, kwietniu minimum -a najlepiej o maju), brak mi słońca i światła, dłuższego dnia i czasu, by porobić aktywnie coś sensownego (czytaj: wypraw )… Dlatego takiego dnia, jak dzisiejsza sobota -nie mogłam przegapić

Najbardziej lubię całe dnie spędzane na wycieczce (piesze po prostu uwielbiam), więc czasami po prostu nie potrzeba nic więcej do szczęścia, niż wsiąść choćby w autobus i wybrać się na taką całodniową wycieczkę do swojego ulubionego miejsca. W moim przypadku jest to Radojewo. Wyruszyliśmy więc ok. 11:30, by być z powrotem ok. 17:30. Nie wiem, ile km zrobiliśmy, ale zapewnie sporo…

Poprzednie wycieczki do Radojewa:

• Dziewicza Góra, Radojewo, Morasko: 30 km -3.02.2008r.
• Szczyt formy ranników wiosennych -24.02.2008r.
• Kokoryczowym Wzgórzem ku Cytadeli -28.02.2010r.
• W poszukiwaniu Wiosny: Radojewo -7.03.2010r.
• Wiosna tuż tuż! (luty 2011)
• Ranniki Zimowe w trzech odsłonach!
• Apogeum Ranników Zimowych

Wchodząc do parku w oczy rzuca się dobrze nam znany krajobraz: po lewej stronie kamienista droga w dół, do Warty, z przydrożną kapliczką. Po prawej: pałac rodu Von Treskow, zaniedbany, aczkolwiek widać ślady bytności firmy, która ma w posiadaniu owy dworek (świeżo wybetonowane murki obok wejścia oraz zabezpieczenia okien na oknach i drzwiach dworkowych „garaży”).

Idziemy dalej ścieżką… Niestety ani śladu po rannikach (spodziewałam się tego) -myślę, że w tym roku wykiełkują na przełomie stycznia /lutego. Mimo, że dziś wietrzny dzień -w parku cisza. Znam ten jego specyficzny mikroklimat, Radojewo jest magiczne. Wokół tylko cisza, świergot licznych ptaków (zwłaszcza dzięciołów -ten dźwięk będzie nam towarzyszył przez całą wycieczkę) oraz raz po raz -stukot koron drzew o siebie (wywołanym w górze wiatrem). Przyjemnie się idzie przez to bajkowe królestwo spokoju… Spoglądam na urokliwe platany obok stawów -jak zwykle zachwycają. Wychodząc z parku moją uwagę zwracają kolory okolicznych pól obsianych oziminą -są po prostu niesamowite, a dzisiejsze naturalne, słoneczne oświetlenie -dodaje im fantastycznego uroku i soczystych barw. Aż się chce wiosny

Idziemy powoli w dół, ku Warcie, małym nachyleniem poziomu, ale zawsze Nigdy nie szłam tą ścieżką -odkryłam coś nowego! Wokół same pola, liczne myśliwskie ambony, a przed nami -las. Odkrywam też obecność głogu i krzewów dzikiej róży, i nareszcie -przy zimie- odróżniam je od siebie dzięki rozmiarom i konarom Wkraczamy na leśną mini-szosę, by po chwili z niej zejść, cały czas w kierunku Warty. I w tym momencie czuję, że przekraczam jakąś niewidzialną granicę: widok, który wyłania mi się zza sosnowego lasku, po prostu mnie zachwyca. Staję na skraju tego cudownego miejsca i podziwiam: rozległa i szeroka polana, usiana kretowiskami i wyniosłymi, dumnymi, nadwarciańskimi dębami. Jest zarazem widokowa i bardzo kameralna -to mi się naprawdę podoba i od razu pragnę wrócić tu jeszcze raz, i to i wiosną, i latem, i jesienią

Idziemy łęgową polaną w lewo, mając po prawej stronie cały czas równolegle rzekę Wartę, schowaną za małym wierzbowym laskiem. Dochodzimy do znanego nam już potoku, przekraczamy go i udajemy się na rekonesans Warty. Cały czas towrzyszą nam już wspomnane wcześniej dzięcioły: stukoczą nie tyle o konary i gałęzie, co o szyszki (wydłubując nasiona), dzięki czemu namierzamy kilka tzw. „kuźni dzięcioła”. Fascynujące jest obserwowanie tego pięknego ptaka o ciekawym ubarwieniu: czarny frak, a pod spodem czerwone kalesony
Kuźnie -są to miejsca, w których dzięcioł się pożywia, wkładająć w zagłębienia między konarami lub w specjalnie wykutych miejscach w drzewie -szyszki, i wydłubuje z nich nasiona. Najłatwiej rozpoznać „kuźnię” po widoku i ilości spożytych szyszek na ziemi -po objedzeniu ptaszek po prostu zrzuca ją w dół, by spożyć następną

Słońce zaszło za chmury już kilka dobrych chwil temu i zaczyna bardzo powoli się ochładzać i ściemniać… Ruszamy jeszcze na chwilę wzdłuż Warty, by za kilka chwil podążać w stronę przystanku autobusowego linii nr 67. Okazuje się, że z miejsca, w którym jesteśmy -pół godziny nie jest wystarczającym limitem czasowym, by pokonać ową drogę (co oznacza, że byliśmy jakieś 3 km od przystanku, idąc trochę szybszym tempem, niż przeciętne ludzkie spacerowe 5 km/h). Myślę, że dziś zrobiliśmy minimum łącznie jakieś ponad 10 km: jak mi tego brakowało!

Oto dzięcioł w swojej kuźni:

//www.youtube.com/watch?v=QOYK8svouKs

Zdjęcia:

…jak dla mnie powinien nazywać się „Śnieżycowym RAJEM”

Jest kilka miejsc w pobliżu Poznania, które po prostu trzeba odwiedzić, zwłaszcza porą wiosenną; i obok Radojewa jest to niewątpliwie Śnieżycowy Jar, nieopodal wsi Starczanowo.

Stosunkowo niezbyt szeroko znany -jak co roku wabi wonią i widokiem (oba wrażenia niezapomniane!) Śnieżyc Wiosennych, które są niewątpliwie pierwszą wiosenną atrakcją, o którą warto się pokusić!

Obok Śnieżycowego Jaru znajduje się także inny ciekawy obiekt: Kasztelania Radzimska, czyli pradawne grodzisko, które zaistniało dzięki sąsiedztwu Warty (z racji swojego położenia często zamieniało się w wyspę).

Warta na tych ziemiach także należy do ciekawych terenów; urozmaicona linia brzegowa jest idealna do wycieczek pieszych, rowerowych i spacerów. Tym bardziej, iż po drugiej stronie rzeki jest poligon Biedrusko.

Dzikie ziemie, opasane z jednej strony przez Wartę, z drugiej zaś przez przełom Puszczy Zielonki i Puszczy Noteckiej, zarysowane licznymi pagórkami -z pewnością są doskonałym miejscem na wiosenne wycieczki

Polecam zobaczyć osobiście -ja co roku jestem pod wrażeniem widoku śnieżyc!

Oprócz Śnieżycowego Jaru -miło było zobaczyć też Strzeszyn: łyska wyglądająca coraz cieplejszych dni i kwitnący już podbiał świadczyły o całkowicie panującej już wiośnie

Nasza pierwsza wycieczka do Radojewa odbyła się w zarazem w ostatni weekend, jak i dzień lutego.

Dobry czas na spacer, rozchodzenie nowych butów i wyrwanie się z zimowego letargu, tym bardziej, iż pozostałości po zimie nareszcie odchodzą powoli w niepamięć

Pogoda od początku nam sprzyjała; błękitne niebo i temperatura na plusie to było naprawdę coś motywującego

Pojechaliśmy więc autobusem linii 67, by na radojewskiej pętli wysiąść.

Idąc ulicą Piołunową w kierunku Kokoryczowego Wzgórza możemy zaobserwować ciekawy widok: po prawej stronie stara stodoła tylko pozornie „straszy” swoim widokiem. Kiedy tylko podejdzie się bliżej, zauważy się w niej coś ciekawego -odsłonięte cegły są bardzo nietypowe, po ich strukturze widać bowiem, że nie były standardowo wypalane w piecu, ale wysychały na wolnym powietrzu.

Świadczy to o tym, że stodoła ta jest bardzo stara, może nawet starsza, niż radojewski dworek.

Idąc dalej, oczywiście naszą uwagę zwróciły ranniki zimowe (albo raczej „wiosenne” ) dopiero co wyłaniające się na zewnątrz.

Był to też poniekąd jeden z celów naszej wycieczki -ranniki jako zwiastun zbliżającej się wielkimi krokami wiosny

Dotarliśmy również na pseudo-ruiny, malownicze, jak zawsze

Spacer po Kokoryczowym Wzgórzu jak zawsze sprawia, że w ogóle nie czuję się, jak w obrębie miasta, a co dopiero w Poznaniu…

Najbardziej spodobała mi się koza w oknie niestety nie chciała wyjść ze swojego przytulnego schronienia.

Ze wzgórza przy dobrej widoczności da się dostrzec odrobinę poligonu w Biedrusku, ciekawy widok.

Niestety my musieliśmy już prawie biec na autobus powrotny

Jak wskazuje tytuł wpisu, z Radojewa udaliśmy się wprost na Cytadelę, gdzie to Wojtek miał mi do opowiedzenia szczegółową jej historię.

Z Rawelinu nr IV powoli, spacerkiem, poczłapaliśmy dawną fosą w kierunku Rawelinu nr I.

Pogoda nieco się zepsuła, ale nam w ogóle to nie przeszkadzało No i miałam rzadką -jak dla mnie- okazję sfotografować stemple na cegłach Cytadeli Poznańskiej.

Świetna wycieczka, polecam każdemu -zarówno rodowitemu Poznaniakowi, jak i przybyszowi z innych okolic Polski- każdy odnajdzie coś dla siebie.

Nie kazdy Poznaniak wie przecież, że Cytadela Poznańska -a właściwie „Fort Winiary”-  jest jedną z dwóch w skali Polski… (Stosowne źródło)

Ale nie o tym tutaj…

W każdym razie zachęcam jak najbardziej do spaceru po naszej Cytadeli pod kątem historycznym, zarówno z przewodnikiem, który nie tylko ciekawie opowie, ale -a nuż- zafascynuje; jak i równie ciekawą lekturą we własnym zakresie

Kotlina Kłodzka, Sudety

28.07 – 2.08.2009

28.07 (wtorek): Poznań -Kłodzko

Wyruszamy pociągiem relacji Poznań -Kudowa Zdrój (czterowagonowy pociąg osobowy o wdzięcznej nazwie ?Szklarka? ), o godzinie 10:10.

Ze względu na to, że jest to pociąg osobowy -zatrzymuje się na wszystkich stacjach; nam jednak specjalnie to nie przeszkadza.

Nie ma również specjalnego tłoku -pewnie ze względu na dzień powszedni i ?późną? godzinę.

Po drodze mijamy deszczową Polskę, w okolicach poddolnośląskich dodatkowo straszliwie zniszczoną przez wichury przetaczające się ostatnio nad krajem; wygląda to dość niepokojąco -całe dziesiątki drzew połamanych jak zapałki?

Nieoczekiwanie w Żmigrodzie czeka nas ponadpółgodzinny przymusowy postój, jakieś komplikacje ze względu na ww. wichurę.

Czekamy, czekamy, czekamy? Przepuszczamy kilka pociągów? Wreszcie jedziemy dalej!

We Wrocławiu pociąg ?skraca się? o połowę -pozostała odczepiona ?połówka? jedzie do Szklarskiej Poręby.

Dodatkowo tym razem tłok wzmaga się, ale w zasadzie tylko ?chwilowo?. Deszcz pada nadal, choć już z mniejszą intensywnością, a my zastanawiamy się, jaką będziemy mieć pogodę

I wreszcie długo oczekiwana przeze mnie chwila -widać góry!

W okolicach Barda Śląskiego widok jest świetny -polecam! Ale pocieszam się, że to dopiero początek

Ok. 17:00 wysiadamy wreszcie w Kłodzku, pierwsza radość -nie pada!

W dole wartko płynie Nysa Kłodzka, a na wysokości jezdni (sporej wysokości?) nadal widać ślady po powodzi?

Dreptamy do schroniska, meldujemy się, zostawiamy znaczącą większość rzeczy i idziemy zdobywać Twierdzę Kłodzko

Nie wiem, dlaczego, ale przypomina mi ona trochę krakowski Wawel -może to z racji tej wysokości.

A Twierdza istotnie góruje nad miastem?

Po zwiedzaniu idziemy pozwiedzać miasto i odpocząć

Prawdziwe wrażenia zaczną się jutro?

29.07 (środa) Szczeliniec, Błędne Skały

Wstajemy wcześnie, na szczęście mamy już uszykowane kanapki i zmierzamy na PKS do Karłowa. W planach mamy Szczeliniec, Błędne Skały i może -o ile czas pozwoli- Kudowę Zdrój.

Na dworze mgła, boję się, że ze Szczelińca nic nie zobaczę -ale nie, rozrzedza się

Jedziemy PKSem przez Drogę Stu Zakrętów (niesamowicie ekstremalne przeżycie -polecam zwłaszcza z kierowcą rajdowcem! ) i o godz. 9:00 jesteśmy już w Karłowie -ładnej, przygotowanej turystycznie wsi. Muszę wspomnieć, że moja przygoda z górami obejmowała dotychczas tylko Tatry i to jednorazowo -Sudety i ta część Polski są dla mnie nowością?

Cieszę się, że szosa z uroczymi kramikami wiodąca do masywu, który dziś zdobędziemy -nie przypomina zatłoczonych niemiłosiernie Krupówek

Zaczynamy wspinaczkę, która -początkowo kamieniami- ostatecznie wiedzie dość często uczęszczanymi schodami Istotnie -powoli robi się tłok? I coraz bardziej gorąco

Już podczas wchodzenia na Szczeliniec wrażenie robiły na mnie skały tam występujące, aparat szedł w ruch prakrycznie po każdym zakręcie. Po czasie jesteśmy już prawie na szczycie. Schodkowa droga podobała mi się na tyle, że zanim pomyślałam -już był koniec Na szczycie kłębią się ludzie, tym bardziej, że jest tam schronisko i bufet -w sumie kto nie chciałby zjeść czegoś na szczycie dającym tak urokliwy widok..? Ja chciałabym mieć taki pejzaż przy każdym spojrzeniu przez okno

Przystajemy na chwilę, ale zaraz idziemy dalej, aż natrafiamy na kulminację Szczelińca -kilkanaście ?rzeźb? skalnych stworzonych tylko prze z żywioły: wiatr, ziemię i wodę.

Warte zobaczenia, szczególnie miejsce pt.?Diabelska kuchnia? zasługuje na odwiedzenie Ogólnie -niesamowite wrażenie -całość psuje jednak to, co zawsze? -Tłumy?

Ale choćby raz w życiu warto się wybrać!

Schodzimy ze Szczelińca, i znów przez Karłów idziemy dalej, czerwonym szlakiem, m.in. po Lisim Grzbiecie.

Ponad dwie godziny drogi -nieco wymagającym- górskim szlakiem i jesteśmy już w Błędnych Skałach

Ale jedna wskazówka dla turystów -nigdy nie idźcie tamtędy w tenisówkach Chociaż mnie się udało

Błędne Skały są również ciekawym przykładem form skalnych w Sudetach, warto się wybrać! Niektóre korytarze mają po kilkanaście centymetrów szerokości; czasem ledwo się mieściliśmy i zarazem mieliśmy wątpliwości, czy niektórzy mijani przez nas turyści ?trochę większych rozmiarów? dadzą radę przejść

Po godz. 16:00 schodzimy ze Skalniaka i prawie biegniemy na ostatni PKS do Kłodzka -udało nam się!

30.07 (czwartek) Kudowa Zdrój, Nachod (CZ)

Tym razem śpimy trochę dłużej a w planach pominięta wczoraj Kudowa i wizyta u naszych południowych sąsiadów -w Czechach.

Pospieszny PKS do Kudowy i już jesteśmy na miejscu.

Kudowa to piękne miasteczko o walorach i randze uzdrowiska, polecam również wybrać się w jego okolice.

Zwiedzamy m.in. pijalnię wód i park uzdrowiskowy. Muszę przyznać, że miasteczko jest wyjątkowo zadbane i z wielu stron widać już wpływy czeskie -tj. w szczególności słychać język czeski wśród turystów, a na sklepach widać napisy po czesku. W końcu granica już za 3 km!

Mimo, że w Kudowie kursują już czeskie CDS?y -odpowiedniki naszych PKSów, to jednak nigdy nie udało nam się nim przejechać -głównie ze względu na dziwne czeskie rozkłady jazdy. Przysięgam, że -mimo sporej tolerancji na różnorodność kulturową- nie udało mi się zrozumieć i rozpracować ich rozkładu?

Idziemy więc pieszo, słońce pali niemiłosiernie, aż wreszcie docieramy do nieczynnych już jednostek straży granicznej w Kudowa Słone -Nachod.

Dziwne to wrażenie tak po prostu przejść sobie obok nich ale odkąd jesteśmy w strefie Schengen -nie ma rzeczy niemożliwych

Nachod okazał się miasteczkiem typowo przygranicznym, ale zrozumiałam już, skąd tyle Czechów w naszej polskiej Kudowie

-To tam tętni turystyczne życie. To, co od razu przykuło moją uwagę -to czeskie znaki drogowe -zamiast dwóch polskich niespersyfikowanych postaci (dziecka i dorosłego) na znaku -tu mamy jasno: dziewczynkę z dwoma kitkami i pana w kapelusiku

Dobrze, że wcześniej rozmieniliśmy złote na korony -przynajmniej odwiedzimy czeski sklep

Niedługo potem wracamy do Polski, znów na piechotę, ale pogodę mamy doskonałą -zero jakiejkolwiek chmurki

Chwilę jeszcze pobyliśmy w Kudowie i pojechaliśmy PKSem do Kłodzka.

31.07 (piątek) Międzygórze, Śnieżnik

Dziś wstajemy dość wcześnie, bo w planach Śnieżnik! Wsiadamy w PKS do Międzygórza i po godzinie jesteśmy na miejscu. Już na wstępie widzę różnicę poziomów -miejska szosa wzdłuż rzeki Wilczki cały czas wiedzie stromo w górę.

Za to zabudowa jest śliczna! Faktycznie jest to perła Sudetów, jak głoszą opowieści? Czuję się tu trochę jak w niższych Alpach -oczywiście pod względem tyrolskiej i norweskiej zabudowy, powszechnej w Międzygórzu.

Wchodzimy pod górę, kapitalne wrażenie robią pejzaże miasteczka? Aż zachciałoby się tam mieszkać?

Docieramy do rozwidlenia trasy na dwa szlaki, niebieski -dłuższy i mniej stromy (nim będziemy schodzić) i czerwony -stromy, krótszy -to nim się wspinamy!

Zatem wchodzimy i tym razem czuję, że jestem naprawdę w górach i zdobywam szczyt

Piękne widoki nawet ze szczytu Średniaka znacznie umilają wspinaczkę Szlak, początkowo szeroki jak dla samochodu -teraz robi się wąski i mniej dostępny -zaczyna mi się podobać?

Już prawie jesteśmy na miejscu Wychodzimy na ostatnią prostą, mijamy zakręt i już dostrzegamy Schronisko ?Pod Śnieżnikiem?.

Trasa krótsza, niż ktokolwiek by się spodziewał Na wysokości schroniska znów kłębią się turyści (bufet ), ale to jeszcze nie szczyt! Odpoczywamy chwilę i ruszamy dalej, na faktyczny Śnieżnik.

Zdobywamy dzielnie kolejne m.n.p.m., a ja jestem z siebie i z nas dumna, bo w końcu jesteśmy Zdobyliśmy najwyższy punkt w okolicy

Nie było tak trudno, wszystko da się osiągnąć, gdy bardzo się chce Motywacja nie zawiodła

Schodzimy, tym razem niebieskim szlakiem, nieco mniej wymagającym. Docieramy do PKsu i wracamy do Kłodzka.

1.08 (sobota) Nachod, Kudowa Zdrój; Kłodzko -Poznań

W planach mieliśmy Skalne Miasto w Czechach, toteż wstaliśmy b.wcześnie z planów jednak nic nie wyszło, ze względu na kiepskie połączenia kolejowe i CDS?owe w obrębie Czech :/ no cóż, może następnym razem.

Jechaliśmy jednak PKSem z Kłodzka do Nachodu i zaraz po przekroczeniu granicy zatrzymał nas czeski patrol policji i poprosił o okazanie dokumentów. Hmm, była to dziwna, kuriozalna sytuacja? Wszystko się zgadzało, toteż szybko opuścił nasz autokar i pojechaliśmy dalej.

Czeska kolej i CDS przekreśliło nasz plan zdobycia Skalnego Miasta? nie miejąc alternatywy pozwiedzaliśmy znów Nachod, a ja na pocieszenie kupiłam sobie prawdziwie kowbojski czeski kapelusz ;D

Niedługo później wróciliśmy do znanej nam już Kudowy; znów na piechotę, ale pogoda znów sprzyjała

Powrót PKSem do Kłodzka, z którego niestety wyjeżdżaliśmy na następny dzień (niedziela) do Poznania.

Zatem -koniec wakacji?w tym roku

Ale do przyszłego roku!

Oto zdjęcia:

Wycieczka obejmowała -jak w tytule- trasę: Torzym -Łagów (2 noclegi)- Toporów -Niesulice -Niedźwiedź -Mostki.

Początek, jak to zazwyczaj bywa, poprzez PKP (relacja Poznań -Frankfurt n. Odrą; godz. 10:45 z Poznania), by po dwóch godzinach podróży wysiąść w Torzymiu.

Dla zainteresowanych trasa: TUTAJ

Mieliśmy do dyspozycji następujące mapy:

1. Mapa północno -zachodniej Polski

2. Atlas szlaków rowerowych woj. lubuskiego: informacje TUTAJ

3. Mapa Pojezierza Łagowskiego/ MRU.

Od razu nadmieniam, że mapa nr 2 -tzw. ‚Atlas szlaków rowerowych woj. lubuskiego’ jest totalnie niekompetentny!

Szlaki rzadko zgodne są z rzeczywistością (choćby ich kolor czy umiejscowienie), a podczas wyjazdu spokojnie możnaby sobie ‚odpuścić’ spoglądanie na niego, by np. nie pomylić trasy (co zresztą już kilkakrotnie miało miejsce w naszym przypadku sugerując się ww. mapą). Jednym słowem -strata pieniędzy; na dodatek dość kiepsko przygotowany technicznie -to nie JEDEN atlas, ale zbiór SZEŚCIU małych map mogących łatwo się zawieruszyć w wyprawowym bagażu, trzeba pilnować zawartości. Jak dla mnie i znanych mi osób, które miały z nim do czynienia -niekompetentny i  niezasługujący na miano Atlasu rowerowego! I to atlasu -rzadko opisywanego- woj. lubuskiego!

Także nie polecam, chyba, że chcecie i lubicie się gubić

Wracając do wątku -trasa zaczęła się na PKP w Torzymiu, małym miasteczku zaledwie 50 km od granicy polsko-niemieckiej.

Pogoda była wymarzona na wycieczkę, a nawet -odrobinę- zbyt dobra -słońce nie dawało spokoju już po pierwszym kilometrze

Kierując się żółtym szlakiem z ww. „Atlasu rowerowego…” spróbowaliśmy pojechać od razu do miejscowości Walewice, ale po kilku kilometrach, ze wzglądu na baaardzo słabe oznaczenie tego szlaku- odpuściliśmy sobie i zawróciliśmy; tym razem pojechaliśmy w kierunku Sulęcina (zaznaczoną trasą).

Niestety szlaki w większości woj. lubuskiego nie należą do najlepiej oznakowanych, o czym mieliśmy okazję przekonać się jeszcze kilkakrotnie, m.in. podczas gdy -za jakiś czas- minęliśmy właśnie wioskę Walewice, nie było do końca jasne, w którą stronę dalej jechać…

Jednak jak zwykle dzięki Wojtkowej intuicji poradziliśmy sobie

Słonko piekło niemiłosiernie, ale nareszcie dotarliśmy do Łagowa Najpierw kąpiel w przepięknym jeziorku Trześniowskim by później umiejscowić się na najtańszym polu namiotowym u bardzo miłego chłopaka: Błażeja -tubylca :)(ul. Kolonia w Łagowie, 5 zł/os. za dobę!) -polecam gorąco!

Okazało się również, że mieliśmy szczęście /nieszczęście, ponieważ w tenże weekend w Łagowie zorganizowany był Zlot Motocyklistów; także nie ominęły nas opary benzyny, hałasy z silników i inne zwyczaje ‚motorowych’ łącznie z paradą maszyn, obowiązkową skórzaną odzieżą i innymi detalami

Nazajutrz rano pogoda wcale nie pogorszyła się i nic nie zapowiadało, by w porach popołudniowych odwiedziła nas burza

Jednak nasz namiot dał radę, a w końcu i tak rozpogodziło się na tyle, by znów rozpalić ognisko

Trzeciego dnia, w niedzielę rano -zebraliśmy się, namiot i ekwipunek i żegnając się z Łagowem -ruszyliśmy do Toporowa na pociąg. Jako, że zrobiliśmy to trochę ‚w ciemno’ -jak to bywa- przeliczyliśmy się -PKP wycofało bowiem pociąg, który kursował przez Toporów ok. godz. 12-13 (kiedyś nim wracaliśmy). Jedyny pociąg bezpośrednio w kierunku Poznania przejeżdża aktualnie przez Toporów o godz. 16:22 :/

Będąc tam już o 12:00 -uznaliśmy, że stratą czasu będzie siedzenie na dworcu bitych czterech godzin, czekając….

Toteż ruszyliśmy w dalsze beztroskie zwiedzanie w pobliskie okolice -tam, gdzie nas jeszcze nie było

Dalej była miejscowość Niedźwiedź i Przełazy -tuż nad jeziorem Niesłysz (Niesulice).

Usiedliśmy chwilę na przystani, by odpocząć -jezioro spodobało nam się na tyle, by je objechać wokół; tym bardziej, że wiódł tamtędy niebieski szlak, którym nigdy nie jechaliśmy. Zatem w drogę, mamy czas!

Warto wspomnieć, że -bardzo rekreacyjne- jezioro Niesłysz posiada pierwszą klasę czystości, jest dość rozległe i posiada urozmaiconą linię brzegową, stąd i liczne kąpieliska, ale i nawał turystów w sezonie

Polecam jak najbardziej!

Dodam również, że niedziela ze względu na swój specyficzny charakter wyprawowy -miała chyba najwięcej uroku

Liczne nowe trasy i ciekawość, co będzie za następnym zakrętem i co jeszcze zobaczymy -sprawiła, że w ogóle nie czuło się tych 40 km, które wtedy pokonaliśmy; czułam, że spokojnie mogłabym pokonać następne tyle

I tym sposobem dotarliśmy do Niesulic, później Krzeczkowic i Tyczyna, wprost do Mostek -akurat na czas pocigu

Na pewno powtórzymy wyjazd, choć zapewne z innym scenariuszem, tj. nieco inną trasą

Szkoda tylko, że pogoda nie dopisuje… ale to zaledwie środek wakacji, więc jest nadzieja, że będzie tylko lepiej

Pozdrawiam!

Ostatnio zwiedzaliśmy samo Promno, przyszedł więc czas i na Park Krajobrazowy Promno

Tradycyjnie pod TYM LINKIEM przebieg wycieczki.

Cały dystans wyjazdu liczył 63 km; sama trasa w 75% (czyli w znaaacznej większości) prowadzi drogami szutrowymi, leśnymi i -wszelkimi innymi- polnymi, także polecam ją bardziej miłośnikom trekkingu i turystyki rowerowej, niż XC

Motywacją do jej odbycia była chęć zobaczenia Parku Krajobrazowego Promno, jako, że kilka razy mijaliśmy go w swoich wyjazdach -praktycznie nigdy nie odwiedzając w całości. Toteż stał się celem tegoż końcokwietniowego wypadu
Okazało się, że? no właśnie, co się okazało?

Zapraszam do obejrzenia fotorelacji.

Rozpoczęliśmy -na znanej już- stacji Poznań -Garbary, a konkretnie wyruszyliśmy pociągiem relacji Poznań -Września o 10:40, by za 20 minut być już w Kostrzynie Wlkp.
Muszę wspomnieć, że stacja w Kostrzynie jest bardzo przyjazna rowerzystom -liczne udogodnienia, a konkretnie zjazd i wyjazd przez przejście podziemne bez konieczności znoszenia i wnoszenia roweru bardzo poprawił nam samopoczucie już na początku wyjazdu
Zwłaszcza, gdy ktoś wozi ze sobą troszkę ciężką sakwę

Ledwo po wyjeździe z peronu powitał nas znany widok Pierścienia Rowerowego -tym razem udajemy się w kilka jego nieznanych nam jeszcze części, co w praktyce oznacza, że pojedziemy nim tylko przez chwilę.
Tak też zrobiliśmy; przed miejscowością Tarnowo skręciliśmy z szosy w prawo w kierunku Buszkowca i Glinki Szlacheckiej (których niestety nie ujęło Google Maps). Zaczął się szuter? i prawdziwa wycieczka

Z lewej strony mijaliśmy piękny stawek, szczególnie spodobała mi się mała rybacka chatka tuż nad nim…
Ach, ta zieleń!
Na wysokości Buszkowca napotkaliśmy taką oto gruszę, dość duuużą gruszę
Cudowna pogoda, wszechobecne odgłosy przyrody, piękne widoki i rowery?
Przed Kociałkową Górką (w której notabene jest znana szkółka jeździecka) spotkaliśmy stadko koni.

Trasa z polnej na chwilę zmieniła się na szosową; widać tu nawet duże, jak na Wielkopolskę różnice poziomów i liczne moreny (zapewne pochodzenia polodowcowego) -taka była właśnie ta wycieczka:
I niespodzianka -natknęliśmy się na nie całkowicie przypadkiem i niespodziewanie
-Kaczeńce,bo o nich mowa, a właściwie ?knieć błotna? rosła całymi ?stadami? w sąsiedztwie pobliskiej rzeczki
Jest pod ścisłą ochroną, więć musiały wystarczyć nam tylko zdjęcia.

Wrażenie robi również rzepak -jest dopiero kwiecień, on zdaje się osiągać prawie maksimum swojego wzrostu i pełni; na wszystkich polach obsianych rzepakiem jest już żółto
Zaraz za Kociałkową Górką skręciliśmy w prawo, w stronę Nowej Górki; okazało się, że droga prowadząca tam to jeden wielki i dość głęboki wąwóz Zdjęcia niestety nie w pełni oddają jej stromość.

Miejscowość Kapalica -I znów kolejna niespodzianka, ale tego nie przewidział już zupełnie nikt z nas? Bowiem 30 km od Poznania napotkaliśmy małą żmiję zygzakowatą! Szczerze mówiąc widziałam ją po raz pierwszy w życiu. ?Przechodziła? przez ulicę, w dość niebezpiecznym miejscu, więć postanowiłam ją ?odprowadzić?, by uchronić przed przejeżdżającymi nieraz samochodami.

Żmijka zniknęła w trawie, a my ujrzeliśmy, że jesteśmy już w progach Parku Promno: „Poznań: 29,7 km, Promno: 9,4 km”
Dalszy odcinek wiedzie prawie całkowicie lasem wzdłuż Parku (szlak zielony lub niebieski).
Minęliśmy m.in. rezerwat ?Jezioro Drążynek?, piękne okolice niedaleko Jeziora Brzostek, rezerwat Dębiniec? i wielki głaz, przy którym nie mogliśmy nie zrobić sobie kilku zdjęć

Dalej pojechaliśmy w kierunku Promna, dalej: Promienko i dobrze już znaną szutrową trasą przez Biskupice, Uzarzewo, Gruszczyn, Zieliniec? w kierunku Malty.
Na końcu galerii fotki w najtrudniejszym chyba odcinku powrotnym -w okolicach Uzarzewa.
Do Poznania jeszcze ok. 15 km; kilka niesprzyjających czynniki w postaci wiatru, piasku w oczach pomimo okularów i nierównej drogi dały się tu znać? A wygląda tak niepozornie

I tak oto zakończyła się nasza ostatnio-weekendowo-kwietniowa wycieczka po wschodnich terenach Wielkopolski
Okazało się, że jest ona na tyle ciekawa, by przemierzyć ją jeszcze nie raz
Wpisujemy zatem na listę ?tych dobrych tras?, wartych zapamiętania i odwiedzenia ponownie

Pozdrawiam!

Trasa do obejrzenia TUTAJ

Jak w tytule -całość trasy, licząc od wyjazdu z domu, do przyjazdu do domu -w przybliżeniu miała 150 km.ns

Podzieliliśmy sobie ten dystans na 3 dni, tak, by dziennie pokonywać maksimum 50 km, gdyż wyjazd zaplanowany był jako typowo rekreacyjny (a nie „gnanie na oślep” i stawianie na ilość kilometrów)

1 maja 2009: DZIEŃ 1

Poznań -Świebodzin -(Lubrza – Boryszyn -Wysoka -Pieski -Kursko) -Chycina

Początek wyjazdu był troszkę nerwowy, a to ze względu na kilka nałożonych na siebie okoliczności.

Na dworcu głównym byliśmy po godz. 10:00 -kolejki do kas straszne (więc nie było mowy o kupieniu w nich biletu), a na peronie dodatkowo okazało się, że w podstawionym już pociągu niestety zabrakło wagonu rowerowego!

Dodam tylko, że  nie byliśmy bynajmniej jedynymi rowerzystami wybierającymi się w stronę Frankfurtu nach Oder…

Tradycyjnie nasze „kochane PKP” zawaliło sprawę swoim totalnym brakiem wyobraźni co do długiego majowego weekendu (!), co niestety m.in. poskutkowało bezradnym pozostaniem w Poznaniu kilkorga rowerzystów niemających gdzie zmieścić się ze swoimi pojazdami.

W końcu jednak -mimo przeciwności- ruszyliśmy o 10:45 w stronę Świebodzina.

Po godz. 12:00, a właściwie przed 13:00.

Po prszestudiowaniu map zdecydowaliśmy się pojechać do Lubrzy inną, niż dotychczas, drogą -która notabene okazała się spoooorą moreną i najwyższym punktem w okolicy <zdjęcia poniżej>

Czekał nas zatem spory podjazd… Uff… Ale daliśmy radę i w nagrodę zatrzymaliśmy się na chwilę podziwiać widoki

Dalsza droga była dla nas sporą niespodzianką, gdyż jechaliśmy nią po raz pierwszy. Ale już we wsi Rusinów Wojtek kupił swój uwielbiany napój, na który potocznie mówimy „Jasiek”:D dlatego, szczęśliwy i wzmocniony, chętnie pojechał w dalszą drogę

Niedługo potem na naszej trasie napotkaliśmy wieżę -patrzalnię przeciwpożarową <zdjęcie poniżej>, na szczycie której pan leśnik (?) spokojnie słuchał sobie U2 -akcent muzyczny nam się spodobał, a pana pozdrawiamy!

Abstrahując od tematu -jak łatwo zauważyć, część dróg, po których poruszamy się po woj. lubuskim w swoich wyjazdach -jest brukowana; co jest z kolei oryginalną pozostałością po bytowaniu tu Niemców i budowaniu przez nich różnego typu budowli taktycznych (np. panzerwerków). Bruk lepiej niż nawet dobrze ubita ziemia -służył dojazdowi do nich, stąd jeśli przebywa się w woj. lubuskim i dostrzegamy drogę zmieniającą się we wybrukowaną -możemy być pewni, że w pobliżu znajduje się np. poniemiecki panzerwerk

Ok, dotarliśmy do Lubrzy!

Krótki posiłek (i kilka fotek) na środku miasteczka w towarzystwie czołgu to równie miła odmiana od kilku godz. już spędzonych na rowerze <foto poniżej> Czołg na środku Lubrzy to rosyjski T34, przemalowany „na modne moro” W każdym razie warto zobaczyć!

Później mijamy wieś Wysoka, w lewo skrótem przez las do Piesków i już coraz bliżej Chyciny!

W Kursku (czy Wam też kojarzy się z Rosją? ), ciągle smagani prawie już letnim słońcem (zero nawet jednej chmurki!) zatrzymujemy się właściwie tylko na chwilę -po kilka zielonuśkich młodych szparagów rosnących sobie beztrosko przysamej drodze Smakowały wybornie

Jeszcze chwila i już jesteśmy u celu -w Chycinie!

Pierwszą rzeczą, która dała nam „w kość” natychmiast -był istny ogrom komarów!

Ale cóż, rozbiliśmy się na oficjalnym miejscu biwakowym nad jez. Chycina, szybko rozstawiliśmy namiot i popsikaliśmy się anty-komarem Jednak muszę przyznać, że nic tak na nie działa, jak ognisko -dym jest dla nich nie do przebolenia.

Była również i pierwsza kąpiel! Czysta i ciepła woda wręcz zachęcała do zanurzenia się.

Na biwakowisku towarzyszyła nam również m.in. spora grupa studentów -kajakarzy ze Szczecina

Tak oto minął pierwszy dzień wyjazdu

2 MAJA 2009: DZIEŃ 2

Chycina (-Bledzew -Skwierzyna -Twierdzielewo -Kalsko) -Lubikowo

Początek drugiego dnia minął pod znakiem ataku komarów -zaraz po wyjściu z namiotu zaatakowały masowo

Trzeba więc było zwijać się jak najszybciej i ruszać w dalszą drogę…

Opuściliśmy Chycinę i skierowaliśmy się w stronę Bledzewa.

Tam odpoczęliśmy chwilkę na rynku, przypatrując się jakimś gorączkowym przygotowaniom do jakiegoś świę?a (-może Dni Bledzewa?).

Szczególnie zaskoczyły nas bledzewskie cheerleaderki <foto poniżej>

Zjedliśmy coniecoś, spojrzeliśmy na mapę i już byliśmy na drodze do Skwierzyny. Przy wjeździe minęliśmy zabytkową pruską budkę dróżniczą <foto…>

Trzeba wspomnieć, że początkowy plan wycieczki przewidywał dalszy jej bieg w kierunku skraju Puszczy Noteckiej, ku miejscowości Mokrzec -i stamtąd do Krzyża Wlkp.

Jednak będąc w Skwierzynie, nad Wartą <foto poniżej> -zmieniliśmy zdanie; Wojtek skusił mnie Lubikowem, który już kiedyś odwiedziliśmy. Teraz byliśmy na tyle blisko, że taki przejazd nie byłby problemem, a i miejscówka: piękna i pewna (wiedzieliśmy o „legalnym” biwakowisku LP).

Decyzja była więc prosta: zmieniamy plan i jedziemy do Lubikowa

Odbiliśmy z wyjazdowej drogi ze Skwierzyny -na Chełmsko i dalej na Twierdzielewo, Kalsko i właśnie jezioro Lubikowskie.

Droga przez las do biwakowiska była trochę trudna i zawiła, ale z rewelacyjną wojtkową pamięcią daliśmy radę

Na miejscu okazało się, że jesteśmy jednymi z nielicznych osób zamierzającymi pobiwakować w tym miejscu a już na pewno jedynymi zostającymi na noc. Być może więcej ludzi przyjeżdża tu w sezonie, ale póki co -grono było wyjątkowo zawężone

Nadal cudowna pogoda, szybko rozbiliśmy więc biwakowisko, wykąpaliśmy się w pięknej czyściutkiej wodzie i rozpaliliśmy ognisko, by odstraszyć wyjątkowo natrętne komarzyska, które ani na chwilę nie dawały o sobie zapomnieć…

Pod wieczór „odwiedziła nas” jeszcze bardzo sympatyczna grupa z Międzyrzecza -pozdrawiam!

Co do wrażeń ogólnych muszę jeszcze wspomnieć o jednej ważnej rzeczy -cały czas, podczas pobytu nad Lubikowskim jeziorem słychać było dziwny odgłos -miarowy, systematyczny… o dziwnym brzmieniu, jakby dmuchanie w butelkę…  niesie się echem po całej tafli wodnej, z różnych kierunków. Głos, którego na pewno nie słyszeliśmy będąc zeszłym razem nad tymże jeziorem.

Zaciekawił nas do tego stopnia, że postanowiłam po powrocie sprawdzić jego pochodzenie w Internecie.

Okazało się, że to ptak: bekas, który najprawdopodobniej powrócił w te rejony po dłuższej nieobecności

Ale nie dawał zasnąć nawet w nocy -sprawdziłam…

3 MAJA 2009: DZIEŃ 3

Lubikowo (-Pszew -Trzciel) -Zbąszyń

Dzień pod znakiem powrotu do Poznania.

Zwijając obozowisko w Lubikowie spotkaliśmy grupę płetwonurków z Wrocławia i okolic, która wybrała się nad jez. Lubikowskie ponurkować. Tego dnia było wyjątkowo gorąco, więc niemal od razu po wyjeździe z lasu krótkie rękawy poszły w ruch

Śniadanie zjedliśmy na dawnym boisku piłkarskim za wsią Stołuń, ale znów zaatakowały nas wstrętne owady (tym razem meszki -w pełnym słońcu!), więc pośpieszyliśmy się i znów w drogę!

Droga wiodła przez Pszczewskim Park Krajobrazowy i nawierzchnią przypominała naszą swojską podpoznańską greiserówkę -drogę z betonowych płyt. „Najlepszą akcją” tej drogi -i to w cudzysłowiu, wykazał się pewien wrocławski kierowca…

Mianowicie, gdy spokojnie jechaliśmy „gęsiego” ową drogą, na której równie spokojnie mijały nas czasem pojawiające się samochody -nagle pojawił się bohater owej historii. Podjechał do nas z tyłu, trąbiąc, byśmy ustąpili mu całość drogi -zmuszając nas tym samym na zjazd na piasek znajdujący się z naszej prawej strony. Nie było tam jednak znaku dotyczącego pierwszeństwo przejazdu, co oznaczało, że jesteśmy równorzędnymi z autami -pojazdami; skoro inne auta bez problemu zmieściły się z nami na drodze, to i ten wrocławski kierowca będzie musiał

Kierowca narobił szumu bezpodstawnym klaksonem ( spokojnie metr szerokości od naszych rowerów), po czym -nagle wyprzedzając nas -pojechał dalej. Pointą było jednak to, co zrobił za chwilę: rozładowując swoją frustrację zjechał na chwilę na ww. piaskowe pobocze, czym wzbił lekkie tumany piasku i kurzu w górę prosto na nas; po czym znów spokojnie zjechał na betonową drogę i pojechał dalej.

Achhh, jak odegrał się niedobrym rowerzystom niechcącym ustąpić drogi jego wypasionemu autku z importu!

Takiego braku kultury jazdy dawno już nie widzieliśmy; szkoda, że niektórzy kierowcy nadal traktują rowerzystów jak kogoś gorszego. :/

W sumie jednak owy kierowca nas rozbawił, i szybko o nim zapomnieliśmy

W drodze minęliśmy piękny, coraz bardziej turystyczny Pszczew, Trzciel, minęliśmy Obrę i tak oto dojechaliśmy do Zbąszynia -w samą porę, pociąg mieliśmy o 15:26

Tak minęła wycieczka

OTO ZDJĘCIA z wyjazdu:

W pierwszy piękny czerwcowy weekend (7-8.06.2008r.) wybraliśmy się na wyprawę -tradycyjnie już- w lubuskie rejony. Nasza dwuosobowa ekipa powiększyła się o jeszcze jedną osobę.

Na początku galerii mapka wyjazdu.

Kolorem czerwonym oznaczona jest sobotnia trasa, pokonaliśmy tego dnia prawie ok. 90 km, niebieskim zaś -trasa niedzielna, wiodąca z miejsca noclegu -Łagowa Lubuskiego- do stacji PKP w Toporowie.

Ruszyliśmy ze Zbąszynia, jeszcze w woj. Wielkopolskim.

Ale zacznijmy od początku…

Wstaliśmy o 5:00 rano, szybka mobilizacja i już uszykowani ruszamy na stację Poznań -Górczyn.

Do Zbąszynia dotarliśmy około 7:30, my posilałyśmy się śniadankiem a Wojtek wypatrzył śliczną parkę boćków
Skierowaliśmy się w stronę Trzciela i Pszczewa, gdzie -po przekroczeniu granic Pszczewskiego Parku Krajobrazowego- znajduje się jedna z bardziej urokliwych tras, jaką miałam szczęście jechać
Po prostu cudowne uczucie być w tak pięknym miejscu, szczególnie latem… Miejsce zupełnie niedoceniane , nieprzypadkowo ma status Parku Krajobrazowego. Polecam jak najbardziej, warto zobaczyć je choć raz!! Później będzie się tylko wracać

Mijaliśmy piękne lasy, pola, aż w końcu dotarliśmy do Pszczewa
Muszę przyznać, że to miasteczko jest niezwykłe… ma w sobie coś przyciągającego, niesamowitego
(Nasz team i maszyny -na małym postoju: przyczepka jak zwykle nieoceniona )

Nieco później -dalsza część odpoczynku nad czyściutkim jez. Pszczewskim
Wyjeżdżając z Pszczewa w kierunku Międzyrzecza spotkaliśmy takich oto trzech panów …z drewna (fotka w galerii)
I oto Międzyrzecz! A w nim zamek królewski!
Po małym postoju w tym urokliwym miejscu -skierowaliśmy się w stronę Kurska, gdzie znajduje się piękny most obrotowy; niestety już nieużywany.

Celem tego dnia była również Grupa Warowna Schill, którą mieliśmy zamiar zwiedzić.

OTO JEJ SCHEMAT.
Schill jest dość mroczną grupą warowną, to muszę przyznać po wizycie tam… Choć szczerze mówiąc Ludendorff bardziej mi się podobał.

W galerii pod wpisem kilka zdjęć z wnętrz Schill’owskich podziemii.

Kontynuując reportaż z wycieczki dalej skierowaliśmy się w stronę miejscowości Zarzyń, skąd rozciągała się ponad 4-kilometrowa poniemiecka droga brukowa (w większości pod górkę- do Sieniawy), którą zapewne wszyscy dobrze zapamiętamy

Ale cóż to była za satysfakcja z pokonania jej w całości rowerem! W upale, lekkim zmęczeniu poprzednimi kilometrami, a jednocześnie mając obok siebie tak wspaniałe widoki!
Wszyscy w pierwotnym składzie dotarliśmy do Łagowa!
Około 18:00 przekroczyliśmy granice miasteczka Wspaniałe, turkusowe i przyjemnie chłodne jeziorko -już na nas czekało:
Niemal od razu wszyscy się wykapaliśmy, by przypieczętować ten fantastyczny dzień

Nazajutrz już niestety odjeżdżamy z powrotem do Poznania, pociągiem o 16:19 z Toporowa.
Jednej z ostatnich fotek nie mogłam sobie odmówić : Wojtek czerpie na peronie energię z Kosmosu

Tak oto zakończyła się weekendowa przygoda w woj. Lubuskim; całość trasy to ok.115 km.
Ale wakacje już niedaleko!
Oby tylko pogoda dopisywała!