Wakacje, jak co roku, to dla mnie idealny czas na poznawanie nowych miejsc. Czasami te nowe miejsca leżą tak blisko miejsc do tej pory bardzo często uczęszczanych, że aż trudno w to uwierzyć… Czasami leżą zaledwie po drugiej stronie rzeki. Czasami to inne państwo. Ale czasami bywa i tak, że wszystkie powyższe położenia są tożsame -i tak właśnie było u mnie w tym roku. Postanowiłam zawitać w Niemczech -jednym słowem: Herzlich Willkommen!

Granicę przekroczyłam w Słubicach, za Odrą wyjeżdżając już we Frankfurcie nad Odrą (Frankfurt n. Oder). Miasto dość zurbanizowane, bardzo uporządkowane i czyste (nie licząc remontów np. dróg). Ale w końcu to Niemcy -mogłam się tego domyśleć Od razu uderzyła mnie zupełnie inna polityka drogowa zachodnich sąsiadów, tak różna od naszej swojskiej polskiej -w mieście gdzie się da są trzypasmówki, dość dobrze odkorkowując centrum. Za miastem zaś nadal trzypasmówka, gdzie środkowy pas zamiennie wydzielany jest dla lewego i prawego jako dodatkowy -za zadanie ma służyć bezpiecznemu wyprzedzaniu. Jak dla mnie -bajka! Z ciekawostek, zdziwił mnie brak włączonych świateł dziennych właściwie wszystkich mijanych aut -okazało się, że w Niemczech nie obowiązują za dnia. Nie ma tam również linii, tzw. „podwójnych ciągłych” na zakazie wyprzedzania -Niemcy widocznie uznali, że szkoda marnować farbę i jedna ciągła wystarczy Nie spotkałam się również z odpowiednikiem znaku w Polsce nazywanym „Obszar zabudowany” -widocznie same nazwy miejscowości już z definicji są tam tak traktowane. Nawiasem mówiąc -nazwy miejscowości występują w kolorach: żółtym i białym -może to ma znaczenie, jak u nas?

Pozytywnie zaskoczyła mnie ilość ścieżek rowerowych -właściwie wzdłuż każdej bardziej ruchliwej szosy za miastem po obu stronach (!) ciągną się ścieżki rowerowe, po których uczęszczają bardzo liczni rowerzyści i rolkarze. Doskonały przykład na to, że kultura rowerowa jest tam bardzo zakorzeniona i stoi na zupełnie innym poziomie, niż u nas (a nie zapominajmy przecież, że byłam jedynie w byłym NRD -Branderburgii).

W poszukiwaniu jezior odkryłam Helenesee -jezioro Heleny, które jest przez Niemców nazywane „Małym Bałtykiem” (Die kleine Ostsee). Helenesee jest właściwie najczystszym jeziorem Brandenburgii, położonym w środowisku podjętym ochroną Oder ? Spree- Seengebiet, 8 km na południe od Frankfurtu nad Odrą, pomiędzy lasami sosnowymi. Pochodzenie jeziora jest dość ciekawe, ponieważ postało ono na skutek odkrywkowego wydobycia węgla brunatnego (lata 1930-1959), przez zalanie wyrobiska wodami gruntowymi. Na chwilę obecną jezioro ma powierzchnię 250 ha (w najgłębszym miejscu liczy ok. 70 m głębokości). W październiku 1960 roku cały obszar został przekształcony w rezerwat przyrody.

Kolejnymi swego rodzaju odkryciami były kanały rzeczne -Sprewa (Spree) i Kanał Fryderyka Wilhelma (Friderik Wilhelm Kanal) -zwłaszcza Kanał Sprewy wydał mi się ciekawy, jest to istna wodna autostrada, prosta jak deska -coś takiego widziałam wcześniej tylko na Mazurach. Co ciekawe, Kanał Sprewy jest w świetnej formie, nadal utrzymywany i barki spokojnie mogą po niej pływać aż do wnętrza Niemiec. Piękne

Z ciekawych rzeczy udało mi się również zobaczyć postNRDowskie , ale obecnie portowe miasto Eisenhuttenstadt z perspektywy lądu: widoki na nadbrzeże, most nad kanałem bezcenne

Nad królową polskich rzek, Wisłę, chciałam wybrać się już dawno. Nie licząc kilku podróży pociągiem poprzez Toruń, gdzie Wisłę widzi się zaledwie przez chwilę, i to z okna -w tym roku wybrałam się nad nią tak naprawdę po raz pierwszy. Miałam również okazję o wiele dłużej na nią popatrzeć. Potęga, ogrom wody i przestrzeni spotęgowały olbrzymie piaskowe wydmy, które znajdują się niedaleko miast: Góra Kalwaria oraz Karczew. Owe wydmy zostały objęte ochroną, stanowią one Rezerwat o nazwie „Łachy Brzeskie”.

Jak opisuje Wikipedia, jest to:

faunistyczny rezerwat przyrody położony na terenie gmin: Góra Kalwaria i Karczew w województwie mazowieckim.

Został powołany Rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 23 grudnia 1998 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 166, poz. 1224^[1]). Zajmuje powierzchnię 476,31 ha.

Teren rezerwatu obejmuje wyspy, piaszczyste łachy oraz wody płynące Wisły między Otwockiem Wielkim a Górą Kalwarią. Celem ochrony było zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych ostoi lęgowych rzadkich i ginących gatunków ptaków występujących na obszarze rzeki Wisły.

Rezerwat jest bardzo ważną ostoją ptaków wodnych: mew, rybitw, siewkowatych. Ponadto na wyspach odpoczywają ptaki lecące nad doliną Wisły. Występują tu również m.in. czaple oraz bieliki.

Naprawdę warto się tam wybrać i na własne oczy zobaczyć ogrom tego miejsca, zwłaszcza opisywanych wydm i łach piasku, które potrafią się tworzyć w najbardziej nieoczekiwanych miejscach, i to nie tylko na nadbrzeżu… Abstrahując, zadziwia mnie szczególnie fakt, iż na największej polskiej rzece, jaką jest Wisła -wały przeciwpowodziowe (do których tak bardzo przywykliśmy w Wielkopolsce na naszej ukochanej Warcie) okazują się w zasadzie jedynie „symboliczne”, tzn. dość niskie w stosunku do miary rzeki: z tego, co zaobserwowałam (chociażby obok widocznego na zdjęciach mostu kolejowego) dosłownie obok wałów funkcjonuje już normalna zabudowa domów mieszkalnych…

Oto zdjęcia:

Zapraszam na zdjęciową wycieczkę pewną piękną rzeczką, która okazale wije się wcale niedaleko Poznania -rzeką Wełną.

Bajkowa sceneria, czysta i przejrzysta woda, mnogość podwodnych roślin i ryb, które możemy podziwiać jak w akwarium -to tylko niektóre atrakcje, które na nas czekają!

Mamy jeszcze póki co -lato, a Wełna o tej porze wprost żyje; swój ulubiony odcinek mają tu zarówno kajakarze (bardzo uczęszczany szlak kajakowy), jak i wędkarze (bogactwo ryb) i spacerowicze (różnorodność terenu).

Mi osobiście w opisywanej rzeczce podoba się jej różnorodność: raz płynie leniwie, by nagle zakręcić i spiętrzyć się niczym górski potok… W czasie tej wycieczki kilkakrotnie czułam się prawie jak nad Sanem (co prawda nigdy nad niem nie byłam, ale właśnie tak sobie wyobrażam początek biegu tej rzeki ).

Warto wiedzieć, że w pobliżu znajdują się dwa rezerwaty przyrody: „Wełna” i „Promenada”, oraz jeden z dwóch w Polsce rezerwatów ichtiologicznych: „Słonawy”. Więcej o rezerwatach znajdziemy TUTAJ.

Również całkiem blisko -w Jaraczu-Młynie znajduje się Muzeum Młynarstwa; stąd również rozpoczynają spływy kajakarze.

By odwiedzić Wełnę -wystarczy udać się pociągiem, PKS-em lub samochodem do Obornik, a stamtąd do miejscowości Jaracz.

Pokazany tutaj odcinek rzeczki wiedzie od Jaracza-Młynu do ujścia rz. Flinty.

Jednym słowem: rzeka Wełna uroku pełna!

Tutaj do obejrzenia nowo wyremontowany dworzec PKP w podpoznańskim Puszczykówku.

Kanał Mosiński:

[See image gallery at mojewyprawy.com]

Puszczykowo i Luboń:

[See image gallery at mojewyprawy.com]

Kątnik i Poznań:

[See image gallery at mojewyprawy.com]

Okolice bardzo piękne, czyste (na dowód kilka śladów działalności bobrów (?) -na fotkach):

Ostatnio zwiedzaliśmy samo Promno, przyszedł więc czas i na Park Krajobrazowy Promno

Tradycyjnie pod TYM LINKIEM przebieg wycieczki.

Cały dystans wyjazdu liczył 63 km; sama trasa w 75% (czyli w znaaacznej większości) prowadzi drogami szutrowymi, leśnymi i -wszelkimi innymi- polnymi, także polecam ją bardziej miłośnikom trekkingu i turystyki rowerowej, niż XC

Motywacją do jej odbycia była chęć zobaczenia Parku Krajobrazowego Promno, jako, że kilka razy mijaliśmy go w swoich wyjazdach -praktycznie nigdy nie odwiedzając w całości. Toteż stał się celem tegoż końcokwietniowego wypadu
Okazało się, że? no właśnie, co się okazało?

Zapraszam do obejrzenia fotorelacji.

Rozpoczęliśmy -na znanej już- stacji Poznań -Garbary, a konkretnie wyruszyliśmy pociągiem relacji Poznań -Września o 10:40, by za 20 minut być już w Kostrzynie Wlkp.
Muszę wspomnieć, że stacja w Kostrzynie jest bardzo przyjazna rowerzystom -liczne udogodnienia, a konkretnie zjazd i wyjazd przez przejście podziemne bez konieczności znoszenia i wnoszenia roweru bardzo poprawił nam samopoczucie już na początku wyjazdu
Zwłaszcza, gdy ktoś wozi ze sobą troszkę ciężką sakwę

Ledwo po wyjeździe z peronu powitał nas znany widok Pierścienia Rowerowego -tym razem udajemy się w kilka jego nieznanych nam jeszcze części, co w praktyce oznacza, że pojedziemy nim tylko przez chwilę.
Tak też zrobiliśmy; przed miejscowością Tarnowo skręciliśmy z szosy w prawo w kierunku Buszkowca i Glinki Szlacheckiej (których niestety nie ujęło Google Maps). Zaczął się szuter? i prawdziwa wycieczka

Z lewej strony mijaliśmy piękny stawek, szczególnie spodobała mi się mała rybacka chatka tuż nad nim…
Ach, ta zieleń!
Na wysokości Buszkowca napotkaliśmy taką oto gruszę, dość duuużą gruszę
Cudowna pogoda, wszechobecne odgłosy przyrody, piękne widoki i rowery?
Przed Kociałkową Górką (w której notabene jest znana szkółka jeździecka) spotkaliśmy stadko koni.

Trasa z polnej na chwilę zmieniła się na szosową; widać tu nawet duże, jak na Wielkopolskę różnice poziomów i liczne moreny (zapewne pochodzenia polodowcowego) -taka była właśnie ta wycieczka:
I niespodzianka -natknęliśmy się na nie całkowicie przypadkiem i niespodziewanie
-Kaczeńce,bo o nich mowa, a właściwie ?knieć błotna? rosła całymi ?stadami? w sąsiedztwie pobliskiej rzeczki
Jest pod ścisłą ochroną, więć musiały wystarczyć nam tylko zdjęcia.

Wrażenie robi również rzepak -jest dopiero kwiecień, on zdaje się osiągać prawie maksimum swojego wzrostu i pełni; na wszystkich polach obsianych rzepakiem jest już żółto
Zaraz za Kociałkową Górką skręciliśmy w prawo, w stronę Nowej Górki; okazało się, że droga prowadząca tam to jeden wielki i dość głęboki wąwóz Zdjęcia niestety nie w pełni oddają jej stromość.

Miejscowość Kapalica -I znów kolejna niespodzianka, ale tego nie przewidział już zupełnie nikt z nas? Bowiem 30 km od Poznania napotkaliśmy małą żmiję zygzakowatą! Szczerze mówiąc widziałam ją po raz pierwszy w życiu. ?Przechodziła? przez ulicę, w dość niebezpiecznym miejscu, więć postanowiłam ją ?odprowadzić?, by uchronić przed przejeżdżającymi nieraz samochodami.

Żmijka zniknęła w trawie, a my ujrzeliśmy, że jesteśmy już w progach Parku Promno: „Poznań: 29,7 km, Promno: 9,4 km”
Dalszy odcinek wiedzie prawie całkowicie lasem wzdłuż Parku (szlak zielony lub niebieski).
Minęliśmy m.in. rezerwat ?Jezioro Drążynek?, piękne okolice niedaleko Jeziora Brzostek, rezerwat Dębiniec? i wielki głaz, przy którym nie mogliśmy nie zrobić sobie kilku zdjęć

Dalej pojechaliśmy w kierunku Promna, dalej: Promienko i dobrze już znaną szutrową trasą przez Biskupice, Uzarzewo, Gruszczyn, Zieliniec? w kierunku Malty.
Na końcu galerii fotki w najtrudniejszym chyba odcinku powrotnym -w okolicach Uzarzewa.
Do Poznania jeszcze ok. 15 km; kilka niesprzyjających czynniki w postaci wiatru, piasku w oczach pomimo okularów i nierównej drogi dały się tu znać? A wygląda tak niepozornie

I tak oto zakończyła się nasza ostatnio-weekendowo-kwietniowa wycieczka po wschodnich terenach Wielkopolski
Okazało się, że jest ona na tyle ciekawa, by przemierzyć ją jeszcze nie raz
Wpisujemy zatem na listę ?tych dobrych tras?, wartych zapamiętania i odwiedzenia ponownie

Pozdrawiam!

Dawno nie jechaliśmy tym traktem, więc tytułowy szlak obraliśmy sobie za cel na ten weekend

Jest bardzo ładny, praktycznie w całości jedzie się lasem, po dobrze ubitych szutrowych drogach -najpierw mijając jezioro Rusałka, stadninę koni na Woli, a docelowo dojeżdża się do jeziora Strzeszyńskiego; choć sam szlak wiedzie dalej (w kierunku Kiekrza).

…”tylko” trzeba jeszcze do niego dojechać

W weekendy „przewija się” nim sporo osób -głównie spacerowiczów oraz biegaczy, choć rowerzystów też jest niemało

Wyruszyliśmy z Dębca, Dębiną, wałami i wzdłuż Warty, by później odbić na Cytadelę.

Wzdłuż niej odbiliśmy na Sołacz, bardzo ładny rejon Poznania. W parku przywitała nas parka gołębi grzywaczy… i -co można ładnie zaobserwować na zdjęciach w galerii- wysyp krokusów. Udało mi się uchwycić również pszczołę

Jechaliśmy m.in. Parkiem Sołackim i wzdłuż stadniny na poznańskiej Woli.

Jezioro Strzeszyńskie w marcowym słońcu prezentowało się bardzo ładnie

Z wycieczki wracaliśmy m.in. Starym Rynkiem; pogoda była ładna, 8 stopni, a zachmurzenie umiarkowane jednak ze względu na opady deszczu dzień wcześniej, w sobotę, -na leśnych drogach było sporo kałuż i błota.

Trasa naprawdę warta odwiedzenia!