Aż wstyd, ale cóż…

Otóż dopiero niedawno, podczas spaceru -natknęłam się w północnej części Dębiny (czyli tej dzikszej -bo po drugiej, niż stawy- stronie): na kamienne (granitowe) słupki z wykutym na górze symbolem krzyża maltańskiego.

Na zdjęciach dość wyraźnie widać, że ów krzyż został uwieczniony (naniesiony) w kilku odmianach (co być może sugeruje inne czasy powstawania słupków?).

Kamienne „obeliski” znajdują się zaraz po przekroczeniu wału kolejowego (od strony stawów i parkingu trzeba kierować się pod most); i również umiejscowione są wzdłuż wału w linii ciągłej równoległej -stąd moje przypuszczenie, iż są one być może niegdysiejszymi słupami granicznymi.

Czego? Tego nie wiem. Niestety na ich temat nie znalazłam w Internecie żadnej informacji,  chociaż w/g historyków takie (lub podobne) słupy graniczne oznaczają najczęściej granice niegdysiejszych włości, najczęściej duchowieństwa -zakonów.

Tylko jedno mnie zastanawia -skąd posiadłości zakonu w samym środku kompleksu zwanym parkiem Dębina? Dla wyjaśnienia dodam, że wokół są same lasy, a najbliższe ówczesne kościoły znajdują się na Dębcu i na Starołęce -czyli za Wartą (oba odpowiednio min. 2-3 km od wspomnianych słupków).

Niestety nie jestem historykiem, ale sprawa zaciekawiła mnie do tego stopnia, by owe krzyże pokazać i może z pomocą odwiedzających moją stronę -rozwiązać zagadkę

Kotlina Kłodzka, Sudety

28.07 – 2.08.2009

28.07 (wtorek): Poznań -Kłodzko

Wyruszamy pociągiem relacji Poznań -Kudowa Zdrój (czterowagonowy pociąg osobowy o wdzięcznej nazwie ?Szklarka? ), o godzinie 10:10.

Ze względu na to, że jest to pociąg osobowy -zatrzymuje się na wszystkich stacjach; nam jednak specjalnie to nie przeszkadza.

Nie ma również specjalnego tłoku -pewnie ze względu na dzień powszedni i ?późną? godzinę.

Po drodze mijamy deszczową Polskę, w okolicach poddolnośląskich dodatkowo straszliwie zniszczoną przez wichury przetaczające się ostatnio nad krajem; wygląda to dość niepokojąco -całe dziesiątki drzew połamanych jak zapałki?

Nieoczekiwanie w Żmigrodzie czeka nas ponadpółgodzinny przymusowy postój, jakieś komplikacje ze względu na ww. wichurę.

Czekamy, czekamy, czekamy? Przepuszczamy kilka pociągów? Wreszcie jedziemy dalej!

We Wrocławiu pociąg ?skraca się? o połowę -pozostała odczepiona ?połówka? jedzie do Szklarskiej Poręby.

Dodatkowo tym razem tłok wzmaga się, ale w zasadzie tylko ?chwilowo?. Deszcz pada nadal, choć już z mniejszą intensywnością, a my zastanawiamy się, jaką będziemy mieć pogodę

I wreszcie długo oczekiwana przeze mnie chwila -widać góry!

W okolicach Barda Śląskiego widok jest świetny -polecam! Ale pocieszam się, że to dopiero początek

Ok. 17:00 wysiadamy wreszcie w Kłodzku, pierwsza radość -nie pada!

W dole wartko płynie Nysa Kłodzka, a na wysokości jezdni (sporej wysokości?) nadal widać ślady po powodzi?

Dreptamy do schroniska, meldujemy się, zostawiamy znaczącą większość rzeczy i idziemy zdobywać Twierdzę Kłodzko

Nie wiem, dlaczego, ale przypomina mi ona trochę krakowski Wawel -może to z racji tej wysokości.

A Twierdza istotnie góruje nad miastem?

Po zwiedzaniu idziemy pozwiedzać miasto i odpocząć

Prawdziwe wrażenia zaczną się jutro?

29.07 (środa) Szczeliniec, Błędne Skały

Wstajemy wcześnie, na szczęście mamy już uszykowane kanapki i zmierzamy na PKS do Karłowa. W planach mamy Szczeliniec, Błędne Skały i może -o ile czas pozwoli- Kudowę Zdrój.

Na dworze mgła, boję się, że ze Szczelińca nic nie zobaczę -ale nie, rozrzedza się

Jedziemy PKSem przez Drogę Stu Zakrętów (niesamowicie ekstremalne przeżycie -polecam zwłaszcza z kierowcą rajdowcem! ) i o godz. 9:00 jesteśmy już w Karłowie -ładnej, przygotowanej turystycznie wsi. Muszę wspomnieć, że moja przygoda z górami obejmowała dotychczas tylko Tatry i to jednorazowo -Sudety i ta część Polski są dla mnie nowością?

Cieszę się, że szosa z uroczymi kramikami wiodąca do masywu, który dziś zdobędziemy -nie przypomina zatłoczonych niemiłosiernie Krupówek

Zaczynamy wspinaczkę, która -początkowo kamieniami- ostatecznie wiedzie dość często uczęszczanymi schodami Istotnie -powoli robi się tłok? I coraz bardziej gorąco

Już podczas wchodzenia na Szczeliniec wrażenie robiły na mnie skały tam występujące, aparat szedł w ruch prakrycznie po każdym zakręcie. Po czasie jesteśmy już prawie na szczycie. Schodkowa droga podobała mi się na tyle, że zanim pomyślałam -już był koniec Na szczycie kłębią się ludzie, tym bardziej, że jest tam schronisko i bufet -w sumie kto nie chciałby zjeść czegoś na szczycie dającym tak urokliwy widok..? Ja chciałabym mieć taki pejzaż przy każdym spojrzeniu przez okno

Przystajemy na chwilę, ale zaraz idziemy dalej, aż natrafiamy na kulminację Szczelińca -kilkanaście ?rzeźb? skalnych stworzonych tylko prze z żywioły: wiatr, ziemię i wodę.

Warte zobaczenia, szczególnie miejsce pt.?Diabelska kuchnia? zasługuje na odwiedzenie Ogólnie -niesamowite wrażenie -całość psuje jednak to, co zawsze? -Tłumy?

Ale choćby raz w życiu warto się wybrać!

Schodzimy ze Szczelińca, i znów przez Karłów idziemy dalej, czerwonym szlakiem, m.in. po Lisim Grzbiecie.

Ponad dwie godziny drogi -nieco wymagającym- górskim szlakiem i jesteśmy już w Błędnych Skałach

Ale jedna wskazówka dla turystów -nigdy nie idźcie tamtędy w tenisówkach Chociaż mnie się udało

Błędne Skały są również ciekawym przykładem form skalnych w Sudetach, warto się wybrać! Niektóre korytarze mają po kilkanaście centymetrów szerokości; czasem ledwo się mieściliśmy i zarazem mieliśmy wątpliwości, czy niektórzy mijani przez nas turyści ?trochę większych rozmiarów? dadzą radę przejść

Po godz. 16:00 schodzimy ze Skalniaka i prawie biegniemy na ostatni PKS do Kłodzka -udało nam się!

30.07 (czwartek) Kudowa Zdrój, Nachod (CZ)

Tym razem śpimy trochę dłużej a w planach pominięta wczoraj Kudowa i wizyta u naszych południowych sąsiadów -w Czechach.

Pospieszny PKS do Kudowy i już jesteśmy na miejscu.

Kudowa to piękne miasteczko o walorach i randze uzdrowiska, polecam również wybrać się w jego okolice.

Zwiedzamy m.in. pijalnię wód i park uzdrowiskowy. Muszę przyznać, że miasteczko jest wyjątkowo zadbane i z wielu stron widać już wpływy czeskie -tj. w szczególności słychać język czeski wśród turystów, a na sklepach widać napisy po czesku. W końcu granica już za 3 km!

Mimo, że w Kudowie kursują już czeskie CDS?y -odpowiedniki naszych PKSów, to jednak nigdy nie udało nam się nim przejechać -głównie ze względu na dziwne czeskie rozkłady jazdy. Przysięgam, że -mimo sporej tolerancji na różnorodność kulturową- nie udało mi się zrozumieć i rozpracować ich rozkładu?

Idziemy więc pieszo, słońce pali niemiłosiernie, aż wreszcie docieramy do nieczynnych już jednostek straży granicznej w Kudowa Słone -Nachod.

Dziwne to wrażenie tak po prostu przejść sobie obok nich ale odkąd jesteśmy w strefie Schengen -nie ma rzeczy niemożliwych

Nachod okazał się miasteczkiem typowo przygranicznym, ale zrozumiałam już, skąd tyle Czechów w naszej polskiej Kudowie

-To tam tętni turystyczne życie. To, co od razu przykuło moją uwagę -to czeskie znaki drogowe -zamiast dwóch polskich niespersyfikowanych postaci (dziecka i dorosłego) na znaku -tu mamy jasno: dziewczynkę z dwoma kitkami i pana w kapelusiku

Dobrze, że wcześniej rozmieniliśmy złote na korony -przynajmniej odwiedzimy czeski sklep

Niedługo potem wracamy do Polski, znów na piechotę, ale pogodę mamy doskonałą -zero jakiejkolwiek chmurki

Chwilę jeszcze pobyliśmy w Kudowie i pojechaliśmy PKSem do Kłodzka.

31.07 (piątek) Międzygórze, Śnieżnik

Dziś wstajemy dość wcześnie, bo w planach Śnieżnik! Wsiadamy w PKS do Międzygórza i po godzinie jesteśmy na miejscu. Już na wstępie widzę różnicę poziomów -miejska szosa wzdłuż rzeki Wilczki cały czas wiedzie stromo w górę.

Za to zabudowa jest śliczna! Faktycznie jest to perła Sudetów, jak głoszą opowieści? Czuję się tu trochę jak w niższych Alpach -oczywiście pod względem tyrolskiej i norweskiej zabudowy, powszechnej w Międzygórzu.

Wchodzimy pod górę, kapitalne wrażenie robią pejzaże miasteczka? Aż zachciałoby się tam mieszkać?

Docieramy do rozwidlenia trasy na dwa szlaki, niebieski -dłuższy i mniej stromy (nim będziemy schodzić) i czerwony -stromy, krótszy -to nim się wspinamy!

Zatem wchodzimy i tym razem czuję, że jestem naprawdę w górach i zdobywam szczyt

Piękne widoki nawet ze szczytu Średniaka znacznie umilają wspinaczkę Szlak, początkowo szeroki jak dla samochodu -teraz robi się wąski i mniej dostępny -zaczyna mi się podobać?

Już prawie jesteśmy na miejscu Wychodzimy na ostatnią prostą, mijamy zakręt i już dostrzegamy Schronisko ?Pod Śnieżnikiem?.

Trasa krótsza, niż ktokolwiek by się spodziewał Na wysokości schroniska znów kłębią się turyści (bufet ), ale to jeszcze nie szczyt! Odpoczywamy chwilę i ruszamy dalej, na faktyczny Śnieżnik.

Zdobywamy dzielnie kolejne m.n.p.m., a ja jestem z siebie i z nas dumna, bo w końcu jesteśmy Zdobyliśmy najwyższy punkt w okolicy

Nie było tak trudno, wszystko da się osiągnąć, gdy bardzo się chce Motywacja nie zawiodła

Schodzimy, tym razem niebieskim szlakiem, nieco mniej wymagającym. Docieramy do PKsu i wracamy do Kłodzka.

1.08 (sobota) Nachod, Kudowa Zdrój; Kłodzko -Poznań

W planach mieliśmy Skalne Miasto w Czechach, toteż wstaliśmy b.wcześnie z planów jednak nic nie wyszło, ze względu na kiepskie połączenia kolejowe i CDS?owe w obrębie Czech :/ no cóż, może następnym razem.

Jechaliśmy jednak PKSem z Kłodzka do Nachodu i zaraz po przekroczeniu granicy zatrzymał nas czeski patrol policji i poprosił o okazanie dokumentów. Hmm, była to dziwna, kuriozalna sytuacja? Wszystko się zgadzało, toteż szybko opuścił nasz autokar i pojechaliśmy dalej.

Czeska kolej i CDS przekreśliło nasz plan zdobycia Skalnego Miasta? nie miejąc alternatywy pozwiedzaliśmy znów Nachod, a ja na pocieszenie kupiłam sobie prawdziwie kowbojski czeski kapelusz ;D

Niedługo później wróciliśmy do znanej nam już Kudowy; znów na piechotę, ale pogoda znów sprzyjała

Powrót PKSem do Kłodzka, z którego niestety wyjeżdżaliśmy na następny dzień (niedziela) do Poznania.

Zatem -koniec wakacji?w tym roku

Ale do przyszłego roku!

Oto zdjęcia:

Ostatnio zwiedzaliśmy samo Promno, przyszedł więc czas i na Park Krajobrazowy Promno

Tradycyjnie pod TYM LINKIEM przebieg wycieczki.

Cały dystans wyjazdu liczył 63 km; sama trasa w 75% (czyli w znaaacznej większości) prowadzi drogami szutrowymi, leśnymi i -wszelkimi innymi- polnymi, także polecam ją bardziej miłośnikom trekkingu i turystyki rowerowej, niż XC

Motywacją do jej odbycia była chęć zobaczenia Parku Krajobrazowego Promno, jako, że kilka razy mijaliśmy go w swoich wyjazdach -praktycznie nigdy nie odwiedzając w całości. Toteż stał się celem tegoż końcokwietniowego wypadu
Okazało się, że? no właśnie, co się okazało?

Zapraszam do obejrzenia fotorelacji.

Rozpoczęliśmy -na znanej już- stacji Poznań -Garbary, a konkretnie wyruszyliśmy pociągiem relacji Poznań -Września o 10:40, by za 20 minut być już w Kostrzynie Wlkp.
Muszę wspomnieć, że stacja w Kostrzynie jest bardzo przyjazna rowerzystom -liczne udogodnienia, a konkretnie zjazd i wyjazd przez przejście podziemne bez konieczności znoszenia i wnoszenia roweru bardzo poprawił nam samopoczucie już na początku wyjazdu
Zwłaszcza, gdy ktoś wozi ze sobą troszkę ciężką sakwę

Ledwo po wyjeździe z peronu powitał nas znany widok Pierścienia Rowerowego -tym razem udajemy się w kilka jego nieznanych nam jeszcze części, co w praktyce oznacza, że pojedziemy nim tylko przez chwilę.
Tak też zrobiliśmy; przed miejscowością Tarnowo skręciliśmy z szosy w prawo w kierunku Buszkowca i Glinki Szlacheckiej (których niestety nie ujęło Google Maps). Zaczął się szuter? i prawdziwa wycieczka

Z lewej strony mijaliśmy piękny stawek, szczególnie spodobała mi się mała rybacka chatka tuż nad nim…
Ach, ta zieleń!
Na wysokości Buszkowca napotkaliśmy taką oto gruszę, dość duuużą gruszę
Cudowna pogoda, wszechobecne odgłosy przyrody, piękne widoki i rowery?
Przed Kociałkową Górką (w której notabene jest znana szkółka jeździecka) spotkaliśmy stadko koni.

Trasa z polnej na chwilę zmieniła się na szosową; widać tu nawet duże, jak na Wielkopolskę różnice poziomów i liczne moreny (zapewne pochodzenia polodowcowego) -taka była właśnie ta wycieczka:
I niespodzianka -natknęliśmy się na nie całkowicie przypadkiem i niespodziewanie
-Kaczeńce,bo o nich mowa, a właściwie ?knieć błotna? rosła całymi ?stadami? w sąsiedztwie pobliskiej rzeczki
Jest pod ścisłą ochroną, więć musiały wystarczyć nam tylko zdjęcia.

Wrażenie robi również rzepak -jest dopiero kwiecień, on zdaje się osiągać prawie maksimum swojego wzrostu i pełni; na wszystkich polach obsianych rzepakiem jest już żółto
Zaraz za Kociałkową Górką skręciliśmy w prawo, w stronę Nowej Górki; okazało się, że droga prowadząca tam to jeden wielki i dość głęboki wąwóz Zdjęcia niestety nie w pełni oddają jej stromość.

Miejscowość Kapalica -I znów kolejna niespodzianka, ale tego nie przewidział już zupełnie nikt z nas? Bowiem 30 km od Poznania napotkaliśmy małą żmiję zygzakowatą! Szczerze mówiąc widziałam ją po raz pierwszy w życiu. ?Przechodziła? przez ulicę, w dość niebezpiecznym miejscu, więć postanowiłam ją ?odprowadzić?, by uchronić przed przejeżdżającymi nieraz samochodami.

Żmijka zniknęła w trawie, a my ujrzeliśmy, że jesteśmy już w progach Parku Promno: „Poznań: 29,7 km, Promno: 9,4 km”
Dalszy odcinek wiedzie prawie całkowicie lasem wzdłuż Parku (szlak zielony lub niebieski).
Minęliśmy m.in. rezerwat ?Jezioro Drążynek?, piękne okolice niedaleko Jeziora Brzostek, rezerwat Dębiniec? i wielki głaz, przy którym nie mogliśmy nie zrobić sobie kilku zdjęć

Dalej pojechaliśmy w kierunku Promna, dalej: Promienko i dobrze już znaną szutrową trasą przez Biskupice, Uzarzewo, Gruszczyn, Zieliniec? w kierunku Malty.
Na końcu galerii fotki w najtrudniejszym chyba odcinku powrotnym -w okolicach Uzarzewa.
Do Poznania jeszcze ok. 15 km; kilka niesprzyjających czynniki w postaci wiatru, piasku w oczach pomimo okularów i nierównej drogi dały się tu znać? A wygląda tak niepozornie

I tak oto zakończyła się nasza ostatnio-weekendowo-kwietniowa wycieczka po wschodnich terenach Wielkopolski
Okazało się, że jest ona na tyle ciekawa, by przemierzyć ją jeszcze nie raz
Wpisujemy zatem na listę ?tych dobrych tras?, wartych zapamiętania i odwiedzenia ponownie

Pozdrawiam!