Wakacje, jak co roku, to dla mnie idealny czas na poznawanie nowych miejsc. Czasami te nowe miejsca leżą tak blisko miejsc do tej pory bardzo często uczęszczanych, że aż trudno w to uwierzyć… Czasami leżą zaledwie po drugiej stronie rzeki. Czasami to inne państwo. Ale czasami bywa i tak, że wszystkie powyższe położenia są tożsame -i tak właśnie było u mnie w tym roku. Postanowiłam zawitać w Niemczech -jednym słowem: Herzlich Willkommen!

Granicę przekroczyłam w Słubicach, za Odrą wyjeżdżając już we Frankfurcie nad Odrą (Frankfurt n. Oder). Miasto dość zurbanizowane, bardzo uporządkowane i czyste (nie licząc remontów np. dróg). Ale w końcu to Niemcy -mogłam się tego domyśleć Od razu uderzyła mnie zupełnie inna polityka drogowa zachodnich sąsiadów, tak różna od naszej swojskiej polskiej -w mieście gdzie się da są trzypasmówki, dość dobrze odkorkowując centrum. Za miastem zaś nadal trzypasmówka, gdzie środkowy pas zamiennie wydzielany jest dla lewego i prawego jako dodatkowy -za zadanie ma służyć bezpiecznemu wyprzedzaniu. Jak dla mnie -bajka! Z ciekawostek, zdziwił mnie brak włączonych świateł dziennych właściwie wszystkich mijanych aut -okazało się, że w Niemczech nie obowiązują za dnia. Nie ma tam również linii, tzw. „podwójnych ciągłych” na zakazie wyprzedzania -Niemcy widocznie uznali, że szkoda marnować farbę i jedna ciągła wystarczy Nie spotkałam się również z odpowiednikiem znaku w Polsce nazywanym „Obszar zabudowany” -widocznie same nazwy miejscowości już z definicji są tam tak traktowane. Nawiasem mówiąc -nazwy miejscowości występują w kolorach: żółtym i białym -może to ma znaczenie, jak u nas?

Pozytywnie zaskoczyła mnie ilość ścieżek rowerowych -właściwie wzdłuż każdej bardziej ruchliwej szosy za miastem po obu stronach (!) ciągną się ścieżki rowerowe, po których uczęszczają bardzo liczni rowerzyści i rolkarze. Doskonały przykład na to, że kultura rowerowa jest tam bardzo zakorzeniona i stoi na zupełnie innym poziomie, niż u nas (a nie zapominajmy przecież, że byłam jedynie w byłym NRD -Branderburgii).

W poszukiwaniu jezior odkryłam Helenesee -jezioro Heleny, które jest przez Niemców nazywane „Małym Bałtykiem” (Die kleine Ostsee). Helenesee jest właściwie najczystszym jeziorem Brandenburgii, położonym w środowisku podjętym ochroną Oder ? Spree- Seengebiet, 8 km na południe od Frankfurtu nad Odrą, pomiędzy lasami sosnowymi. Pochodzenie jeziora jest dość ciekawe, ponieważ postało ono na skutek odkrywkowego wydobycia węgla brunatnego (lata 1930-1959), przez zalanie wyrobiska wodami gruntowymi. Na chwilę obecną jezioro ma powierzchnię 250 ha (w najgłębszym miejscu liczy ok. 70 m głębokości). W październiku 1960 roku cały obszar został przekształcony w rezerwat przyrody.

Kolejnymi swego rodzaju odkryciami były kanały rzeczne -Sprewa (Spree) i Kanał Fryderyka Wilhelma (Friderik Wilhelm Kanal) -zwłaszcza Kanał Sprewy wydał mi się ciekawy, jest to istna wodna autostrada, prosta jak deska -coś takiego widziałam wcześniej tylko na Mazurach. Co ciekawe, Kanał Sprewy jest w świetnej formie, nadal utrzymywany i barki spokojnie mogą po niej pływać aż do wnętrza Niemiec. Piękne

Z ciekawych rzeczy udało mi się również zobaczyć postNRDowskie , ale obecnie portowe miasto Eisenhuttenstadt z perspektywy lądu: widoki na nadbrzeże, most nad kanałem bezcenne

Cytując za Wikipedią:

Jezioro Łagowskie (niem. Lagower See) ? jezioro rynnowe na Pojezierzu Łagowskim (część Pojezierza Lubuskiego), powierzchnia 82 ha, odwadniane przez potok Łagowa. W przeszłości było częścią pobliskiego Jeziora Trześniowskiego. Powstało wskutek sztucznego przedzielenia tych akwenów.

Na przesmyku między jeziorami leży wieś Łagów (województwo lubuskie, powiat świebodziński, gmina Łagów). Jezioro w całości położone na obszarze Łagowskiego Parku Krajobrazowego.

Od siebie dodam, iż jezioro jest nieco mniej urokliwe, niż pobliskie -Trześniowskie. Mimo, że jest nie tak, jak ono- przejrzyste- warto wybrać się nad nie… Rowerem wodnym, zwykłym czy też pieszo. Krótsze od jez. Trześniowskiego -jest mimo to mniej oblegane przez turystów „rowerowodnych”, także bez problemu można popłynąć na jego koniec, aż do ujścia potoku Łagowa. Miejsce to, wg mnie -ma w sobie fantastyczny, kameralny klimat…

Zima w tym roku okazała się bardzo nieprzewidywalna, mając na uwadze dość „ciepły” -jak na tę porę roku- grudzień i styczeń.

Tymczasem luty przymroził i przypomniał wszystkim, że jeszcze nie wiosna Do niej trzeba jeszcze poczekać ponad miesiąc. W związku z tym chciałabym zaprezentować małą galeryjkę zdjęć mroźnej, arktycznej zimy 2012

Moją uwagę zwróciły szczególnie dzikie zwierzaki, które jak widać -pomimo ekstremum zimy- dość dobrze radzą sobie z chłodem, śniegiem i wiatrem.

Kwiczoły spotkane na brzegach jeziora wesoło świergotały wcinając kalinę a pewna ciekawska sarenka z Dębiny próbowała eksplorować nowe tereny skracając sobie drogę przez zamarzniętą Wartę

Oba zwierzątka można obejrzeć pod tymi linkami:

KWICZOŁY:

http://youtu.be/sotHJQB5Uy0

SARENKA:

http://youtu.be/AhsH1X27lOU

STRUGA ZIMĄ (-12 stopni):

http://youtu.be/Zanf-vIqjRM

Sporo ostatnio na stronie tematów fortyfikacyjnych i militarnych. Wynika to po części z faktu, iż zima, którą obecnie mamy -jest zdecydowanie najlepszą porą na obserwację tego typu obiektów (są dobrze widoczne dzięki ubogiej roślinności, braku liści na drzewach etc.). Wcześniejsze fortyfikacyjne posty stanowią także dobry wstęp do artykułu o obiekcie, który chcę zaprezentować dzisiaj: Fortu 4a.

Niedawno miałam okazję zwiedzić owy poznański fort. Położony jest on w północnej części Poznania; jest jednym z 18 fortów wchodzących w skład Twierdzy Poznań (9 głównych i 9 pośrednich, tzw. „pomocniczych”).

Na mapce poniżej można zobaczyć, jak w uproszczeniu wyglądał pierścień forteczny wokół ówczesnego miasta Poznania:

Pokaż Pierścień Fortów Wokół Poznania na większej mapie

ZARYS HISTORII:

Historia Fortu 4a pełna jest „zwrotów akcji” i obfituje w ciekawe epizody:

Fort 4a powstał w ramach rozbudowy i modernizacji dziewiętnastowiecznej Twierdzy Poznań. Jest to fort pomocniczy artyleryjski. Zbudowany został w latach 1878 ? 81.

Z ramienia wojska nadzór nad budową pełnił Kapitan Walter. Podczas budowy w 1880 nastąpiła katastrofa budowlana, osunięcie głównego wału.

Fort 4a w Poznaniu posiada narys barkanu (fort trapezowy) na wale umieszczono cztery trawersy ziemne: dwa, zawierające schrony (schrony rozebrane), na czole i po jednym na obu barkach, (?).

Fort otoczony był fosą o szerokości 9 m. Przeciwskarpa w części czołowej i barkowej murowana (fosa na odcinkach barkowych i szyjowym zasypana przeciwskarpy wysadzone i rozebrane), w części szyjowej – ziemna. Skarpa jest ziemna, chroniona przez mur skarpowy (mur rozebrany).

Przestrzeliwanie fosy zapewniały trzy wewnętrzne kaponiery (?).

W roku 1888 fort został zmodernizowany i wzmocniony. (?) Brama główna i wyjazdy na majdany a także wejścia do potern zaopatrzono w ramach wzmocnienia murami antypodmuchowymi z przejściami labiryntowymi, okna koszar fortu zostały zamurowane (co drugie) a stropy i ściany zaopatrzono w poduszki piaskowe.

Po odzyskaniu niepodległości Wojsko Polskie fort przeznaczyło na cele magazynowe, zachowały się podpisy żołnierzy w koszarach fortu. Wojsko uprawiało także cebulę na polu na terenie przylegającym do fortu.

Podczas szturmu Twierdzy Poznań w 1945 roku fort brał udział w obronie jednak walki trwały tylko dwie godziny ? doszło do nich także w poternach fortu – zachowane ślady na ścianach w podziemiach fortu.

W 1945 r. w czasie działań wojennych uszkodzone zostały koszary szyi. W latach 1952 ? 65 fort został wysadzony i poddany rozbiórce. Fosa została zasypana ziemia z wykopów pod domy jednorodzinne rozbudowywanego w pobliżu osiedla.

W latach 80 ? tych część koszar użytkowana na cele magazynowe. Około 1990 roku fort opuszczony zasypywany śmieciami i dewastowany – wewnątrz koszar spalono między innymi kilka samochodów.

W 1997 roku fort przejmują harcerze i wspólnie z PTOP ?Salamandra? zabezpieczają podziemia fortu przed niekontrolowaną penetracją i dewastacją. Od tego czasu trwają systematyczne prace nad oczyszczeniem terenu fortu i podziemnych kubatur ze śmieci i gruzu.

W podziemiach fortu co roku obserwowanych jest kilkadziesiąt osobników nietoperzy kilku gatunków ?miedzy innymi Nocek Duży, Nocek Rudy, Nocek Natterera, Gacek Brunatny ? dzięki harcerzom populacja nietoperzy stale wzrasta. W zabezpieczonych podziemiach znalazły one doskonałe miejsce do zimowania.

W planach miedzy innymi ścieżka dydaktyczna historyczno przyrodnicza po obwałowaniach i podziemiach fortu.

Kilka słów na temat nazewnictwa fortu: pierwotnie funkcjonowała nazwa ?Zwischenwerk 4a? (dzieło pośrednie), później ?Zwischenwerk Waldersee II (IVa)?, w latach międzywojennych ?Warownia 4a?. Po wojnie ?Fort IVa?, a obecnie Fort 4a.

Opracowanie:
hm. Konrad Dąbrowski ? H.R.
Harcerski Krąg Miłośników Fortyfikacji i Eksploracji w Poznaniu & Sekcja Eksploracyjna – Fort 4a.

Powyższy cytat pochodzi ze STRONY W CAŁOŚCI POŚWIĘCONEJ FORTOWI 4a, która jest źródłem bardzo cennych informacji o tej bardzo ciekawej budowli fortyfikacyjnej.

FORT 4a obecnie:

Obecnie organizacje opiekujące się fortem działają w ramach Porozumienia dla Twierdzy Poznań.

Szczególnie wart uwagi jest fakt, iż członkowie Porozumienia dla Twierdzy Poznań opracowali koncepcję zagospodarowania Fortu 4a, oraz czterech innych obiektów Twierdzy Poznań (Forty: 5, 5a, 6 oraz 6a). Koncepcja ta zwyciężyła w konkursie ogłoszonym przez Miasto Poznań! Szerzej m.in. o projekcie „Twierdza Poznań Dziedzictwem Narodów” -można przeczytać TUTAJ.

Uważam, że projekt jest niezwykle ciekawy; jest inicjatywą jak najbardziej wartą wsparcia, uwagi i promocji, trzeba wreszcie wykorzystać niedoceniany potencjał, który miasto już ma -Twierdzę Poznań!

Aktualnie na forcie spotykają się następujące organizacje: HOKTW, HKMFIE, 66 PDH „Lupus”, Sekcja Eksploracyjna – Fort 4a, Klub Miłośników Gier Fabularnych, Bractwo Rycerskie Chorągwi Wielkopolskiej i Grupa Rekonstrukcyjna Wojsk Łączności.

Odbywają się także forteczne rajdy rowerowe (których metą jest fort), w ramach działalności Porozumienia dla Twierdzy Poznań, we współpracy z Sekcją Rowerzystów Miejskich.

Organizacje współpracujące ze sobą w ramach Porozumienia dla Twierdzy Poznań planują budowę mariny – przystani wodniackiej na rzece Warcie w pobliżu fortu. Fort według tej koncepcji stanowić będzie zaplecze dla wodniaków a zaprojektowany przez Porozumienie dla Twierdzy Poznań, Poznańszki Szlak Forteczny zyska połączenie z szlakiem wodnym przebiegającym przez nasze miasto. Na teranie fortu otwarty także będzie Skansen Forteczny – Fort 4a poświęcony historii i przeszłości militarnej obiektu.

Oto zdjęcia wnętrz Fortu 4a:

(Zwiedzanie jak najbardziej jest możliwe -w każdą pierwszą niedzielę miesiąca 10:00 – 14:00, jednak wymagane jest wcześniejsze zgłoszenie telefoniczne. Istnieje możliwość ustalenia zwiedzania w innym terminie -szczegóły TUTAJ).

Zachęcam jak najbardziej do odwiedzenia, wrażenia niezapomniane!

Zdjęcia publikuję dzięki uprzejmości p. Konrada Dąbrowskiego, lidera wielu inicjatyw związanych z popularyzacją poznańskich fortyfikacji i Przewodniczącego Porozumienia dla Twierdzy Poznań. Pan Konrad od 15 lat opiekuje się Fortem 4a, ratując zabytkowy obiekt przed zniszczeniem i zapomnieniem.

Mija już druga dekada sierpnia i nieubłaganie czas płyyynie…

Koniec sierpnia to zazwyczaj coraz chłodniejsze poranki, wieczory i noce; powoli żółknące i opadające liście oraz… pory kwitnienia niektórych niezwykłych i pięknych krzewów oraz drzew -np. kaliny lub jarzębiny

Dziś na zdjęciach Pojezierze Sierakowsko -Międzychodzkie, a konkretnie pewne jezioro i jego uroki końcowo -sierpniowe.

Szczególnie zachwyciła mnie wspomniana kalina i jej owoce, już w pełni dojrzałe i intensywnie czerwone, tak idealnie współgrające z błękitem dzisiejszego nieba i zielenią liści… Bajka!

Wręcz nie mogłam się powstrzymać przed pstrykaniem jej zdjęć, a przy wybieraniu na stronę tym bardziej Stąd tyle Kaliny w galerii

Lato to, czy już powoli jesień..?

Nie wiem, jak Wy, ale ja mam w tym roku wielki niedosyt LATA, tj. szczególnie: ciepłej pogody…

Niech Pani Jesień przyjdzie dopiero w październiku

W tym roku nasza pierwsza wycieczka rowerowa odbyła się w połowie kwietnia.

Wspaniała pogoda: słonecznie (bezchmurne niebo), ciepło (20 stopni C) i niemal bezwietrznie -stanowiło wymarzone warunki do wyciągnięcia z piwnicy swoich rowerów i pierwszej tegorocznej przejażdżki

Za cel postawiliśmy sobie Wielkopolski Park Narodowy, odkrywając na nowo trasę z Poznania: najpierw jadąc szlakiem nad Wartą (która -mimo, iż wylała- prezentowała się po prostu pięknie), później poprzez Puszczykowo i Mosinę wjeżdżając na tereny WPNu

Wyjechaliśmy ok. godz. 12:00, a powróciliśmy o 16:30 pokonując tym samym ok. 50 km, co jest nawet niezłym wynikiem

Fakt, dostaliśmy nieco w kość -ale od czego są właśnie pierwsze wycieczki? -Trzeba się przyzwyczajać, bo lato i kolejne wyprawy już tuż tuż!

Oto zdjęcia:

MAZURY (18.07 – 26.07.2009)

Pierwsza połowa wakacji minęła nam na wizycie w Galindii, prastarym kraju pruskich pogan, którzy niegdyś zamieszkiwali tereny dzisiejszych Mazur -informację tą znalazłam całkowicie przypadkowo, ale spodobała mi się na tyle, by nazwać tak cały wyjazd.

DZIEŃ 1, sobota: Poznań -Giżycko

Dzień wcześniej pakowanie, przygotowywanie etc. czyli ogół typowych czynności mających na celu jak najbardziej optymalne dobranie rzeczy pod kątem różnorodności przywidywanych scenariuszy wyjazdu.

Wszak nie wiedzieliśmy dokładnie, co nas czeka tym razem

W tym roku również zaplanowaliśmy wyjazd w nieco inny sposób, niż zeszłoroczny:

zamiast włóczęgi po Mazurach -postanowiliśmy dojechać do Giżycka, tam znaleźć nocleg na cały pobyt i jeździć na 1-dniowe wycieczki w interesujące nas miejsca.

Ruszamy pociągiem relacji Wrocław -Suwałki o godz. 9:36 z dworca Poznań Główny.

PKP jak zwykle przewidziało realia inaczej, niż normalny, przeciętny podróżny korzystający z ich usług (chyba to już tradycja, że co wyjazd PKP zaskakuje w jak najbardziej oczywisty sposób) -mianowicie zastaliśmy „przedział rowerowy” (sic!) na 5 ROWERÓW!

-przypominam tylko, że to pociąg dalekobieżny, TURYSTYCZNY i WEEKENDOWY. Jednym słowem -żenada…

Ale cóż, rowery spoczęły jeden na drugim (było ich chyba z 12), a nam pozostało tylko wstydzić się za nasze PKP przed podróżującymi z nami Niemcami…

Po 7 godzinach wreszcie na miejscu

Pogoda dopisywała, tak więc po krótkim oglądzie poszliśmy załatwiać nocleg.

Tego dnia z przyczyn oczywistych, było już po 19:00, zamiast wycieczki pozostało nam tylko zwiedzanie miasteczka

DZIEŃ 2, niedziela: MOST NAD SAPINĄ

Giżycko -Kruklin -Kruklanki -Giżycko (40 km)

Trasa TUTAJ

Bardzo fajny i przyjazny rowerzystom szlak! Pozytywnie zaskoczyła nas bardzo dobra jakość trasy -szeroka i ubita droga szutrowa

Po drodze mijamy pole namiotowe Lasów Państwowych nad jez. Kruklińskim (cennik w fotkach ).

Inny walor szlaku to m.in. piękne dorzecze rzeki Sapiny; rzeka należy do czystych: przezroczysta, czysta woda.

Wskazówka dla chcących dojechać do ruin mostu: we wsi Kruklanki -właściwie nie wjeżdżając do niej- natrafiamy na drogę do mostu kolejowego, zawracamy więc na nią i po kilkunastu metrach wyłania się wspaniały krajobraz z zalewem i morenami: jedziemy już starym nasypem kolejowym!

Obraz mostu -imponujący! -POLECAM!

Kilka zdjęć, a później porywamy się na coś ciężkiego -sprowadzenie rowerów w dół stromymi wąskimi schodkami kolejowymi, kładką nad Sapiną i znów w górę! ‚Chwilę to trwa’, ale udaje się

Docieramy do Kruklanek, tutaj chwila odpoczynku, kilka fotek z żubrem i znów coś niespodziewanego -ulewa roku, która niestety dopada nas już w trasie :/ -niegdy w życiu tak nie zmokłam, całość stroju łącznie z butami nadawała się do wirówki…

Na szczęście aparat przetrwał i my również jakoś uchowaliśmy się przed przeziębieniem, wracając do Giżycka.

Mimo wszystko dzień udany, później pozostaje tylko miłe wspomnienie tej niecodziennej podróży i uśmiech na twarzy

Jednak wniosek z tego taki: na Mazurach pogoda zmienia się szybciej, niż w górach… I warto o tym pamiętać

DZIEŃ 3, poniedziałek

Tego dnia, po wczorajszej ulewie i totalnym przemoczeniu -moim głównym celem stało się kupienie nowych, suchych butów

Postanowiliśmy odpuścić sobie jakąkolwiek wycieczkę rowerową ze względu na niestabilność pogody i przemoczenie rzeczy rowerowych, które nie zdążyły wyschnąć :/

Zwiedzamy więc Giżycko i rozkoszujemy się wakacyjną labą

Z rana pogoda dziwna, niezgodna z prognozą ICMu -czyli pełne słońce… ale cóż, idziemy na spacer nad jez. Niegocin.

W mieście zdecydowanie mniej turystów -znak, że festiwal szantów już się skończył

Niegocin piękny, rozglądam się, ale nagle widzę coś dziwnego: od strony Wilkasów widać niasamowitą „ścianę deszczu” i ciemne chmury, która idzie wprost na nas! Ogólnie rzecz biorąc -widziałam podczas naszych wycieczek wiele opadów z daleka; wiem, jak rozpoznać je i chmury, które je zapowiadają, ale potwierdzam jedno: te mazurskie przebijają wszystko… W zeszłym roku, również podczas wakacji, po raz pierwszy widziałam tzw. ‚biały szkwał’ -coś niesamowitego, ledwo wtedy uszliśmy na sucho Z perspektywy obserwatora widać wtedy jedynie białą ścianę deszczu, która totalnie zamazuje krawędź widnokręgu… Niepokój, kiedy zbliża się do nas coraz bardziej… Bliżej i bliżej… Kiedy już dociera -jest bardzo intensywna, jedyne wyjście, to przeczekać.

Wracając do jez. Niegocin -obserwując ciemne chmury i zamazany widok drugiego brzegu przez strugi deszczu, usłyszałam po chwili z głośników podany przez miejscowy WOPR komunikat -ostrzeżenie dla żeglarzy o nagłym załamaniu pogody.

Znów ledwo uciekliśmy znajdując schronienie w miejscowym centrum handlowym

Dobrze, że wcześniej kupiłam suche trampki

Przeczekaliśmy burzę, a później znów poszliśmy zwiedzać miasteczko.

Tamtego dnia padało chyba z pięć razy :/

DZIEŃ 4, wtorek: WOKÓŁ JEZIORA DARGIN /przez SZTYNORT

Giżycko -Świdry -Pieczarki -Harsz -Sztynort -Łabapa -Radzieje -Doba -Kamionki -Guty -Giżycko (65 km)

Trasa TUTAJ

Pogoda ładna, choć duży wiatr -mimo to podejmujemy decyzję o wyjeździe rowerowym.

Wyruszamy ok. 12:00.

W czasie wycieczki mijamy m.in. jez. Dgał Wielki (wieś Pieczarki), gdzie znajduje się wyspa będąca pozostałością staropruskiej (galindzkiej) osady! W okolicy wsi Pieczarki polecam też udać się nad jez. Dargin, równie piękne miejsce

A jeszcze przed Pieczarkami mijamy gospodarstwo, gdzie jakieś 2 metry przed zabudowaniami chodził sobie bociek -takie widoki tylko na Mazurach!

Szlak wiedzie w głównej mierze wszelkiej maści szutrami, drogami polnymi i leśnymi, co uważam za jego wielką zaletę! Jedynie na dystansie Giżycko -Pieczarki, Harsz -Sztynort i Doba -Giżycko można spodziewać się asfaltowych przejazdów, jednak nie są one -nawet w sezonie- przesadnie uczęszczane

Za miejscowością Harsz -wkrótce docieramy do mostu przez jez. Mamry (jez. Kirsajty) i jez. Dargin -niesamowite widoki -POLECAM!

Następnie zwiedzamy pokrótce Sztynort Duży i wracamy czerwonym szlakiem dobrze znaną nam już drogą przez Dobę, Kamionki i Guty.

Z daleka widzimy zbliżające się opady deszczu, ale uciekamy im na dobre!

Ok. 17:30 jesteśmy już w Giżycku.

DZIEŃ 5, środa: WĘGORZEWO PKSem

Dość wczesna pobudka, wyjście do miasta i sprawdzanie: co możemy porobić dzisiaj?

Jako, że zawsze chciałam zwiedzić wszystkie ‚nadjeziorne’ mazurskie miejscowości, wyszło na najbliższą nam teraz: Węgorzewo (Mikołajki i Giżycko z racji postoju mamy ‚zaliczone’ ;), jedynie Mrągowa brak :/ ).

Sprawdzaanie PKSów -ok, jedziemy tym o 12:40!

Siadamy z tyłu, by móc oglądać całokształt walorów

W Węgorzewie ogólnie w porządku, jako miasteczko może być,za to fajna rzeka o nazwie ‚Węgorapa’, w której żyją prawdziwe pstrągi -jej małe spiętrzenie stanowi małą przystań wodną.

Pogoda piękna, cały czas świeci słońce, wieć o 15:15 po obejrzeniu Węgorzewa zmykamy PKSem z powrotem do Giżycka i udajemy się nad jez. Kisajno, pogoda wciąż wyśmienita! -24 stopnie i zero wiatru!

Postanawiamy -jutro byczenie się nad jez. Kisajno!

DZIEŃ 6, czwartek: jez. Kisajno

Z rana po mojej pobudce -pranie zrobione, a znacząca reszta dnia czeka na rozplanowanie

Po godz. 11:00 czuć już symptomy upału, także udajemy się nad plażę MOSiR nad jez. Kisajno.

Cały dzień upał dawał się we znaki, co łagodziliśmy kąpielami -jednym słowem: wakacje pełną parą!

A -jak wiadomo- idealne wakacje, to czas i na przyjemne wycieczki i na wylegiwanie się na plaży

DZIEŃ 7, piątek: MAMERKI I ŚLUZA LEŚNIEWO GÓRNE

Giżycko -Guty -Kamionki -Doba -Dłużec -Radzieje -Pniewo -Przystań -Stawki- Leśniewo (90 km)

Trasa TUTAJ (powielona dwa razy, ponieważ musieliśmy jakoś wrócić

Wyjazd ok. 12:00.

Mapa mówiłam,że czeka nas troszkę kilometrów -mianowicie ok. 90.

Co od pogody: z początku bardzo dał nam się we znaki deszcz (a już przewidywałam powtórkę z pierwszej wycieczki ;D ), ale w okolicy Gutów i Kamionek opady zanikają na dobre.

Jedziemy znaną drogą do Doby i Radziej, gdzie zaczyna się droga brukowa (4,7 km) do samego Pniewa -hmm, jesteśmy już trochę wprawieni po takich przejazdach przez województwo Lubuskie, ale i tym razem dajemy radę!

Niedaleko miejscowości Mamerki -pełno bocianów! Mazury to jednak ich ostoja…

Jeszcze trochę i docieramy do Pniewa i do Kwatery Głównej Niemieckich Wojsk Lądowych (OKH).

Niesamowite miejsce, polecam każdemu obejrzeć choć raz… Aparat z lampą i latarka będzie niezbędna, jednak można wypożyczyć takową na miejscu. Na całe szczęście można zostawić rowery na pilnowanym ‚parkingu’ (oczywiście zawsze lepiej mieć zapinkę), ale i tak znacznie podwyższa to komfort wycieczki :).

Zwiedziwszy, ruszamy dalej, wprost na śluzy w Leśniewie.

Bardziej godna odwiedzenia okazuje się, zgodnie z moimi przewidywaniami, ta w Leśniewie Górnym.

Bardzo imponująca, stanowi ok. 30% zaawansowania niemieckich robót, Leśniewo Dolne to tylko fundamenty, ok. 15 % zaawansowania robót.

Do obu śluz nie doprowadzono kanału.

Mimo to jak najbardziej polecam Leśniewo (zwłaszcza Górne) do odwiedzenia; widzi się wtedy niemiecką potęgę, snuje rozmyślania, co też chcieli osiągnąć budując takąż -imponującą po dzień dzisiejszy- śluzę…

Niesamowite, zwłaszcza, iż całość można obejść suchą drogą naokoło, a pobierana opłata za wstęp jest naprawdę symboliczna: 1 zł/os.!

Wracamy poprzednią drogą, a w Giżycku jesteśmy ok. 20:00.

Następnego dnia pakujemy się, a do Poznania wracamy w niedzielę rano.

Ale to jeszcze nie koniec wakacji…

FOTKI:

…czyli co można zobaczyć ostatnio na codzień w zasięgu swojego własnego wzroku -wystarczy się rozejrzeć

W miniony weekend wybraliśmy się do pobliskiej Dębiny, by poobserwować pierwsze oznaki -dopiero co nastałej- wiosny.
Nie przeszkadzał nam ani siąpiący deszcz, ani obecne jeszcze zimno: ubraliśmy się ciepło i z aparatem w dłoniach wyruszyliśmy na pierwszy tegoroczny wiosenny spacer.

Już po wejściu w ‚Dębinowy świat’ wypatrywałam zielonych listków.

A oto i efekt -pierwsze zdjęcie galerii przedstawiają młode, jeszcze nie rozwinięte fiołki
Ach, dało się nawet zauważyć młodą zieloną trawę.
Nareszcie optymistyczna zieleń, która po ponurej zimie cieszy oczy

Dębina jest też ewenementem z innego powodu -kiedy tylko weszliśmy do parku (zaraz obok ulicy Dolna Wilda) – słowiki, sikorki i dzięcioły zafundowały nam piękny, intensywny wiosenny koncert
Czuło się radość w ich głosikach, a wystarczyło po prostu stać w miejscu i słuchać, słuchać, słuchać… chciałam jeszcze zostać, naprawdę niesamowita była ta chwila (szkoda, że nie miałam dyktafonu), jednak wspólnie zadecydowaliśmy, że ruszamy dalej.

Dębina jest niesamowicie piękna, a wystarczy tak niewiele -rozejrzeć się wokół siebie. Krajobrazy -myląco- są jeszcze nieco jesienne. ospałe; ale piękne.
Nowy mostek na Grundeli prezentował się pięknie, co widać na fotkach

Największym zauważonym symbolicznym symptomem wiosny był pączek porzeczki alpejskiej

No i ta kwitnąca leszczyna… wszystko przekonuje, że wiosna już jest wśród nas
Nawet gołąb grzywacz spotkany w Dębince świadczył o wiośnie
Niesamowite spotkanie, ten dziki gołąb był naprawdę duży.

Widok z rozdzielonej grundelowej grobli i piękne widoki z ww. nowego dębinowego mostka były nie do opisania -to trzeba zobaczyć
Myślę, że budowa mostków bardzo dużo daje Dębinie -wzbogaca i podkreśla jej naturalne piękno; sprawia, że spacerując po parku można na nowo odkryć atrakcyjność tego miejsca… Polecam!

Spacerując niedaleko wału kolejowego udało nam się wypatrzeć młody, kwitnący oset
Dotarliśmy również do miejsca zupełnie przeze mnie nieznanego -pomnika miejsca straceń polskich żołnierzy w czasie II Wojny Światowej -polanki niedaleko wału kolejowego w Dębinie.

Na tym etapie zakończyliśmy naszą wycieczkę; w następnych odsłonach postaram się pokazać kolejne roślinne wiosenne metamorfozy tego samego miejsca (oddalonego ode mnie o zaledwie parę kroków; mijam jego skrawek codziennie w drodze do pracy)

Pozdrawiam wiosennie!

Tym razem, jako ciekawą alternatywę na spędzenie czasu przy średnio sprzyjającej pogodzie, wraz z parą znajomych odwiedziliśmy Łagów Lubuski.

Biorąc pod uwagę różne okoliczności -na miejsce dotarliśmy samochodem, w piątek ok. 19:30. Przywitała nas „niezbyt ładna pogoda”, a konkretnie deszcz wzmagający się z minuty na minutę…

Nocleg zaplanowany był pod namiotami, nie mieliśmy więc wyboru -rozkładaliśmy je w prawdziwej ulewie, która skończyła się jednak po ok. 40 min.

Nazajutrz z rana pogoda wcale nie była lepsza -niezbyt optymistycznie  wyglądał nasz poranek ok.7:30

Wieży w Jemiołowie prawie nie było widać, a pogoda zaczęła się poprawiać dopiero przed 9:00

Co niektórzy mieli nawet odwagę na poranną kąpiel…;) …a niektórzy woleli się trochę poopalać

Aż w końcu ładnie się rozpogodziło i nawet zrobiło się cieplej

Łagów słynie z pięknego jeziora, z niepowtarzalną wodą o turkusowym kolorze

(choć niezwykle trudno ująć tą barwę na zdjęciu zwykłą ‚cyfrówką’)

Właśnie ten charakterystyczny kolor jeziora i jego cudna przejrzystość sprawiają, że licznie odwiedzają je różne grupy płetwonurków.

Około 11:00 uznaliśmy z Wojtkiem, że zrobimy sobie spacer do miasteczka. Pogoda była na to wprost idealna.

Idąc ścieżką wzdłuż jeziora -odkryliśmy przy okazji dodatkową atrakcję: linę do skoków do wody.

Czyli jednym słowem -musimy tu wrócić

Na kolejnych zdjęciach widać wspomnianą wcześniej turkusową wodę jeziora Trześniowskiego; aż nie chce się wierzyć, że to jezioro…

W drodze do miasteczka (która notabene sama w sobie jest bardzo urokliwa) minęliśmy stary (zapewne poniemiecki) dworek.

Oczywiście nie mogliśmy sobie odmówić wejścia na wieżę zamku Joannitów

Łagów z wieży prezentuje się znakomicie

Widok drugiego jeziora, ostatnie spojrzenie z wieży… i schodzimy.

Będąc w Łagowie, tak jak i przed rokiem, trzeba było również spróbować ryby (konkretnie: lina, rok wcześniej: sielawy) z tutejszego jeziora… po której za chwilę nic nie zostało

Odwiedziliśmy również malowniczy łagowski wiadukt kolejowy.

Wiadukt -jak i wieża- góruje nad miasteczkiem. W międzyczasie zdążył spotkać nas mały deszczyk, a spacerek dobiegał końca.

Wsiedliśmy więc w auto i podczas małej wycieczki w okolice Kurska spotkaliśmy takie oto krowy (bawoły? żubry? bizony? tury?)

Po powrocie postanowiliśmy skorzystać z (jeszcze) dobrej pogody i pójść poskakać z odkrytej wcześniej liny, do wody.

Niestety ja ze względu na gips podczas tego wyjazdu ani razu nie popływałam w łagowskim jeziorku :/

Za to niektórzy dawali czadu na linie 

Za jakąś dobrą godzinę niestety w naszym kierunku nadciągała burza, więc musieliśmy szybko zmykać do ‚obozowiska’

Wieczór zakończył się siedzeniem przy ognisku, które co jakiś czas przerywały niespodziewane ulewy. W nocy z soboty na niedzielę nad Łagowem przeszły chyba z cztery burze :/ ale nasz namiot jakoś przetrwał

W niedzielę rano pogoda pogorszyła się jednak na tyle, że byliśmy zmuszeni spakować się i jechać z powrotem do domu :/

Tak oto minął nam weekend w Łagowie w pełni wakacji

Oto fotki:

Ostatnią bodajże rowerową wyprawę w 2007r. odbyliśmy 4 października tegoż roku, kierując się do WPNu.

Magia kolorów tego miejsca jesienią wręcz zachwyca!

Zrobiliśmy kilka zdjęć, spójrzcie: