Zwiedzając linię umocnień niemieckich Oderstellung (o której pisałam niedawno), oprócz panzerwerków -czeka nas jeszcze jedna atrakcja. Mowa o moście kolejowym na rzece Odrze; nadal czynnym -biegnie tu linia: Zbąszynek -Gubin. Most znajduje się na wysokości miejscowości Wyszyna i Pomorsko /Laskowo. Jadąc wałem od strony Cigacic w pewnym momencie widzimy przed sobą tory, a -jeśli mamy szczęście -widzimy i słyszymy pociąg (ja miałam ). Jego urok polega właśnie na położeniu (z obu stron rz. Odry dość daleko do pierwszych osad ludzkich ), pośród lasów, wałów, rzeki i rozlewisk… O tyle „dziwnie” słyszy się nagle, pośród „dzikiej odrzańskiej krainy” świst pociągu -cywilizacji…

Biegnie tu tylko jedna „nitka” kolejowa, ale jest ślad po drugiej -w postaci murowanych podpór na rozlewiskach. Niezwykle ciekawe są również dwie „ceglane wyspy” na rz. Odrze -o ile mogę zrozumieć istnienie jednej (po prawej stronie -jako kontynuacja dla prawego przęsła), tak druga „lewa” -jest dla mnie conajmniej dziwna… Obecnie obie, skazane na samodzielną egzystencję -nadal trwają opierając się wartkim nurtom Odry… Aż do kolejnej powodzi.

Most przetrwał już ich conajmniej kilka…

Wg portalu kolejowego KOLEJ.ONE.PL (notabene -znakomitego, polecam!), linię Zbąszynek -Gubin otwarto na pewno po 1870 r. Więcej na ten temat można dowiedzieć się TUTAJ. Tutaj również można zobaczyć PRZEBIEG LINII ZBĄSZYNEK -GUBIN.

Jeśli chodzi o ciekawostki -tutaj można zobaczyć ciekawe info odnośnie stacji POMORSKO.

Most o tyle różni się od innych, które dotychczas widziałam na rzece Odrze (Stany oraz Nietkowice), iż: po pierwsze jest mostem nadal czynnym i utrzymywanym (w przeciwieństwie do tego w Stanach) i nie posiada kładki dla pieszych (w przeciwieństwie do tego w Nietkowicach). Zdjęcia obu wymienionych mostów znajdują się TUTAJ.

Przy okazji każdej kolejnej wizyty „na lubuskim” coraz częściej dochodzę do wniosku, że -jako województwo- jest ono bardzo niedoceniane, szczególnie pod względem turystycznym. Przykłady mnożyć by można chyba w nieskończoność, ale nie na to tu miejsce, ani czas. Po trochu staram się to zmienić swoimi relacjami z lubuskich miejsc, które po prostu trzeba lub warto odwiedzić, mając tym samym nadzieję, że zachęci to kolejne osoby do odkrywania uroków tego bardzo ciekawego rejonu Polski.

Moim zdaniem każde miejsce w lubuskim kryje w sobie potencjał, który szczególnie zawarty jest we wszechobecnych prawie -obiektach militarnych…

Uściślając, bywając nad Odrą, nie da się nie zauważyć pewnych stałych elementów krajobrazu, czyli fortyfikacji dosłownie „wkopanych” w wały nad samą rzeką. Chodzi oczywiście o Oderstellung, czyli Pozycję Środkowej Odry, która na linii ujścia rzeki Ołobok (oczywiście od lewej strony) łączyła się z niedaleko osadzonym MRU (Międzyrzeckim Rejonem Umocnionym). Grafika całości, która wg mnie najlepiej oddaje usytuowanie obiektów -znajduje się TUTAJ.

Cytując Wikipedię:

Linia (Pozycja) Środkowej Odry (niem. Oderstellung). Jest to zespół około 650 (z planowanych ok. 780) jednokondygnacyjnych żelbetowych schronów bojowych, obserwacyjnych lub biernych wyposażonych w liczne pancerze forteczne (np. płyty, półkopuły i kopuły pancerne). Zbudowane zostały w latach 1928-1939 (modernizowanych w 1944-45 r.) wzdłuż lewego brzegu Odry od Wrocławia do Krosna Odrzańskiego. Oprócz betonowych umocnień wybudowano także setki schronów drewniano-ziemnych, betonowych stanowisk karabinów maszynowych, okopy, rowy przeciwpancerne i umocnione stanowiska artylerii. Rejony mostów otoczono zasiekami z drutu kolczastego i założono pola minowe. Oprócz zasadniczej linii obrony powstały także fortyfikacje przedpola i umocnione przyczółki mostowe na prawym brzegu Odry, a także fortyfikacje tyłowe na Linii Bobru – tzw. „Rygiel Bobru”.

Umocnienia te wraz z Międzyrzeckim Rejonem Umocnionym oraz Wałem Pomorskim (niem. Pommernstellung) stanowiły główną linię obrony III Rzeszy przed atakiem ze wschodu (chodziło głównie o agresję ze strony Polski). Oderstellung miała zabezpieczyć głównie tereny Dolnego Śląska, w 1939 na niektórych odcinkach osłaniała koncentracje oddziałów niemieckich szykujących się do ataku na Polskę. Według planów dowództwa niemieckiego fortyfikacje linii miały zatrzymać ofensywę styczniową Armii Czerwonej, co jednakże nie powiodło się.

TUTAJ można przeczytać całość artykułu.

Najpierw miałam okazję zobaczyć panzerwerki w okolicach mostu kolejowego w Nietkowie, a ostatnio wybrałam się na rowerową wycieczkę zachodnimi wałami rzeki Odry (od Cigacic k. Sulechowa do Bród, ok. 16 km wałami), mającą za cel zobaczyć i uwiecznić wszystkie te obiekty fortyfikacyjne, które tylko uda mi się wypatrzyć. Myślę, że cel został osiągnięty

Mimo, że niestety panzerwerki są w znacznym stopniu zniszczone i zdemolowane (głównie przez „poszukiwaczy złomu” -brak np. drzwi czy innych elementów stalowych ), to jednak większość ma zachowane tzw. „dzwony” obserwacyjne, co jest miłym zaskoczeniem i atrakcją dla turysty -obserwatora Z tego co zauważyłam, dość dużo obiektów, jako że są usytuowane w wałach, niestety podczas powodzi zostało wypełnionych workami z piaskiem; nikt nie zainteresował się później ich losem i stopniowo popadają w jeszcze większą ruinę, a szkoda… :/

Szlak wałami ma te dobre strony, że jesteśmy na nim niezależni, odcięci od miasteczek (czyli chociażby ujadających, nieprzyjaznym rowerzystom wiejskich psów czy samochodów -na trasach wojewódzkich), ale za to bogatsi o wrażenia przyrodnicze i widoki oraz pejzaże nadrzeczne Wał odrzański jest dobrze utrzymywany, w większości jedzie się nim dobrze, a jeśli komuś przeszkadza np. zbyt wysoka trawa, to przeważnie obok „w pogotowiu” jest druga ścieżka awaryjna poniżej wału. Mi jego pokonywanie, w baaardzo lajtowym tempie w ogóle nie sprawiało trudności, toteż zachęcam do eksplorowania pięknych, dziewiczych nadodrzańskich terenów.

Poniżej „zakres terytorialny” wszystkich obiektów, które sfotografowałam (ok. 20 km):

Pokaż Oderstellung na większej mapie

Co do numerów panzerwerków, to chyba nie jestem w stanie ich skonkretyzować, ale największe wrażenie wywarły na mnie dwa obiekty -zaraz przy początku trasy, wolnostojący bunkier dosłownie obok gospodarstwa (blisko Cigacic), oraz ostatni końcowy z mojej wycieczki rowerowej -obiekt „udający” ceglany mostek (zaraz przed przeprawą promową do Bród)

Zresztą zobaczcie sami:

(wiem, że zdjęć jest „trochę” dużo, ale wprost nie mogłam się powstrzymać przed publikacją wszystkich dobrych -moim zdaniem- ujęć, często tych samych obiektów)

Kontynuując swoje „rowerowe podboje” województwa lubuskiego, w jeden z ostatnich dni kwietnia wybrałam się na kolejne niepoznane jeszcze szlaki i trasy: Gryżyńskim Parkiem Krajobrazowym oraz żółtym szlakiem. Słońce piekło niemiłosiernie -pogoda pobiła swój tegoroczny rekord ciepła (29 stopni!), a ja pobiłam tegoroczny kilometraż: 75 km

Przebieg trasy:

Nietkowice -Będów -Grabin -Gryżyna -Bytnica -Struga -Łochowice -Krosno Odrzańskie -Połupin -Ciemnice -Laski -Nietków

Pokaż Doliną Gryżynki na większej mapie

Z początku planując trasę -zastanawiałam się od której strony zacząć. Ostatecznie zdecydowały dwa niezawodne czynniki: po pierwsze warto „na pierwszy ogień” pokonać najdalszy odcinek (najdalej wysunięty odległościowo), by później po prostu wracać (odległość w miarę czasu będzie się zmniejszać, a jak wiadomo -zmęczenie zwiększać). Po drugie, choć z mapy nie wynikało to bezpośrednio -miałam do czynienia z doliną dużej rzeki, którą w tym przypadku była Odra, a jak wiadomo -lepiej w dolinę zjeżdżać, niż z niej wyjeżdżać Także nieprzypadkowo pokonana przeze mnie droga ma kierunek taki, jaki ma

Trasa w większości prowadzi drogami leśnymi i szutrowymi: asfaltem jedzie się od Nietkowic do wjazdu do Gryżyńskiego PK oraz z miasteczka Gryżyna -do Połupina (za Krosnem Odrzańskim). Oprócz Drogi Krajowej nr 29 (którą notabene jedzie się tylko krótki odcinek z Krosna Odrz. do Połupina), na innych asfaltowych trasach natężenie ruchu samochodowego jest bardzo małe, co podwyższa przyjemność z jazdy i oczywiście bezpieczeństwo. Dodatkowo od Łochowic do samego Krosna Odrz. poprowadzona jest ścieżka rowerowo-piesza, co bardzo pozytywnie mnie zaskoczyło

Co do duktów: ścieżkę Gryżyńskim Parkiem Krajobrazowym wg mnie można podzielić na dwie części: do miejscowości Grabin jest ona ciemna, tajemnicza i dziewicza (chwilami miałam lekkiego stracha i wątpliwości co do zasadności wjazdu w niektóre jej rejony -spowodowane jest to poniekąd wyeksponowaną działalnością dzikiej zwierzyny). Od Grabina aż do Gryżyny (pomijając okolice starego młyna w Zaskórzu i ścieżkę poprowadzoną dnem wąskiego jaru wyściełanego gęstym dywanem dębowych liści, który w „porze deszczowej” zapewne zamienia się w rwący potok) szlak jest bardziej odkryty, jasny i również bardziej malowniczy.

Po szlaku żółtym spodziewałam się zaś dość dużej różnicy poziomów, górek i wzniesień -okazało się, że nic z tego Trakt jest piękny, wiedzie łatwo przejezdnymi piaskowymi duktami leśnymi, w pokonywaniu których towarzyszą nam z lewej strony tory kolejowe towarowej linii Gubin -Czerwieńsk, a z prawej wzniesienia Wału Zielonogórskiego. Malownicza, również rzadko uczęszczana trasa, która była wspaniałym zwieńczeniem mojego wyjazdu

Oto zdjęcia:

Co możemy zobaczyć spacerując nad Wartą, zagłębiając się w nadrzeczną roślinność…?

Okazuje się, że bardzo wiele stworzeń -odpowiedź poniżej

Tegoroczne prognozy pogody na pierwszomajowy długi weekend były dość niepewne, ale mimo to wybraliśmy się na wyjazd do województwa lubuskiego -konkretnie celem było zwiedzenie części MRU .

Ze względu właśnie na pogodę -wyjechaliśmy nie 1-wszego, ale 2-go maja, w piątek, pociągiem ok. 10:00.

Pogoda była obiecująca :), zapowiadało się ciekawie…

Grupa warowna Luddendorff, most na kanale taktycznym na Obrze: to tylko niektóre atrakcje województwa lubuskiego…

Luddendorff, Bledzew, Chycina… zapraszam do wirtualnej wycieczki!

…czyli przejazd WPN-em, zapach świeżo skoszonej trawy na Osowej Górze i widoczki z Pożegowa… Ach, tylko tam wracać o tej porze!

(choć było bardzo gorąco)…

Oto zdjęcia:

Cel: jak zwykle krajoznawczy i dydaktyczny (:P )

Wyruszyliśmy tradycyjnie z jednej ze stacji PKP (zwanej potocznie Dębcem ;P ), by opuścić tenże środek lokomocji w podpoznańskiej Mosinie.

Stamtąd -z dość obciążonymi plecakami – torami nieczynnej już kolei na stację ‚Osowa Góra’ (dzika, zarośnięta roślinami, a przez to mająca w sobie to coś -ciekawego, niecodziennego, intrygującego…), szliśmy lasem kilka kilometrów, a naszym oczom ukazał się stok znanej już, prawdziwej Osowej Góry.

Piękna, niedzielna pogoda sprzyjała ‚piknikom’, majówkom i tego typu ‚wyjściom w teren’, toteż mijając ludzi licznie oblegających Osową łąkę (a zwłaszcza dwie podejrzanie wyglądające starsze panie z dziwnym koszyczkiem ;> he he )- i my skorzystaliśmy z uroków palącego słońca .

Byliśmy tam ładnych kilka godzin, po czym stwierdziliśmy (acz niejednogłośnie ), że czas udać się dalej.

Kolejno szliśmy w kierunku jez. Kociołek, Górki, jez. Witobelskiego (gdzie zaliczyliśmy pierwszą w tym roku -bynajmniej ja- kąpiel w jeziorku -było warto ), a w końcu -nieco sennej miejscowości Stęszew.

Tutaj także poczekalismy sobie na powrotny PKS, który zawiózł nas z powrotem do Poznania.

Oto zrobione przez nas zdjęcia:

Wyprawa w nieznany przez nas jeszcze rejon nadnotecki odbyla się 5.05.2007r.

Pierwszy etap to jazda pociągiem do Piły, wyjątkowo gładko przemieszczającym sie po remontowanym poznańskim węźle kolejowym.

Pogoda tego dnia wręcz zachęcała do jakiegokolwiek wyjścia, wyrwania się z czterech ścian

Niecałe 2 godziny i już jesteśmy w znajomej Pile, mieście odrobinę zapomnianym, stanowiącym jakby jedynie przedsmak Wielkopolskiej obyczajowości (ach, ten ich deptak… )

Poszukiwania czegoś w rodzaju baru mlecznego ‚z prawdziwego zdarzenia’ pochłonęło większość czasu w tymże miejscu, jedynie znajomego przystanku na naszej drodze w rejony dzikie i nieznane, niczym przypadkowe miejsce na mapie, wskazane w większości ciekawością odwiedzenia zagłębia zapomnianej, dawnej Wielkopolski… Czegoś na miarę klimatu zupełnie z innego rejonu Polski.

Chwilę przed godz. 12:00 i już siedzimy w pociągu do Bydgoszczy Nie wysiadamy jednak w Białośliwiu, mijamy to znajome już miejsce słuchając muzyki i podziwiając nadnoteckie spiętrzenia krajobrazu

Stacja docelowa: Osiek Nad Notecią /gm. Wyrzysk/ –> wysiadamy wraz z licznymi (zapewne) mieszkańcami tej dumnej metropolii

Dojście do zbocza góry zajmuje odrobinę cennego czasu, ale czymże jest chwila pokonana miasteczkiem i to w dodatku główną ulicą! ;P Odprowadzani ciekawskim wzrokiem mieszkańców dochodzimy do granicy: oto przed nami nadnotecka Dębowa Góra w całej okazałości!

Skręcamy w dróżkę, Wojtek zaś wspina się na ‚ambonkę’ -budkę do polowań myśliwych

Po drodze, na samym początku udaje nam się również odwiedzić ciekawy, ewangelicki cmentarz…

Wędrówkę na szczyt czas zacząć!

Muszę przyznać, iż droga nie należy do łatwych. Jako, że postanowiliśmy iść na szczyt dłuższą drogą (notabene -niezły objazd ) -bardziej dały nam się we znaki standardowe poniekąd przeciwności terenu (tak tak, wliczając obecne w nadmiarze komary :/ ).

Droga, która w większości pokrywa się zresztą ze szlakiem rowerowym -pełna jest różnych spiętrzeń terenu, wzniesień, spirali… Ale wrażenia z jej przejścia rekompensują piękne widoki i przeświadczenie obecne na każdym kroku -to nie może być Wielkopolska!

Rejon Dębowej Góry jest bowiem jakby oderwany od standardowych poglądów na nasze ‚płaskie, acz wyżynne’ województwo -znacznie bardziej przypomina podkarpackie Bieszczady

Niesłusznie należy do niedocenianych terenów, mimo, iż jest tam przecież rezerwat ‚Zielona Góra’ (w czasie całej wędrówki po wzniesieniach napotkaliśmy dokładnie 2 ludzi i 1 traktor hehe )

Cały czas towarzyszyło nam również niebywałe szczęście (albo szósty zmysł Wojtka ;P ), jeśli chodzi o orientację w terenie -mimo, iż szlak jest w miarę dobrze oznaczony ww. instynkt był niezwykle pomocny, szczególnie w okolicach szczytu Dębowej Góry

Dotarliśmy!

Satysfakcja z osiągnięcia celu, tak oczekiwanego -ustąpiła nieco zmęczeniu, czemu daliśmy wyraz poprzez zasłużony odpoczynek na łączce usianej pachnącą lucerną

Stamtąd już krótka droga do małego dworca PKP w jednej z okolicznych miejscowości /gm. Białośliwie ;)/ i równie krótkie oczekiwanie na ‚banę’ do Piły Głównej ;))

Jak już wspomniałam, cały dzień towarzyszyło nam niebywałe szczęście, nie tylko na szlakach, ale też w biegu na powrotny pociąg do Poznania

Czas oglądania fotek z wypadu był jakby ukoronowaniem tego przepięknego dnia.

Naprawdę, okolice odwiedzone przez nas w majowy jeszcze weekend pozostawiły trwałe przeświadczenie o naturalnych walorach tego niezwykłego miejsca. Wielkopolskiego miejsca.

Oto równie malownicze fotki: