Ropucha szara pojawia się dość wcześnie. Na niżu można ją spotkać już pod koniec marca. Gody rozpoczyna na początku kwietnia, nie ma szczególnych wymagań co do zbiornika. Jeśli woda zajmuje większy obszar, ropuchy trzymają się w strefie przybrzeżnej.

Ubarwienie godowe u tego gatunku nie występuje. U samców pojawiają się w tym okresie czarne modzele godowe na trzech pierwszych palcach kończyn przednich, stają się agresywne i często z braku samicy atakują inne zwierzęta. Ich głos jest słaby, ze względu na brak rezonatorów.

Samica składa jaja w dwóch sznurach i rozwiesza wśród roślin (w górach owija wokół kamieni). Pojedynczy sznur ma długość 2,5-5 m, a liczba złożonych jaj to około 2765 do 9746. Pojedyncze jajo ma średnicę ok. 1,7 mm (dane według Bergera).

Kijanki mają czarny grzbiet, brzuch jest jaśniejszy. Ich długość dochodzi do 2,5-3,5 cm. Przeobrażenie przypada na koniec czerwca. Młode ropuszki opuszczają wtedy masowo wodę. Ze względu na to, że podczas przeobrażenia tracą ogon, są mniejsze od kijanek ? 5-10 mm. W czasie tych masowych wędrówek wiele z nich ginie. Są one pożerane przez ptaki, inne płazy, a czasem owady i pająki. Giną również pod kołami samochodów. Dojrzałość płciową osiągają w 2 (samce) i 3 (samice) roku życia.

Cytat: Wikipedia.pl -więcej o Ropuchach Szarych TUTAJ.

//www.youtube.com/watch?v=iTxf8lYfxDw

…czyli atak zimy wiosną :/

Codziennie, spoglądając za okno zastanawiam się, kiedy w końcu wyruszę na jakąś wyprawę… Tęskno mi zarówno za rowerem, jak i za słońcem, spacerami, zielenią, śpiewem ptaków i spędzaniem całych dni na świeżym powietrzu… Wiem jedno: zimy 2012/2013 niestety nie można zaliczyć do krótkich i łagodnych :/

Mam wrażenie, że od pół roku za oknem nic się nie zmienia (może z przerwami na sporadyczne, kilkudniowe ocieplenia), ciągle śnieg i mróz, albo „dla odmiany”: 0 stopni i chlapa… Przy okazji dowiedziałam  się o sobie jednego: chyba nie byłabym w stanie mieszkać w Norwegii –chociaż w sumie nawet tam przychodzi czas na cieplejszą porę roku: lato polarne

Z okazji Prima Aprilis zrobiłam rekonesans swoich wyjazdów z zeszłego roku o podobnej porze (a nawet wcześniejszej -z marca 2012) i okazuje się, że byłam już na przynajmniej czterech większych wyprawach ROWEROWYCH:

Pośród Stu Jezior (18.03.2012)

Nadwarciańskim szlakiem do Śnieżycowego Jaru (20.03.2012)

Rowerem nieopodal Międzychodu (26.03.2012)

Na północ od Poznania: R-9 i Cysterski Szlak Rowerowy (28.03.2012)

… i dla kontrastu zdjęcia z dnia dzisiejszego, tj. 1.04.2013:

Zwiedzając linię umocnień niemieckich Oderstellung (o której pisałam niedawno), oprócz panzerwerków -czeka nas jeszcze jedna atrakcja. Mowa o moście kolejowym na rzece Odrze; nadal czynnym -biegnie tu linia: Zbąszynek -Gubin. Most znajduje się na wysokości miejscowości Wyszyna i Pomorsko /Laskowo. Jadąc wałem od strony Cigacic w pewnym momencie widzimy przed sobą tory, a -jeśli mamy szczęście -widzimy i słyszymy pociąg (ja miałam ). Jego urok polega właśnie na położeniu (z obu stron rz. Odry dość daleko do pierwszych osad ludzkich ), pośród lasów, wałów, rzeki i rozlewisk… O tyle „dziwnie” słyszy się nagle, pośród „dzikiej odrzańskiej krainy” świst pociągu -cywilizacji…

Biegnie tu tylko jedna „nitka” kolejowa, ale jest ślad po drugiej -w postaci murowanych podpór na rozlewiskach. Niezwykle ciekawe są również dwie „ceglane wyspy” na rz. Odrze -o ile mogę zrozumieć istnienie jednej (po prawej stronie -jako kontynuacja dla prawego przęsła), tak druga „lewa” -jest dla mnie conajmniej dziwna… Obecnie obie, skazane na samodzielną egzystencję -nadal trwają opierając się wartkim nurtom Odry… Aż do kolejnej powodzi.

Most przetrwał już ich conajmniej kilka…

Wg portalu kolejowego KOLEJ.ONE.PL (notabene -znakomitego, polecam!), linię Zbąszynek -Gubin otwarto na pewno po 1870 r. Więcej na ten temat można dowiedzieć się TUTAJ. Tutaj również można zobaczyć PRZEBIEG LINII ZBĄSZYNEK -GUBIN.

Jeśli chodzi o ciekawostki -tutaj można zobaczyć ciekawe info odnośnie stacji POMORSKO.

Most o tyle różni się od innych, które dotychczas widziałam na rzece Odrze (Stany oraz Nietkowice), iż: po pierwsze jest mostem nadal czynnym i utrzymywanym (w przeciwieństwie do tego w Stanach) i nie posiada kładki dla pieszych (w przeciwieństwie do tego w Nietkowicach). Zdjęcia obu wymienionych mostów znajdują się TUTAJ.

Kontynuując swoje „rowerowe podboje” województwa lubuskiego, w jeden z ostatnich dni kwietnia wybrałam się na kolejne niepoznane jeszcze szlaki i trasy: Gryżyńskim Parkiem Krajobrazowym oraz żółtym szlakiem. Słońce piekło niemiłosiernie -pogoda pobiła swój tegoroczny rekord ciepła (29 stopni!), a ja pobiłam tegoroczny kilometraż: 75 km

Przebieg trasy:

Nietkowice -Będów -Grabin -Gryżyna -Bytnica -Struga -Łochowice -Krosno Odrzańskie -Połupin -Ciemnice -Laski -Nietków

Pokaż Doliną Gryżynki na większej mapie

Z początku planując trasę -zastanawiałam się od której strony zacząć. Ostatecznie zdecydowały dwa niezawodne czynniki: po pierwsze warto „na pierwszy ogień” pokonać najdalszy odcinek (najdalej wysunięty odległościowo), by później po prostu wracać (odległość w miarę czasu będzie się zmniejszać, a jak wiadomo -zmęczenie zwiększać). Po drugie, choć z mapy nie wynikało to bezpośrednio -miałam do czynienia z doliną dużej rzeki, którą w tym przypadku była Odra, a jak wiadomo -lepiej w dolinę zjeżdżać, niż z niej wyjeżdżać Także nieprzypadkowo pokonana przeze mnie droga ma kierunek taki, jaki ma

Trasa w większości prowadzi drogami leśnymi i szutrowymi: asfaltem jedzie się od Nietkowic do wjazdu do Gryżyńskiego PK oraz z miasteczka Gryżyna -do Połupina (za Krosnem Odrzańskim). Oprócz Drogi Krajowej nr 29 (którą notabene jedzie się tylko krótki odcinek z Krosna Odrz. do Połupina), na innych asfaltowych trasach natężenie ruchu samochodowego jest bardzo małe, co podwyższa przyjemność z jazdy i oczywiście bezpieczeństwo. Dodatkowo od Łochowic do samego Krosna Odrz. poprowadzona jest ścieżka rowerowo-piesza, co bardzo pozytywnie mnie zaskoczyło

Co do duktów: ścieżkę Gryżyńskim Parkiem Krajobrazowym wg mnie można podzielić na dwie części: do miejscowości Grabin jest ona ciemna, tajemnicza i dziewicza (chwilami miałam lekkiego stracha i wątpliwości co do zasadności wjazdu w niektóre jej rejony -spowodowane jest to poniekąd wyeksponowaną działalnością dzikiej zwierzyny). Od Grabina aż do Gryżyny (pomijając okolice starego młyna w Zaskórzu i ścieżkę poprowadzoną dnem wąskiego jaru wyściełanego gęstym dywanem dębowych liści, który w „porze deszczowej” zapewne zamienia się w rwący potok) szlak jest bardziej odkryty, jasny i również bardziej malowniczy.

Po szlaku żółtym spodziewałam się zaś dość dużej różnicy poziomów, górek i wzniesień -okazało się, że nic z tego Trakt jest piękny, wiedzie łatwo przejezdnymi piaskowymi duktami leśnymi, w pokonywaniu których towarzyszą nam z lewej strony tory kolejowe towarowej linii Gubin -Czerwieńsk, a z prawej wzniesienia Wału Zielonogórskiego. Malownicza, również rzadko uczęszczana trasa, która była wspaniałym zwieńczeniem mojego wyjazdu

Oto zdjęcia:

Dzisiaj złowiłam swojego pierwszego i to rekordowego (no i pewnie życiowego, ale co tam ) LINA!

Mimo, iż pogoda nie do końca sprzyjała, a brania były kapryśne -udało się! No i z zacięciem go -zaczęła się zabawa w hol: murował do dna kilka razy i stawiał taki opór, że początkowo myślałam, że to karp lub amur.

Zwijałam sukcesywnie żyłkę, znów murował, odpływał kilka razy (i szczerze mówiąc myślałam chwilami, że już po nim i, że się wypnie), ale przy pomocy podbieraka udało się go wyciągnąć

Bardzo się cieszę z tego lina (metoda ‚drgającej szczytówki’ nieoceniona ), bo już od jakiegoś czasu marzyłam o złowieniu przynajmniej jakiegoś dużego leszcza… ale lina w ogóle się nie spodziewałam!

WYMIARY: 45 cm

WAGA: 1,8 kg

Rekord Polski wynosi 65 cm, co jak na lina jest liczbą prawie nie do pomyślenia -ale ja swojego pierwszego lina już mam na koncie, i to od razu wymiar sporawy: 45 cm!

Lin został złowiony na zbiorniku zaporowym na rz. Samie k. miejscowości Radzyny; mimo, iż miało to miejsce w kwietniu -na zdjęciach również Radzyny jesienią i prawie zimą w 2010r.

Film:

//www.youtube.com/watch?v=OCt7gx95EJw

Jak się okazuje, „Kokoryczowe Wzgórze” w Radojewie jest kokoryczowe nie tylko z nazwy!

Miałam okazję się o tym przekonać odwiedzając w pewne kwietniowe popołudnie ów rezerwat

Zapraszam do obejrzenia zdjęć pięknych roślin, które można podziwiać tam co roku

Zapraszam do obejrzenia zdjęć z pierwszej w 2008 roku rowerowej wyprawy na tamę na rzece Ołobok, która odbyła się w dniach: 12-13.04.2008r.:

Słoneczny dzień, wiosna w pełni, wszędzie już zielono… i żółto!

Nie ma to jak rekreacyjna wiosenna wycieczka do Wielkopolskiego Parku Narodowego i okolicznych miejscowości

Oto fotki:

Ostatnio -a dokładniej rzecz biorąc- od pamiętnego dnia 14.04.2007r. zaczęłam swoją przygodę z rowerem (hehe, ale brzmi ;P ).

Kilkugodzinna wycieczka do WPNu (tak tak, wtajemniczeni wiedzą, o co chodzi ), przez piękne okolice Poznania (Luboń, Puszczykowo, Mosina, a w końcu nadwarciańskie tereny i moreny pozostawione przez obecny tu ‚zaledwie’ ok. 500 tys. lat temu Lądolód Skandynawski –>patrz<– ) pozostawiła we mnie nie tylko ból np. w postaci obrzęku mięśni nóg wskutek ich nadwyrężenia (czyt.: nieużywania na taką skalę już od dawna ;P ), ale również coś w rodzaju ogromnej radości z tak spędzanego czasu; relaksowaniem się aktywnością, o którą w zasadzie nie podejrzewałam swojej skromnej osoby…

Można zatem powiedzieć, że od tej pory nabrałam niesamowitej chęci na ww. spędzanie czasu wolnego; postaram się również poświęcać temu stopniowo coraz więcej ‚niezagospodarowanych chwil’ każdego dnia

I… jeszcze jedno:

Nie siedźcie tyle przed komputerem. To naprawdę szkodzi. Trzeba mi było przekonać się o tym na własnej skórze, bym uwierzyła Wcześniej nie było na to najmniejszych szans ;D

Zapewniam, że każda najmniejsza chwila spędzona aktywnie na świeżym powietrzu jest stukroć razy cenniejsza od najbardziej wypasionego laptopa

Sprawdziłam -polecam!

/brakuje tylko podpisu: ‚Martyna Wojciechowska’ /